‘Een legpuzzel is een in stukken gesneden of gezaagde afbeelding op stevig papier, karton of hout dat weer tot één geheel moet worden gemaakt. Legpuzzels worden educatief gebruikt om het observatievermogen en de handigheid van kinderen te trainen, maar ook als tijdverdrijf of als gezelschapsspel voor volwassenen’, aldus Wikipedia. Ik kan me niet herinneren dat ik als kind veel gepuzzeld heb. Ook van mijn eigen kinderen weet ik dat niet meer. Begin 2017 begon het maken van legpuzzels een belangrijke rol te spelen in mijn gezin. Niet vanwege bovenstaande redenen. Nee, puzzelen diende als afleiding.
Bewegingsdrang is een bekend verschijnsel bij anorexia
Mijn dochter heeft een eetstoornis gehad. Gelukkig is zij daarvan hersteld. Inmiddels heb ik geleerd dat een eetstoornis niet over eten gaat. Een denkstoornis zou een betere benaming zijn. De gedachten die iemand met een eetstoornis heeft over eten (veel, weinig of niets) kloppen niet. Voor mijn dochter betekende dit dat zij na een maaltijd het liefst direct wilde bewegen om de gegeten calorieën weer te verbranden. Die zogenaamde bewegingsdrang is een bekend verschijnsel bij anorexia. Zij was ervan overtuigd dat ze moddervet zou worden als ze dit niet deed. Vlak voor, tijdens en na de maaltijd was zij niet te genieten. Om die momenten zo voorspelbaar mogelijk te maken. hadden we met elkaar regels opgesteld:
- Vóór het eten naar het toilet.
- Maximaal twintig minuten om je bord leeg te eten.
- Eten volgens je eetlijst zonder te onderhandelen.
- Geen gesprekken tijdens het eten.
- En geen lichamelijke inspanning binnen een uur na de maaltijd.
In dat uur mocht zij niet naar haar kamer, zij had hulp nodig bij het naleven van de regels.
De gouden tip: puzzelen
Gezelliger werd het er niet van. Afleiden dus, maar hoe? Gezamenlijk een serie kijken bleek de oplossing niet te zijn. Dochterlief zat op de bank met een gezicht dat op onweer stond. Al gauw was een ieder verdiept in zijn of haar mobiel. Van wie ik de tip om te puzzelen kreeg, weet ik niet meer. Het bleek de gouden tip! Voortaan maakten we na het eten de tafel leeg om te gaan puzzelen. De eerste paar dagen voelde dat wat ongemakkelijk en gekunsteld omdat het puzzelen een doel had: afleiden. Na exact een uur verdween ze naar haar kamer, het zat erop.
Ze leek te genieten van onze activiteit samen
Na een tijdje veranderde er iets. De tijd werd vergeten. We puzzelden omdat we het leuk vonden. De ene keer wat langer dan de andere keer. En nog belangrijker: ik zag dat mijn dochter zich meer en meer ontspande. Ze leek te genieten van onze activiteit samen. In eerste instantie legden we stilzwijgend de stukjes. Na verloop van tijd kwam er ruimte voor een praatje. Over koetjes en kalfjes, maar later ook voor diepgaande gesprekken. Langzaam raakte de eetstoornis tijdens het puzzelen naar de achtergrond en zag ik mijn mooie dochter tijdens die momenten terug.
Tijdens het puzzelen voelde ik me weer verbonden met haar
Onze band stond door de eetstoornis regelmatig onder druk. Tijdens het puzzelen voelde ik me weer verbonden met haar. Na een aantal weken sloot ook mijn andere dochter aan. Dat leverde nog wel eens woorden op. Waar wij eindeloos konden zoeken naar dat ene stukje, legde zij – met haar oog voor detail vanwege haar autisme – het ene stukje na het andere. Om het gezellig te houden puzzelde ik samen met mijn ene dochter en legde mijn andere dochter haar eigen puzzel.
De lat hoger leggen
We ontdekten dat er veel verschillende puzzels zijn. Duizend stukjes was een mooie maat voor onze tafel. Het werd een sport om de lat steeds wat hoger te leggen en de moeilijkheidsgraad te vergroten. We ontdekten de Was gij puzzels. Favoriet werden en zijn nog steeds de Jan van Haasteren puzzels.
De eetstoornis is weg, het puzzelen is gebleven
Mijn dochter is inmiddels bijna vier jaar hersteld. De eetstoornis is weg, het puzzelen is gebleven. Beide dochters wonen op kamers en puzzelen met regelmaat. Ook ik puzzel nog steeds, nu samen met mijn lief. Niet omdat het moet, maar omdat we dat fijn vinden. Na het eten gaat de televisie uit en puzzelen we samen. Een heerlijke manier om te ontspannen na een drukke werkdag. Soms met een muziekje erbij, soms genietend van de stilte. Door samen te puzzelen voel ik die verbinding van toen weer. En voel ik me intens dankbaar dat zoiets eenvoudigs als het leggen van een puzzel zo’n grote bijdrage heeft geleverd aan het herstel van mijn dochter.
3 reacties
Wat een heerlijke bezigheid. En wat heeft voor mooie dingen gebracht voor jullie.
Ik puzzel sinds een jaar met mijn moeder samen. Los samen met haar wat lastige passages op zodat ze zelf weer verder kan gedurende de week. Er is een stil verbond ontstaan waar af en toe andere gesprekken loskomen. Ik geniet ervan om zo zonder drang met elkaar samen te zijn.
Wat een prachtig en mooi verhaal, zeker als je schrijft ”De eetstoornis is weg, het puzzelen is gebleven. ” Wat het puzzelen al niet kan bieden, ik hoor wel vaker dat puzzelen ook wordt ingezet voor burn-outs.
Hallo Gerben, wat leuk dat je dit blog hebt gevonden. Ja het is en blijft een mooi verhaal met een goede afloop! Dank voor je reactie!
Hartelijke groet, Corine