Het is alweer een goede week geleden dat we thuiskwamen na een workation in het prachtige Granada. Met een warm gevoel blik ik terug. Ik boekte een schrijfweek, maar kreeg veel meer dan dat! Toen schrijfcoach Marije mij mailde voor het inplannen van een call, voorafgaand aan de schrijfweek, raakte ik lichtelijk in paniek. Wat had ik nu weer gedaan?
Ik had werkelijk geen flauw idee wat de inhoud zou zijn van mijn schrijfproject. Al die maanden was ik er niet mee bezig geweest en nu was het dan bijna zo ver dat de schrijfweek van start zou gaan. Gelukkig waren we er samen snel uit: het zouden webteksten worden. De eerste twee opdrachten werden gelijk mijn kant op gemaild, zodat ik al een begin kon maken.
Eerder kreeg ik niets zinnigs op papier
Ik was blij dat ik een project had, maar was ook wel een beetje sceptisch. Twee jaar eerder had ik de training ‘webteksten schrijven’ gekocht, was enthousiast van start gegaan, drie keer opnieuw begonnen om er uiteindelijk niet meer naar om te kijken. Het lukte me gewoon niet iets zinnigs op papier te krijgen. Zou in Spanje wél lukken wat me hier niet was gelukt?
Het gedicht rolde achter elkaar mijn pen uit
Later op de middag vond ik inderdaad de eerste twee opdrachten in mijn mailbox. Personal branding, rijtjes maken van tien eigenschappen, vaardigheden, talenten en passies en dingen waar ik als kind goed in was. Daarna wat sprintjes schrijven met de startzinnen uit de opdracht. De afsluiter van deze opdracht was het schrijven van een rondeel, een dichtvorm met herhalingen, het format stond beschreven. Een gedicht schrijven, ik? Dit had ik nog nooit gedaan. Tot mijn stomme verbazing rolde het gedicht achter elkaar mijn pen uit. Bovendien was het resultaat totaal anders dan ik van te voren had bedacht. Wow!
Ik wil moeders coachen
En leren hoe te verbinden met hun kinderen
Dat is mijn passie en diepste wens
Ik wil moeders coachen
Ze met een andere blik leren kijken
Naar zichzelf en hun kinderen
En leren hoe te verbinden met hun kinderen
Ik wil moeders coachen
In de tweede opdracht ging ik aan de slag met mijn persoonlijke waarden voor mijn bedrijf.
We bleken een hoop raakvlakken te hebben
Met deze bagage vertrok ik samen met mijn lief vol verwachting naar Spanje. Na een warm welkom en verwend worden met een prachtige goodybag was de rest van die reisdag voor onszelf. Zo konden we bijkomen van de reis en kennis maken met de stad. De volgende dag zou ik de andere twee vrouwen ontmoeten tijdens een gezamenlijk ontbijt. Een derde deelneemster logeerde in hetzelfde appartement als ik, met haar had ik al kennis gemaakt. Dat klikte bijzonder goed, we bleken een hoop raakvlakken te hebben. Tijdens een ontbijt in de zon op een heerlijk terras aan de rivier in de stad kletsten we de volgende ochtend al gauw alsof we elkaar al jaren kenden. Aansluitend had ik mijn eerste coachsessie, we zochten hiervoor een ander terras uit op Campo del Principe, vlakbij bij mijn appartement.
Vrije tijd en schrijftijd wisselden elkaar af
De tijd vloog voorbij en geïnspireerd vertrok ik na een uur of twee richting mijn appartement. Hoewel de verleiding groot was, kroop ik niet gelijk achter mijn laptop, maar ging ik de stad verkennen met mijn lief. Tenslotte was het ook vakantie! De andere dag zouden we een hike gaan doen. In de natuur zou ik vast inspiratie opdoen voor de volgende opdracht. Zo wisselden vrije tijd en schrijftijd elkaar af. Zon, zee en strand, mediteren op een berg, slenteren door de prachtige stad, tapas eten én werken aan mijn project. Ik kan me niet herinneren ooit zo’n veelzijdige vakantie te hebben gehad.
Het was tijd om deze emoties te verwerken
Na het ontbijt ontmoetten ik de andere deelnemers tijdens de vri-mi-bo én de afsluitende bbq in de casa van ‘de juf’ en haar lief. De vri-mi-bo staat in mijn geheugen gegrift. Mooie gesprekken, waar diep weggestopte emoties onverwacht bovenkwamen. Het was tijd om deze emoties te verwerken.
Ik wil nu doorpakken
Ik was verbaasd en verheugd te merken hoe makkelijk het schrijven me afging daar onder de Spaanse zon, zomaar ergens op een bankje zonder andere afleiding en verplichtingen. Mijn project is nog niet klaar, maar ik ben wel een heel eind. Ik heb me voorgenomen om wekelijks tijd te blokkeren in mijn agenda. Hoe spannend ook, ik wil nu doorpakken, het is tijd!
