Vandaag 20 jaar geleden

Mijn dag begint als ik langzaam wakker word van mijn lief. Hij staat vroeg op voor zijn werk op een uurtje rijden van ons huis. Het vermijden van de spits zorgt voor een wekker om 6:15 uur. Bizar vroeg en meestal slaap ik er doorheen, gelukkig. Dan zie ik hem een half uurtje later als mijn wekker gaat en voor hij wegrijdt. Vanochtend werd ik er wakker van en ik bleef nog even liggen, genieten van het warme bed.

Vandaag 20 jaar geleden had ik geen lief en hoe ik wakker werd, ik heb er geen idee meer van. Andere delen van die dag staan nog haarscherp op mijn netvlies. Vandaag 20 jaar geleden overleed mijn moeder, op 50-jarige leeftijd aan alvleesklierkanker. Na een ziekbed van een jaar waarbij ze er maar slecht achter konden komen wat er precies aan de hand was. Ze hebben haar aan onderzoeken onderworpen, brrr als ik er nu nog aan denk. Op een bepaald moment wilde ze niet meer naar dat ziekenhuis, veel te bang om daar te overlijden. Dat is haar gelukkig bespaard gebleven. Ze overleed thuis, in het bijzijn van mijn stiefvader Sjaak en mij.

Het telefoontje dat ik niet wilde krijgen
Ergens op die dag kreeg ik een telefoontje dat het echt een goed idee was om naar Hoogezand te komen. Ze ging zo hard achteruit, er was eigenlijk geen contact meer met haar te maken, mijn stiefvader vond het moment daar om mij te bellen. Mijn zus en broer woonden dichtbij, ik woonde aan de andere kant van de Afsluitdijk. Zonder auto werd het een onderneming die ik met hulp van lieve vrienden soepel kon maken. Vanuit Alkmaar werd ik gebracht naar, ik dacht Sneek, daar werd ik opgepikt door een vriend die me naar Hoogezand bracht.

Zachtjes laten weten dat ze kon gaan
Ook ik kreeg geen contact meer met mijn moeder en het moment om afscheid van haar te nemen leek daar te zijn. Nog een voorzichtige kus op haar voorhoofd, zachtjes strelen over haar hand en haren. Haar zachtjes laten weten dat ze kon gaan, dat ze mocht loslaten, het was goed zo. Deze momenten in mijn geheugen opslaan, want het afscheid was dichtbij, dat voelde ik aan alles. Wat ik verder voelde weet ik niet zo goed meer, het was een roes. Mijn zus en broer gingen op een bepaald moment weer naar huis en ik bleef met Sjaak achter.

Samen verzorgden we mijn moeder
Waar we over spraken, ik weet het niet meer. Uiteindelijk besloten we maar te gaan slapen. Samen verzorgden we mijn moeder, zodat ook zij rustig lag. We verplaatsten haar naar de andere kant van het bed, een lekker fris washandje over haar gezicht en handen, kleding zodat ze er geen last van had. Ergens in dat proces voelden we allebei dat ze was overgegaan. Ze ademde al een tijd onregelmatig en nu leek het helemaal gestopt te zijn.

De ziel onderweg naar ergens
Een gek moment is dat eigenlijk, als je merkt dat iemand is overgegaan. Dat het fysieke er nog is en de ziel onderweg naar ergens. Afhankelijk van wat je gelooft kan dat een heel geruststellende gedachte zijn, dat de ziel nog ergens is. Dat je contact met die ziel kunt maken en daardoor misschien nog zaken af kunt ronden die bij leven ongezegd bleven. Voor mij is dat een troostende gedachte, dat mijn moeder nog kan meekijken, minimaal in de energie. Zo kan ze zien hoe het nu met me is, hoe blij ik ben met mijn dochter, hoe ik soms worstel met het leven en hoe enorm gelukkig ik ben met mijn lief.

Daar verdwenen de achterlichten
Een van de momenten die me nog helder voor de geest staat op die dag is het nakijken van de auto waarin ze mijn mama naar het mortuarium vervoerden. Middenin de nacht werd ze vanaf de eerste verdieping het huis uitgetild en in die auto gelegd. Plechtig namen de mannen die haar meenamen afscheid en de lichten van de auto verdwenen uit de straat en langzaam de hoek om.

Mijn mama was er niet meer
Het einde van een tijdperk, mijn mama was er niet meer om mee te praten, mee te ruziën, mee te bomen over het leven en hoe ik het zou aanpakken. De urenlange telefoongesprekken, de spelletjes, de wijze raad, haar grapjes, gewoon bij haar zijn. Het hield in de fysieke wereld daar, op dat moment op. 20 jaar geleden alweer.

1 thought on “Vandaag 20 jaar geleden”

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

%d bloggers liken dit: