We kennen allemaal het belang van voorlezen. Het is belangrijk voor de taalontwikkeling en je kunt er niet vroeg genoeg mee beginnen. Zelfs voor baby’s bestaan er tegenwoordig programma’s in de bibliotheken. Een bekend voorbeeld is het programma Boekstart. Er is zelfs een landelijke BoekStartdag en dit jaar is die op zaterdag 11 juni. Een programma met veel activiteiten voor alle leeftijden. Maar hoe zat dat toen ikzelf klein was?
Lezen deed je op school
Hoewel er in de jaren vijftig van de vorige eeuw wel een aantal bibliotheken was in ons land, was het dorp waar ik woonde ervan verstoken. Geen bibliotheek. Lezen deed je klassikaal op school tijdens de leesles. Thuis werd er niet voorgelezen door de ouders. Er was immers geen tijd voor met de grote gezinnen van die tijd. Ook bij mij thuis gebeurde het niet, althans niet door mijn moeder.
Ik werd als eerste gedaan
Als er voorgelezen werd, moest ik dat als oudste doen. Ik was toen net 9 jaar oud. Iedere zaterdagavond na het eten werden we gewassen in de zinken teil. Een douche hadden we niet en als het koud was, gebeurde dat voor de zwarte kolenkachel. Ik werd als eerste gedaan en als ik klaar was, moest ik op de bank gaan zitten en beginnen met voorlezen. Telkens kwam er een broertje bijzitten en als laatste mijn zusje.
Mijn moeder had het te druk
Dat duurde best wel lang omdat ik vier broertjes en een zusje had. Door dat voorlezen kon mijn moeder doorgaan en als iedereen klaar was, zaten er dus zes kinderen op de bank. Het was de bedoeling dat ze daardoor rustig bleven. Maar dat lukte niet altijd. Soms vonden de jongens het verhaal niet leuk en begonnen dan vervelend te doen. Mijn moeder had het te druk om er wat van te zeggen, dat moest ik doen. Maar de jongens waren niet altijd van plan om braaf te luisteren en zeker niet naar hun zus.
Voorlezen vond ik verschrikkelijk
Bovendien hadden we niet veel boeken thuis, dus het kwam regelmatig voor dat ik hetzelfde boekje las. Nog meer frustratie bij de jongens. Zij gingen liever wat anders doen, maar daarvan was geen sprake. Op de bank blijven zitten en als mijn moeder klaar was, ging het hele spul naar bed. Dat heb ik jarenlang moeten doen, iedere zaterdagavond opnieuw. Uiteindelijk kwam er een douche en ging het sneller. Voorlezen vond ik verschrikkelijk. Ik wilde gewoon zelf lezen of voorlezen aan de pop, maar niet aan een paar drukke broertjes.
Zij zat altijd braaf te luisteren
Na een paar jaar hoefde het niet meer. Ze konden inmiddels zelf goed lezen. Ik was in ieder geval blij dat ik het niet meer hoefde te doen. Wel moest ik voorlezen aan mijn geestelijk gehandicapte zusje omdat zij het niet kon. Maar dat vond ik minder erg. Zij zat altijd braaf te luisteren. Waarschijnlijk snapte ze niet waar het over ging, maar dat maakte niet uit. Ze bleef braaf naast mij zitten en ik kon lezen in het boekje dat ik leuk vond.
Later heb ik veel voorgelezen
Gelukkig heb ik geen hekel gekregen aan lezen en ook niet aan voorlezen. Tijdens mijn werk op school heb ik heel veel voorgelezen. En aan mijn eigen kinderen en daarna aan de drie kleinkinderen. Ik vond het toen ook leuk om te doen en ik merkte inderdaad dat de woordenschat vooruitging.
Kun jij geen bijles geven?
Soms vragen mensen mij weleens wat ze moeten doen om het lezen van hun kind te verbeteren. Mijn antwoord is dan heel simpel: veel voorlezen en iedere dag 10 minuten hardop laten lezen. Dan hoor ik al snel allerlei excuses waarom het niet kan. Als ik vraag wat ze dan willen, is het antwoord vaak: kun jij geen bijles geven? Daar begin ik dus niet aan. Het is in de eerste plaats een verantwoordelijkheid van de ouders. Gelukkig is het niet bij alle ouders zo. Ik ben in ieder geval blij dat ik het plezier in lezen niet ben kwijtgeraakt.
BoekStartdag 11 juni
Zaterdag 11 juni is het BoekStartdag in de Bibliotheek. De allerjongste bezoekers en hun (groot)ouders krijgen die dag een extra hartelijk welkom. Doe samen met je kindje mee aan een leuke activiteit en ontdek hoe fijn het is om samen met boekjes en taal bezig te zijn.
