Waar ben ik toch altijd naar op zoek?

Pieter, een man van 42 jaar, komt in mijn praktijk. Hij geeft aan dat hij altijd op zoek is, maar het nooit echt kan vinden. Hij is onrustig en snel gestrest. En dat terwijl hier totaal geen reden voor is; hij is gezond, heeft een leuke baan, woont naar zijn zin. En toch… hij mist iets.

Pieter is getrouwd met Kim en zij hebben twee zoontjes van 6 en 9 jaar. Hij vertelt me dat hij de aansluiting in zijn gezin mist. Hij begrijpt zijn vrouw vaak niet, en zo ontstaat er miscommunicatie. Iets wat direct gevolgen heeft binnen het gezin. De kinderen reageren op de spanning die tussen hen beide ontstaat. Ook zij worden onrustig en gaan klieren om aandacht te krijgen. Pieter baalt hier enorm van. maar het lijkt of hij in een soort vicieuze cirkel zit en er niet uit kan komen, zoals hij het zelf zegt.

Vluchten
Diverse keren hebben Kim en Pieter afspraken gemaakt om duidelijk te zijn naar elkaar en zich uit te spreken over hun gevoel. Pieter haakt heel snel af wanneer het binnen het gezin niet gaat zoals hij het voor ogen heeft. Hij is dan niet meer helemaal aanwezig, vlucht als het ware zijn eigen wereld in. Dan gaat hij naar boven om gitaar te spelen. Dit is iets wat hij vroeger als puber ook deed. 

Ik vraag hem naar zijn jeugd
Pieter begint te vertellen over vroeger. Hij heeft een broertje die twee jaar jonger is, hier speelde hij vroeger veel mee. Ook had Pieter een fantasievriendje, die was altijd bij hem en daar kon hij hele gesprekken mee voeren. Dit gaf hem een fijn gevoel, maar zodra zijn moeder vroeg tegen wie hij praatte, hield hij zijn mond. Hij was bang dat ze hem voor gek zou verklaren en daarom heeft hij het vertrouwde vriendje weggestopt. Dit versterkte zijn gevoel van eenzaamheid.

Een diep gevoel van eenzaamheid
Dit diepe gevoel van eenzaamheid loopt als een rode draad door zijn leven. Hij geeft aan dat hij moeilijk contact kon maken met andere kinderen. Wanneer hij eenmaal een vriendje had, was hij heel snel jaloers als die ook met andere kinderen speelde. Hij wilde eigenlijk de aandacht niet delen, zo ging het ook met zijn broertje. Wanneer die meer aandacht kreeg van zijn moeder begon hij hem stiekem te pesten.

Contact met zijn hart
Eenzaamheid speelt een grote rol, zeker als puber. Hij is een periode depressief geweest. Hij had geen zin in het leven. Zijn ogen staan vol tranen, ik vraag aan hem wat hij nu voelt. Pieter voelt heel veel verdriet en heeft pijn in zijn hart. Ik geef hem alle ruimte om dit te voelen. Terwijl hij zo verdrietig is, vraag ik hem om contact met zijn hart te maken. Pieter legt zijn handen op zijn hart en zegt: “ik ben zo alleen.”
Er komt nog meer verdriet naar boven, hij verplaatst zijn handen naar zijn buik. Ik vraag aan hem: wat doen je handen? Pieter geeft aan dat het zo ‘leeg’ voelt.

Herinneren
Hij klapt dubbel van verdriet. Ik nodig hem uit om te gaan liggen op een matrasje dat op de grond ligt.
Neem de houding eens aan die bij dit gevoel hoort.
Hij kruipt in elkaar als een foetus.
Wanneer je een indruk krijgt van jezelf op dit moment, hoe oud ben je dan?
Pieter geeft aan dat hij nog maar heel klein is, dat hij in de buik van zijn moeder zit.
Wat ervaar je, terwijl je in de buik zit?
“Ik zoek” antwoordt hij.
Wat zoek je? 
“Geen idee” zegt Pieter.
Ik moedig hem aan om duidelijk te laten worden wat hij zoekt. In mijn praktijk heb ik een zacht kussen en die leg ik bij hem. Hij grijpt hem meteen beet en drukt hem helemaal tegen zich aan. Hij wil er bijna in kruipen. Ik laat hem dit rustig ervaren en vraag door over wat hij voelt. 
Na verloop van tijd haal ik heel voorzichtig het kussen uit zijn armen. Hij valt helemaal stil, lijkt te stoppen met ademen.

In de steek gelaten
Wanneer ik vraag wat er gebeurt, geeft hij aan dat zijn broertje weg is. Een diepe snik komt omhoog. “Je hebt me in de steek gelaten, ik wil niet meer leven. Ik kan het niet alleen.”

Beetje bij beetje breng ik Pieter terug naar het moment waar hij zijn broertje nog wel ervaart. Dan maken we de overgang naar het moment dat de harttonen van zijn broertje steeds zwakker worden en sterft. 

Afscheid van zijn broertje
Het verschil met de eerste ervaring is dat Pieter nu afscheid kon nemen en er nog een uitwisseling plaats kon vinden tussen beide broertjes. Ergens op een heel ander niveau hadden ze afgesproken dat het zo zou gaan. Dit was Pieter helemaal vergeten en daardoor voelde hij zich zo in de steek gelaten.

Zijn verloren tweelinghelft
Ik begeleid hem door de zwangerschap door middel van een visualisatie.  Hierna voelt hij zich verbonden met zijn lijf en weet dat hij op een andere manier contact kan maken met zijn verloren tweelinghelft. Dit geeft hem troost en inzicht in zijn functioneren in het hier en nu. Ik geef Pieter een glas water terwijl we napraten over de sessie. Ik vraag aan hem hoe hij zich voelt. Hij vertelt dat hij voelt zich moe voelt en opgelucht, hij begrijpt waar zijn zoektocht vandaan kwam.

We zijn één grote bibliotheek
Onze cellen slaan alle ervaringen op, we zijn eigenlijk één grote bibliotheek. Sommige pijnlijke ervaringen willen we nooit meer voelen en die stoppen we weg. Ze staan onder het stof in de boekenkast van je leven.  Toch kan er een moment komen dat het stof van het boek geblazen wordt. Het vraagt aandacht. Er komen weer herinneringen boven die diep weggestopt zijn in het verleden. Zelfs herinneringen van voor je geboorte, hoe gek dit misschien ook lijkt. Wanneer het onbewuste bewust wordt, kunnen we hier anders mee omgaan. En het de aandacht geven die het nodig heeft. 

Bachbloesem
We spreken af dat Pieter over twee weken terugkomt. Om dit proces te ondersteunen geef ik hem een Bachbloesem remedie mee. Ik maak een combinatie van Walnut, Honeysuckle en Star of Bethlehem.

De liefde bloeit weer op
Twee weken later vertelt Pieter dat het thuis veel beter gaat. Met Kim heeft hij zijn ervaring gedeeld en gesproken over zijn gevoelens en eenzaamheid. Hij kan haar nu ook uitleggen dat het niets met haar te maken heeft. Samen voelen ze zich meer verbonden met elkaar, de liefde tussen hen is weer opgebloeid. Ook de kinderen reageren hierop. Pieter kijkt nu met andere ogen naar zijn zoons. Hij heeft meer aandacht voor ze en ze ondernemen meer samen. Dit geeft rust in het gezin en iedereen voelt zich fijner. Pieter is begonnen op het verzoek van zijn zoons om ze gitaar te leren spelen. Een mooie uitlaatklep en verbinding met elkaar. Hij voelt zich rustiger en heeft veel minder de behoefte om zich terug te trekken. 

Onzichtbare vriend
De ervaring van Pieter zal van tijd tot tijd nog aandacht vragen, maar er is een hele mooie weg ingeslagen. Wanneer Pieter alleen is praat hij weer met zijn onzichtbare vriend. Dit geeft hem steun en het gevoel van verbondenheid. De zoektocht is hiermee tot een einde gekomen.

Geboorteproces
Ik ben expert in wat voor invloed het geboorteproces op je leven kan hebben. Honderden mensen heb ik inmiddels begeleid en het effect hiervan is vaak heel groot. De mensen hebben meer levenszin, kunnen makkelijker relaties aangaan en zijn doelbewust. Ook voor kinderen kan het fijn en verhelderend zijn om hun geboorte op een speelse manier door te werken. Perfecte bevallingen bestaan nu eenmaal niet. Jong geleerd is oud gedaan is hier van toepassing. Dit inzicht neem je de rest van je leven mee. En weet je dat het zelfs effect kan hebben op het krijgen van kinderen?

Roept dit artikel vragen in je op en wil je hier meer van weten? Mail me dan: annatouw@gmail.com. Ik bied je een gratis Skype-sessie aan van 30 minuten.

3 thoughts on “Waar ben ik toch altijd naar op zoek?”
  1. Dank je Joke, ik ben heel blij om op deze manier te kunnen werken.
    Het veranderen van patronen en gedragingen door datgene wat onbewust gedrag is weer bewust te maken.

    Ervaringen krijgen de aandacht en de verwerking die nodig is.

    Zo maken we de wereld mooier.

  2. Weten en voelen dat je een van een tweeling ben kan helpen verklaren waarom je voelt zoals je je voelt. Mijn geboorte proces op nieuw beleven heeft mij veel geleerd. Misschien herinner je al de keren hoe ik in het water reageerde. Hihi moet er nu een beetje om lachen.
    Het boek drama in de moederschoot vond ik een mooi boek over tweelingen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

%d bloggers liken dit: