De overwinterwoede van de Nederlanders helpt mij er doorheen

Eenmaal weer in Málaga – om het natte, koude Nederland te ontvluchten in januari – overvalt mij opnieuw de ontlading. Maar tegelijkertijd merk ik dat het weer stroomt. Ik ben nu twee dagen in Málaga en twee huilbuien verder.

Vakantie met een lach en een traan. Zo’n beetje standaard als ik met vakantie ben. Dat was vroeger al zo als ik op vakantie was met mijn moeder en nu nog steeds bij het bezoeken van vrienden. Heel waardevol om verdriet te mogen en kunnen delen met vrienden. En nog fijner als dat onder de Spaanse zon kan. Ook al is de temperatuur niet hoog, het voelt als lente. Ik snap nu nog beter de overwinterwoede van veel Nederlanders. 

Wat een weekje in het Spaanse met mij doet?
Ik kan meer ontspannen en meer genieten van het leven. Na een dik jaar vol rouwprocessen, dealen met ontladingen, het weer alles alleen moeten doen. En ja, ik heb echt mijn familie naast me staan en super lieve vrienden die me altijd willen helpen. Het is soms de eenzaamheid die me tijdens de winter overvalt. Zeker als het dagen achtereen regent, er geen zonnestraal te ontdekken valt, kost het me enorm veel moeite om naar mezelf te glimlachen, het gezellig te maken en de moed erin te houden.

Ik voel me machteloos
Om mij heen gebeurt er ook zoveel. Familieleden en zeer dierbare vrienden die de slechtst mogelijke tijd doorgaan en doorstaan en waarbij ik opnieuw machteloos aan de zijlijn sta. Je kent vast het liedje wel ‘Ik heb een zwaar leven’ van Brigitte Kaandorp. Daar moet ik aan denken en dan verschijnt er gelukkig weer een glimlach op mijn gezicht.

Ik kan mezelf nog steeds goed herpakken, ook dat met een lach en een traan. Daarom gun ik mezelf een weekje Málaga om op te laden en daar hoort ook ontladen bij. Ik sta het mezelf toe, maar mijn geduld raakt wel aardig op. 

Ik ben er zo klaar mee
Ik ben echt klaar met die emoties die me steeds overvallen als ik er niet bedacht op ben. Ik bel met het reisbureau om de reis naar Curaçao rond te maken. Ik ga in juli samen met mijn cadeaukind mijn partner en zijn vader naar zijn laatste rustplaats brengen. Terwijl ik met de medewerker bel en mijn vraag wil stellen, overvalt mijn emotie me prompt opnieuw en schiet ik vol. Ik wil haar vragen hoe dat gaat als ik de urn mee wil nemen in mijn handbagage en dat ik hem naar zijn laatste rustplaats ga brengen. Gelukkig heb ik een zeer attente en begaande medewerker aan de lijn die me de tijd gunt en alles voor me uitzoekt. Ook nu schiet ik weer vol en lopen de tranen over mijn wangen.

Mijn tante, mijn grote voorbeeld
Natuurlijk realiseer ik me ook dat ik in een levensfase ben gekomen waarin ik steeds meer met verlies te maken ga krijgen. Mijn tante, zij is mijn grote voorbeeld, heeft al zoveel verliezen geleden. Nooit klagen, altijd positief met een vleugje zelfspot, en dat terwijl ze echt wel het nodige te klagen heeft. Vriendinnen, ouders, twee zussen, bekenden en kennissen zijn haar inmiddels ontvallen en dat heeft ze doorstaan met haar hoofd fier omhoog.

Met haar in gedachten probeer ik mijn eigen weg te vinden en mijn eigen stormen te doorstaan. Dat doe ik met zelfspot, een lach en een traan, en steun van familie en vrienden. En vooral met een vleugje overwinterwoede van de Nederlanders in het mooie Spaanse Málaga.

Ik schrijf over mijn rouwperiode na het verlies van mijn partner in oktober 2023. Voorlopig is dit mijn laatste blog over mijn rouw. Wellicht dat er augustus van dit jaar nog een laatste blog volgt over de laatste reis van mijn partner naar Curaçao.