Opnieuw naar mijn leven kijken, dankzij mijn zoon

Zo daar ben ik weer, terug van weggeweest. Waar ben je dan geweest, zul je je misschien afvragen. Ik ben op reis geweest in mijn verleden. Mijn verleden als kind, puber, jong volwassene, tot aan nu. De aanleiding was het hernieuwde contact met mijn jongste zoon die ik ruim een half jaar niet had gezien of gesproken.

Een week voor mijn verjaardag in mei komt er een appje; hij wil mijn verjaardag niet voorbij laten gaan en vindt dit een mooi moment om weer contact met mij te leggen. Ik ben blij verrast en mijn hart maakt een salto van geluk. We maken een afspraak om elkaar te ontmoeten.

We omhelzen elkaar
Daar sta je tegen over elkaar, even vreemd, we kijken elkaar aan en meteen komt de stoom van wederzijdse liefde weer op gang, het verwarmt onze harten. We omhelzen elkaar lang en stevig. Het lijkt alsof de zon doorbreekt, hoewel die de hele dag al schijnt.

Even afstand nemen
Wat is er dan veel en tegelijk weinig te bespreken. Wat zou jij zeggen als je zolang geen contact hebt met je kind? Gek genoeg volgt dan een cliché opmerking, bijna synchroon zeggen we ‘ik heb je zo gemist’, wat ook meteen een lachsalvo oplevert, en het laatste restje ijs breekt. We vertellen elkaar wat het met ons heeft gedaan om zo lang geen enkel contact te hebben. We komen tot de conclusie dat het ons ook beide goed heeft gedaan, naast het gemis. Even afstand nemen, vanuit een ander perspectief de nieuwe situatie bekijken. Uitvogelen hoe je balans vindt in jezelf, ik met beide kinderen apart en voor hem beide ouders apart. Met elkaar verbonden zijn zonder dat je voelt dat je onderdeel van een gezin bent. Samen en toch apart.

Verbreken van oude patronen
Inmiddels zijn we een half jaar verder en komen er in onze gesprekken oude gezinspatronen terug. Zeg maar het groepsgeweten. Waar we elkaar op kunnen wijzen en om kunnen lachen. We hebben aan het eind van ons eerste gesprek afgesproken dat we bespreekbaar maken wat er met ons gebeurt en wat het met ons doet wat de ander vertelt of vraagt. Of hoe die zich gedraagt. Hoe pijnlijk of lastig de onderwerpen dan ook zijn.

Waar zijn waarheid de waarheid was
Daarmee verbreken we een heel oud patroon, vanuit mijn gezin van herkomst waar harmonie en de mantel der liefde op nummer één stonden. En ons gezin, waar zijn vader bepaalde waar wel en niet over werd gesproken en het bij voorkeur op zijn manier moest gaan, zijn waarheid de waarheid was. Hetgeen ook weer ontstaan is vanuit zijn gezin van herkomst.

Er komen met enige regelmaat verschillende onderwerpen ter sprake uit de tijd dat de kinderen nog thuis woonden. De opvoeding in volle gang, de hectiek van een jong gezin. Beide ouders aan het werk, veel sporten, vakanties, school en opleidingen van onszelf.

Verschillende gezichtspunten
Wat mij steeds verrast, is de manier waarop hij over heel veel heeft nagedacht en vanuit hoeveel verschillende  gezichtspunten mijn kind heeft leren kijken. Hoeveel hij weet en heeft gezien of gevoeld. Hoe hij de tijdgeest kan benoemen en hoe helder hij voor ogen heeft wie zijn vader en moeder zijn, mild en streng spreekt over ons gedrag. Hoeveel hij zich herinnert en weet te reproduceren, zijn mening ventileert, maar ook vragen stelt, over het hoe en wat in de opvoeding. Over onze relatie, waar hij een helder inzicht in heeft.

We zijn het erover eens dat hij en zijn oudere broer qua opvoeding twee uiterste karakters als vader en moeder hebben gehad, wat op zich een mooi gemiddelde uitkomst heeft. En waarin dit qua relatie niet gemakkelijk is geweest.

Je eigen obstakels op je pad op rapen
Terug naar mijn reis naar het verleden, ik ben deze gestart om met de nieuwe gezichtspunten van mijn zoon nog eens terug te reizen en opnieuw naar mijn leven te kijken. Mijn gezin van herkomst, waar de overeenkomsten en verschillen zijn met mijn eigen gezin. Naar wat ik geleerd heb en waar ik aan heb vast gehouden vanuit mijn ijzersterke loyaliteit. En daarmee ook een deel de mantel der liefde heb meegenomen, altijd het goede van iedereen proberen te zien. Mijn hoop dat als je maar hard genoeg werkt het misschien nog wel goedkomt en mijn doorzettingsvermogen (of is het angst?) om op te geven en dan een gevoel van falen over te houden.

Daar waar ik zo bang voor was, is gebeurd
De reis naar binnen heeft mij tijd en energie gekost, pijnlijke inzichten bloot gelegd. Die ik allang wist, maar niet onder ogen kon zien. Ik heb mijzelf veel ontnomen, vooral hard gewerkt en mijn hart geopend voor anderen. Daarbij heb ik de achterdeur van mijn hart naar mijzelf op slot gedaan. Daar waar ik zo bang voor was, is gebeurd: mijn gezin is uit elkaar gevallen, mijn droom (of misschien zeepbel) is geknapt.

Het heeft mij vrij gemaakt
Ik heb veel geleerd en nieuwe inzichten opgedaan over mijzelf, over mijn lange relatie, over de opvoeding en over de weg naar daar waar ik nu sta. Het heeft mij geleerd hoe ik ook mijzelf kan empoweren, zoals ik dat zo goed bij anderen kan, Het heeft mijn kracht ook voor mijzelf zichtbaar gemaakt, het heeft mij vrij gemaakt, nieuwe mogelijkheden voor de toekomst geopend, mij nieuw leven ingeblazen.

Om te komen waar ik nu ben
Het besef dat zichtbaar wordt wat anderen al zagen en anders mogelijk onzichtbaar was gebleven voor mijzelf, uitgesproken wat eerder niet besproken kon worden en mogelijk nooit uitgesproken zou worden. Het heeft mij, ons gemaakt tot wie we nu zijn. En terugkijkend had ik niets kunnen missen om te komen waar ik nu ben. Het heeft de relatie tussen mijn kind en mij gelijkwaardig gemaakt en de liefde tot onvoorwaardelijk doen groeien. Juist door dat te bespreken wat zo pijnlijk is, wat gezien en gehoord mag worden, of misschien wel moet worden.

Het heeft mij weer doen beseffen dat je je eigen obstakels op je pad op te rapen hebt, daar verantwoordelijkheid voor hebt te nemen en de consequentie hebt te dragen. Als ouder, zodat je kinderen daarover niet struikelen. Hoe dit bijdraagt dat jij en ook zij kwetsbare, krachtige, liefdevolle mensen worden, die zeker zullen struikelen maar dan over hun eigen obstakels.

En zoals Rumi hieronder beschrijft, je moet er soms honderd keer langs voordat je het obstakel daadwerkelijk kunt oppakken en het naast je pad een plekje vindt, als herinnering aan je hartwerk.

Keer Terug!
Keer terug, wat of wie je ook bent, keer terug
keer terug!
Want onze poort is niet de poort van wanhoop.
Al brak je een gelofte honderd maal, keer terug!

Jalaluddin Rumi (1207-1273)

Hartwerk
Mocht jij willen kijken hoe je van hard werken naar hartwerk kunt komen, dan zet ik mijn ervaring met het oprapen van obstakels graag in om als wegwijzer te dienen op jouw reis. Neem gerust contact met mij op voor een oriënterend gesprek.  

10 thoughts on “Opnieuw naar mijn leven kijken, dankzij mijn zoon”
  1. Ha Mams,

    Wat een prachtig blog weer. Zo fijn dat we elkaar kunnen inspireren. Ik zie hoe je steeds meer je eigen stem vindt en dat maakt me enorm trots!

    Veel liefs, Tijn (de jongste zoon😉)

  2. Wederom een mooi persoonlijk verhaal. Fijn om te lezen! Prachtig hoe je het onderscheid benoemt tussen het struikelen over obstakels van jezelf of die van ouders en hoe je als ouder je eigen obstakels hebt op te rapen/ruimen waardoor je kind verder komt: hoeft niet die van ouders op te rapen.
    En dit vind ik ook heel mooi!: ‘Juist door dat te bespreken wat zo pijnlijk is, wat gezien en gehoord mag worden, of misschien wel moet worden.’
    Een schepje er bovenop zou ik willen doen; dat hoe pijnlijker het is hoe meer de noodzaak het te bespreken. 😉

    Prachtig verwoord deze diepe reis naar binnen Christa!

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

%d bloggers liken dit: