Quinten leerde mij prachtige lessen over leiderschap

Als jij mijn taal zou hebben gesproken, Quinten, dan zou je me vast en zeker hebben verteld dat je niet voor niets in mijn leven bent gekomen. Dat jij en ik allebei dingen te leren hadden. Lessen over plek en veiligheid. En lessen over kwaliteitstijd – tijd om samen door te brengen, gevoed te worden en te spelen. ‘Elk probleem dat je met een hond kunt hebben heeft te maken met verwarring over de plek’ leerde ik ooit. En ja, wat was dat waar. Ik dacht dat mijn leiderschap duidelijk was, maar voor jou was er verwarring. Blijkbaar voelde jij mijn stevigheid niet en dus ging je het voor me regelen. Want dat is nou eenmaal de kernkwaliteit van een herdershond: regelen en beschermen. Met jou naast me hoefde ik nooit bang te zijn, zelfs niet in het donkerste donker van de polder ’s avonds laat. 

Als jij nog hier was
Als jij nog hier was zou ik genieten van jouw aanwezigheid
Verdrinken in jouw ogen, die in mijn ziel konden kijken
Lachen om je enthousiasme, je uitnodiging ‘toe, speel met me’
Eindeloos kijken naar je beweging en je spel en je voorzichtigheid met Hera, toen ze net uit Roemenië kwam
Me verbazen over de momenten dat jij doorhad dat iets of iemand niet klopte
Op het gras gaan zitten, met jouw stevige lijf tegen mijn bovenbeen aangedrukt
Zuchten om de klitten in je vacht en je ongeduld als ik je probeerde te borstelen
Van binnen huilen om het onbegrip van de buitenwereld dat je ten deel viel als je weer eens een beetje lomp deed

Als jij hier nog was
Zou ik je meenemen naar het strand waar je eindeloos kon rennen
Waar je balletjes of stokken uit de zee ging halen, zelfs in de winter
Tegen je zeggen dat zeewater drinken geen goed idee was – wat je toch deed en vervolgens waterdunne diarree kreeg
Ik zou met liefde alle zandwoestijnen opvegen die je in je vacht mee naar binnen nam
We zouden samen uren op het erf doorbrengen – Ik onkruid wieden, jij spelen en mij uitdagen
Ik zou het moeilijk vinden om “nee, nu niet Quinten!” tegen je te zeggen

Nu jij hier niet meer bent zal ik
Nog vaak aan je denken
Verhalen vertellen over hoe het was met jou erbij
Een kaarsje aansteken bij de allermooiste foto ooit van jou gemaakt, op Ameland
Waar ik leerde om jou te zien zoals je echt was: stoere buitenkant, zachtaardige binnenkant
Waar ik niet meer probeerde je te controleren uit angst voor de dingen die mis zouden kunnen gaan
Waar ik kon voelen dat jij zó te vertrouwen was als ik mezelf vertrouwde als leider
Waar ik je zag ontspannen omdat je het niet meer allemaal hoefde te regelen

Ik haal je schrijvend een beetje dichterbij
Nu jij hier niet meer bent zal ik af en toe nog om je rouwen, zoals nu terwijl ik dit blog schrijf. Drie keer ben ik eraan begonnen deze week, drie keer heb ik het verscheurd. Nee, niet naar die pijn, dat paadje wil ik niet meer lopen. Ik weet dat het anders in elkaar zit: ik mag ja zeggen tegen jou en tegen dat paadje van verlies – omdat in de pijn over jouw vertrek ook de liefde verscholen zit. Ik haal je schrijvend een beetje dichterbij. Dag jongetje Q., mooiste hond ooit in mijn leven.

Door hondenogen bekeken
Heb jij korter of langer geleden een hond verloren en heb je het gevoel dat je daarover niet kunt rouwen? Er is een mooi ritueel waarmee je dit alsnog kunt doen. Dat kan in de natuur op een mooie plek en het kan zeker ook online als je niet in Zeeland woont. Stuur me een bericht via het contactformulier op www.susanvanderbeek.nl om jouw stap naar herstel te boeken.

0 thoughts on “Quinten leerde mij prachtige lessen over leiderschap”

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

%d bloggers liken dit: