Je hoeft het niet alleen te doen

Veel mensen hebben vanuit de manier waarop ze zijn opgegroeid een kritische papagaai op hun schouder, die de hele dag tegen ze tettert wat ze allemaal niet goed doen. Binnen de Schematherapie wordt dit de modus ‘veeleisende’ of ‘bestraffende’ ouder genoemd. Zodra je deze herkent en erkent, kan het een stuk gemakkelijker voor je worden. Bovendien is het vaak waardevol om jezelf te gunnen dat je hierover met iemand kunt praten of erover kunt schrijven en mensen om hulp kunt vragen. 

Mijn ‘veeleisende ouder’ modus is vaak aanwezig. Zeker als ik niet stevig in mijn vel zit. Het lijkt alsof ik op dat soort momenten niets goed kan doen. Ik verdien niet genoeg, doe weinig tot niets met waarvoor ik heb gestudeerd, ben te dom om te snappen hoe de boekhouding en belastingaangiftes in elkaar zitten. Ik ben een labiele en slechte moeder, vaak moe omdat ik hoogsensitief ben en ook nog eens twee auto-imuunziektes heb die vermoeidheid met zich meebrengen. Ik ben geen goede partner… en zo kan de lijst nog veel en veel langer. 

Weglopen
De neiging die ontstaat is weg willen van de gevoelens van falen. Tenminste bij mij wel. Het zijn namelijk onaangename gevoelens en ze maken het leven niet bepaald prettiger. De dramadriehoek van dader, slachtoffer en redder dient zich weer aan. En ook al weet ik met mijn hoofd dat die driehoek niet helpend is, toch zit ik er moeiteloos weer in. Probeer ik dingen in stand te houden die niet werken, hindernissen voor anderen weg te nemen die ik niet kan wegnemen omdat het belangrijk is dat er geleerd wordt van de hindernissen. Steeds komt bij mij het beeld op van de vlinder die doodgaat als je helpt hem uit de cocon te halen. Dan heeft hij niet genoeg kracht om te vliegen.


Focus op jezelf
Waar ik inmiddels heilig van overtuigd ben, is dat de buitenwereld en vooral je naasten feilloos laten zien wat jij zelf aan het doen bent. Als mijn kinderen mij afwijzen omdat ik ze teveel op hun huid zit, gaat het erover dat ik mezelf afwijs en me steeds van mezelf af laat leiden door me (teveel) met hen bezig te houden. Natuurlijk is een emotioneel betrokken ouder belangrijk. Maar een gezonde relatie met en compassie naar jezelf ook. En bovendien de schaamte voorbij gaan, durven delen en hulp vragen als het niet zo goed met je gaat. Je hoeft het niet alleen te doen. 

Over wie gaat het?
Als onmacht verandert in woede, wat vaak gebeurt, is het waardevol ernaar te kijken. Want over wie gaat het nu eigenlijk? Gaat het over de ander die zich niet laat helpen? Of gaat het over jouzelf en de bestraffende stem die je voortdurend hoort vertellen dat je het niet goed genoeg doet? Niet zoals het hoort. Niet zoals veel anderen het wel lukt, of zoals je ouders verwacht hadden dat je het zou doen. Je bent de dader, want je doet het niet goed. En je bent het slachtoffer omdat het je niet beter lukt en je toch zo je best doet.

Kijk het aan
Zodra je beseft dat je in deze vicieuze cirkel zit, helpt het om het er te laten zijn. Jouw gevoel van boosheid maar ook onmacht, teleurstelling of verdriet. Er niet omheen lopen of het wegduwen omdat je het niet wilt, maar aankijken en er doorheen gaan. En dat je dat op verschillende manieren kunt doen. Een helpende vraag kan zijn: Is het waar? Is het waar wat jij voelt of vul jij in dat je dingen niet goed doet of hebt gedaan? Heb je het gecheckt?
Vaak ontdek je dan dat het je eigen verhaal is dat je jezelf regelmatig blijft vertellen omdat je dat je hele leven al doet. Zo weet ik inmiddels dat ik vaak dingen invul, die ontstaan zijn door mijn manier van denken, maar helemaal niet waar zijn.

Ontmaskeren
Door je aandacht te richten op wat de oorzaak is van het feit dat je jezelf onterecht naar beneden haalt en daarin te oefenen, ontmasker je je bestraffende stem steeds sneller. En ontdek je dat deze stem destructief is voor jouw levensgeluk en jouw groei.

Lichtpunten
Zo had ik gisteren een prachtige sessie van de schematherapie die ik volg.  Tijdens het creatieve deel kreeg ik aangereikt door een ander lid van mijn groep dat ik het niet alleen hoefde te doen. Dat ik altijd om hulp kan vragen en dat er heel veel mensen om me heen staan die mij met liefde een stukje willen dragen op dat soort momenten. Dat zijn momenten die diep kunnen raken. Want dan ontstaat er ruimte omdat je letterlijk opruimt waar je mee worstelt en daar hulp bij durft te vragen. En als je dan in je mailbox kijkt en nieuwe berichten krijgt van mensen die graag met jou willen samenwerken, of geraakt zijn door het blog dat je hebt geschreven, ontstaan er weer lichtpunten. Dan verdwijnt de hobbel die je voelde en voor je zag weer langzaam en vervolg je je pad. Natuurlijk komt er weer een volgend moment waarop je je weer wat minder fijn voelt. Kijk ernaar en als je hulp nodig hebt, vraag erom. Je hoeft het niet alleen te doen.

Fijn om erover te schrijven?
Ik merk dat ik het fijn vind om over mijn pad en mijn stappen, mijn verleden, inzichten te schrijven. Vind jij het ook fijn om te schrijven, misschien zelfs fijner dan met iemand te praten? Omdat je over antwoorden na wilt denken, op je eigen veilige plek achter jouw computer? Ik nodig je van harte uit om jouw verhaal op te schrijven. Ik schrijf dan terug, met verdiepende vragen, waar jij je eigen antwoorden op kunt vinden. Meer weten? Kijk op https://compassiecom.com/bevrijdend-schrijven/.

1 thought on “Je hoeft het niet alleen te doen”

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

%d bloggers liken dit: