Van paddoceremonie naar schematherapie

Als je op zoek bent naar jezelf, zoals ik al bewust twintig jaar lang ben, kan je je op een gegeven moment gaan afvragen wat nu het beste bij jou past. Want het aanbod is enorm groot: van psychologen met ieder hun eigen behandelplan, groepstherapieën, lichaamswerk zoals helende massages, cranio-sacraal therapie of ademwerk, healing, regressie, klankschaalsessies, lachtherapie tot familieopstellingen. Wat heb jij nodig? Welke inzichten zijn er inmiddels en wat is de volgende stap?

Het gezin waarin ik opgroeide was achteraf gezien op psychisch en emotioneel vlak niet heel veilig. Maar dat had ik toen niet in de gaten, want het was zoals het was. Mijn ouders deden alles met de allerbeste intenties, kwamen zelf uit disfunctionele gezinnen met verlating, scheiding, overlijden en nauwelijks tot geen aandacht of liefde. Dat vind ik belangrijk om te noemen, omdat het niet om schuld gaat, maar om inzicht. Ik ben ervan overtuigd dat iedere ouder doet wat binnen zijn of haar vermogen ligt. Ook al is dat zeker niet altijd in het belang van het kind.

Ik werd niet gezien zoals ik was
Met een autoritaire vader die heel weinig thuis was en zichzelf wegcijferende moeder, werd mij al snel duidelijk dat ik als enige en jongste dochter thuis niet mijzelf kon zijn en niet gezien werd zoals ik was. In eerste instantie was ik als kleuter al vaak bij een lieve buurvrouw, waar ik soms uren was en mijn verhalen wel kwijt kon. Toen we verhuisden van Veendam naar Bergum, stond ik de ochtend van de verhuizing om 6 uur huilend bij haar voor de deur. Ik vond het zo erg dat ik haar ging verliezen. 

Van alles ‘te’
Ik was vooral volgens mijn vader van alles ‘te’. Te gevoelig, te emotioneel, te fladderig, te veel in mijn eigen wereld toen ik puber was ( dus eigenlijk erg nodig en gezond in die fase). En ik las te weinig kranten, keek te weinig naar het journaal en lette in de kerk niet goed genoeg op wat de dominee vertelde. Ik luisterde stomme romantische muziek en las shitterige doktersromans.

Toen mijn broers het huis uit gingen, werd mijn vader een stuk relaxter, dat was een groot verschil. In tegenstelling tot mijn broers, heb ik zelf mijn studie gekozen en een paar keer ‘nee’ tegen hem durven zeggen. Hij accepteerde dat wel, maar liet zijn ongenoegen, teleurstelling en gekwetstheid duidelijk merken.

Dat het zo hoort
Van alle waarden en normen die je als kind van je ouders meekrijgt, denk je dat dat de waarheid is, dat ‘het zo hoort’. Vooral de mening van mijn vader volgde ik klakkeloos, sterker nog, ik dacht dat het mijn eigen mening was. Want een andere mening hebben was geen optie. Ik had het gevoel een prima band met mijn ouders te hebben, overigens meer met mijn vader dan mijn moeder. Ik had de letterlijke afwezigheid van mijn vader ervaren toen ik klein was, maar mijn moeders emotionele onbeschikbaarheid had er veel dieper ingehakt. Ze was wel thuis, maar ze zag me niet. Ergens heb ik een luik dichtgedaan. Met mijn moeder had ik vanaf de middelbare school een moeizame band. Pas veel later begreep ik hoe dit allemaal in elkaar zat.

Mijn broers in therapie?
Met z’n drieën was het ’s avonds, als mijn vader er tenminste was, best gezellig en maakten we lol. Wel ‘hing’ mijn moeder er een beetje bij en had mijn vader weinig respect en waardering voor haar. Dat stak hij niet onder stoelen of banken. Toen ik bijna uit huis ging begreep ik er niets van dat mijn beide broers in therapie zaten en compleet vastliepen met zichzelf. Wel kreeg ik vaak de opmerking van vriendinnen dat ze vonden dat het leek alsof ik uit twee persoonlijkheden bestond en veel stemmingswisselingen had. Ik zag het zelf allemaal niet zo helder.

Mooiste tijd van mijn leven
Toen ik op kamers ging heb ik flink feest gevierd. Vaak wenste ik dat deze tijd nooit meer voorbij zou gaan. Wat een gezelligheid met veel dansen, leuke feesten, lol met vrienden en vriendinnen. Ontzettend fijn. Tot ik een vaste relatie kreeg, waar overigens al veel vriendjes, benauwde gevoelens  en gebroken harten aan vooraf waren gegaan. Een relatie met een emotioneel onbeschikbare man. En daarbij voelde ik me niet benauwd, want zo’n vader had ik immers ook. Ik merkte dat ik me binnen die relatie gedroeg als klein meisje, en mijn partner een vaderrol op zich nam. Op mijn werk of met vrienden of vriendinnen was ik een totaal ander persoon. Vrolijk, spontaan, gangmaker. Thuis was ik stil en vaak angstig controlerend, jaloers als er andere vrouwen in beeld waren.

Verliefdheid, afscheid en rouw
Omdat mijn vader begon aan te dringen op een volgende stap – samenwonen vond hij alleen goed als we ook gingen trouwen – begon ik druk uit te oefenen op mijn partner om dit maar eens te gaan regelen. Uiteindelijk vroeg hij mij, zonder het echt te willen, dat voelde ik gewoon. Alles was geregeld. Tot ik mijn huidige man ontmoette… Wat ik ook deed, dit gevoel was zo sterk dat ik er op geen enkele manier onderuit kwam. En het huwelijk werd afgezegd. Een verwarrende tijd van verliefdheid maar ook afscheid en rouw. Van de ene relatie in de andere, maar ik had me nog nooit zo gelukkig gevoeld. Ik volgde mijn hart. 

Depressief
Na een jaar werd ik depressief. Er waren inmiddels meerdere dingen voorgevallen met mijn nieuwe liefde die ik niet begreep, maar waaraan ik me schikte, omdat ik dat gewend was. Om te pleasen. Om mijn bestaansrecht zeker te stellen. Om het ‘goed’ te doen. Ik kwam bij een psychotherapeut terecht en kreeg antidepressiva voorgeschreven. Al snel ging het beter, veranderde ik van baan, kochten we een huis, gingen we trouwen, kregen we een kindje. Dit alles binnen drie jaar. Maar goed, ik was inmiddels 32 en de biologische klok tikte… Een paar maanden nadat ons kindje was geboren werd ik weer depressief. Ik wist niet meer waar ik zelf was gebleven en had het gevoel dat ik mijn eigen leven niet meer kon leven. Iets wat toch al zo moeilijk was voor mij. Het schuldgevoel dat ik had tegenover mijn man en mijn dochtertje was onbeschrijfelijk groot. Maar het lukte gewoon niet. Bij mezelf blijven versus dienstbaar naar anderen. Het bleek mijn levensthema te zijn.

Hooggevoelig
Een paar jaar later, toen we inmiddels twee allerliefste kleine meisjes hadden, ik inmiddels niet meer werkte omdat me dat niet lukte en mezelf had getransformeerd tot alleen nog maar moeder en partner zijn en alles wat daarbij hoorde, deed ik een sessie bij een hoogsensitiviteitscoach die op mijn pad kwam. Ik voelde me mijn hele leven al anders dan anderen, voelde stemmingen van iedereen in mijn omgeving, daaruit ontstonden spanningen en ik had geen idee dat dat allemaal niet van mij was, maar dat ik bijna alles kon voelen wat anderen voelden. Gezichtsuitdrukkingen en lichaamshoudingen vertaalde ik feilloos. 

Wat doe je met zo’n inzicht?
Deze coach liet mij een levenslijn tekenen waarop zichtbaar werd wanneer ik mezelf ongeveer was kwijtgeraakt; dat was toen ik serieuze relaties kreeg. Maar ja, wat doe je met zo’n inzicht? Ik had inmiddels iemand gevonden waarbij ik fijne geleide meditaties kon doen, waar ik enorm veel beelden in inzichten kreeg. Ik deed een regressie, waarbij ik een belangrijk thema uit mijn vrouwenlijn te zien kreeg. Jarenlang deed ik van alles op zelfbewustwordingsgebied, las en luisterde ik alles wat op mijn pad kwam, kocht carddecks, en probeerde zo te ontdekken wat ik hier te doen had. Waarom ik op aarde was, wat mijn ziel wilde leren. Ik leerde over mijn vorige levens, over alle shit in mijn voorouderlijke lijnen, met name de vrouwenlijn. 

Slingers maar geen feest
Ik klom, ik klom, ik klom, en ik viel, ik viel en viel. Ik stuiterde heen en weer tussen hoop en wanhoop. Had vaak het gevoel dat ik maar slingers bleef ophangen terwijl het geen feest was. Want ik wilde zo graag dat het goed ging. Uiteindelijk deed ik zelfs een paddoceremonie, maar dat was absoluut eenmalig. Ik had uitstekende begeleiders, maar ik kon het nauwelijks aan. Ik kreeg precies het inzicht dat ik door de hele wereld op mijn schouders te dragen zelf ten onder aan het gaan was en stikte letterlijk bijna, had echt het gevoel dat ik stierf. Ik heb drie dagen nodig gehad om hiervan bij te komen, zo heftig was het.

Weer in therapie
Uiteindelijk kwam ik vorig jaar toch weer bij een psycholoog terecht. Simpelweg omdat je het meeste bewustwordingswerk zelf moet betalen en dat houdt een keer op. Deze psycholoog zag dat er iets met me was, maar deed er acht sessies over om het te ‘plotten’. Het was de combinatie van de enorme kracht die ik uitstraalde, met de kwetsbaarheid die er wel degelijk was en er niet mocht zijn. Zij verwees mij door naar Lievegoed, een antroposofische instelling waar ik nu Schematherapie volg. Om zo inzicht te krijgen in mijn patronen, de schema’s, de dingen die ik mezelf als kind heb aangeleerd, de bestraffende en beschuldigede boodschappen die ik mezelf heb verteld of heb onthouden. Die me ongetwijfeld veel gebracht hebben maar nu losgelaten mogen worden.

Goed zoals het is
Tijdens mijn hele zoektocht heeft het terugvinden van mezelf, het mogen zijn wie ik ben en vooral weer van het leven te mogen genieten, centraal gestaan. Mijn innerlijk kind weer in ere te herstellen, te omarmen en te laten voelen dat het veilig is. En goed is zoals het is. Ik hoop dat dit me weer een stap, liefst meerdere stappen, verder gaat helpen. Want ik ben gelukkig al een heel eind op weg.

De weg naar jezelf
Er zijn geen boekjes voor, maar iedere stap is er één. En ik heb inmiddels ervaren dat het een combinatie is tussen hemel- en aarde elementen. Of het ooit ‘af’ is? Nee, dat denk ik niet. Maar het is fijn als je een punt bereikt waarop je jezelf kunt omarmen en accepteren dat jouw leven loopt zoals het loopt. En het je lukt je niet te laten overspoelen door de vloedgolven die op jouw pad kunnen komen.

Bevrijdend schrijven
Ik merk dat ik het fijn vind om over mijn pad en mijn stappen, mijn verleden, inzichten te schrijven. Vind jij het ook fijn om te schrijven, misschien zelfs fijner dan met iemand te praten? Omdat je over antwoorden wilt nadenken, op je eigen veilige plek achter jouw computer jouw pad op papier wilt zetten? Ik nodig je van harte uit om jouw verhaal op te schrijven. Ik schrijf dan terug, met verdiepende vragen, waar jij je eigen antwoorden op kunt vinden.
Meer weten? Kijk op https://compassiecom.com/bevrijdend-schrijven/. Mail of bel me gerust als je meer informatie hierover wilt.

3 thoughts on “Van paddoceremonie naar schematherapie”
  1. Openhartig Corina! Herkenbaar omdat ik enkele jaren met jou heb opgetrokken 😉 …en je ouders en broers ken.
    We hebben al afgesproken dat we gaan bijpraten!

    Liefs Sijtze

  2. Mooi verhaal en best wel gedetailleerd ook. Even een kleine aanvulling. Ook ik heb stevige conflicten met vader gehad, wat extra moeilijk was, omdat hij zich door zijn ‘jongens’ vrij snel in zijn autoriteit aangevallen voelde. Verder heb ik ook mijn eigen studie gekozen, vanuit het idee van ‘weet je wat, ik trek mijn eigen plan’.

    Verder onderschrijf ik je verhaal volledig. Jonge, beschadigde ouders die er niet voor hebben gekozen om te herstellen voordat ze kinderen kregen, met alle verantwoordelijkheden van dien. Als kind krijg je dan niet de omgeving die nodig is om je eigen identiteit, je kernkwaliteiten, je valkuilen, je waarden (en dus ook je grenzen) te leren kennen en te uiten. Dat moet je later zelf allemaal leren, met al het vallen en opstaan dat daarbij onvermijdelijk is. Fijn om te lezen dat je daar nu een geschikte vorm voor hebt gevonden. Verder vind ik je een hele fijne zus.

    Liefs,
    Je jongste broer

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

%d bloggers liken dit: