Wat als je ontdekt dat je een KOPP bent

Sinds een tijdje weet ik wat het is, een KOPP: Kind van Ouders met Psychische Problemen. Als jouw ouders niet door hadden dat ze psychische problemen hadden, is de kans groot dat jij een KOPP bent. En als je dat pas ontdekt als je zelf al kinderen hebt, is het ook niet vreemd als jouw kinderen daar dingen van meekrijgen. Omdat het nog niet is uitgewerkt en aan jou de schone taak dit op je te nemen zodra je dit door hebt. Zeker niet gemakkelijk, omdat het soms over dingen gaat die al generaties lang vanuit onwetendheid worden doorgegeven.

Deze week heb ik meegedaan aan een bijeenkomst via Zoom, waarin ik als gasttrainer mocht vertellen over mijn ervaringen als KOPP. Mijn ouders hebben namelijk allebei psychische problemen (gehad), maar dat zelf nooit willen of kunnen zien.

Mijn vader
Mijn vader is in 2019 overleden en pas in de laatste maanden van zijn leven heb ik kunnen zien wie hij werkelijk was. Ik realiseerde me dat hij net zo hoogsensitief is als ik, maar dat altijd had verstopt achter een stevig harnas. Gevoelig zijn was eng. Hij wilde niet kwetsbaar zijn want hij was in zijn vroegste kinderjaren dusdanig getraumatiseerd dat hij zichzelf had verteld dat kwetsbaarheid gevaarlijk was. Logisch.

Mijn moeder
Mijn moeder had ook een onveilige jeugd met veel ruzies, spanningen, onverwerkt verdriet en trauma. Mijn ouders hebben elkaar ontmoet toen mijn moeder 18 was, raakten zwanger, trouwden en gingen samen verder. Een soort gevoel van twee drenkelingen die elkaar vonden, vastgrepen en samen bleven.

Het inzicht kwam later
Ze hebben hun drie kinderen vanuit hun tenen grootgebracht. Want groot word je vanzelf. Het huishouden liep, de inkomsten kwamen binnen. Schijnbaar heel stabiel. Maar pas veel later, toen ik zelf al een gezin had, kwam ik erachter dat het had ontbroken aan verbondenheid, emotionele steun en veiligheid, betrokkenheid, gelijkwaardigheid en ook eens ‘sorry’ horen voor gedrag dat niet oké is.

Ik was vaak bang
Ik had als kind altijd het gevoel dat ik geen beroep op mijn ouders kon doen, dat ik geen aandacht mocht vragen voor wat ik nodig had. Want dat deed je niet, dat was egoïstisch en werd zelfs woordelijk bestraft. Ik heb me enorm eenzaam gevoeld, was vaak bang, kon niet in slaap komen en zag monsters op mijn kamer. Mijn vader was bijna nooit thuis, maar toch voelde ik altijd de druk vanuit angst, omdat hij dingen zei als: “Waag het niet om te blijven zitten, want je bent intelligent genoeg.” Of mijn moeder dreigde met: “Wacht maar tot je vader thuiskomt, dan zwaait er wat.”

Geestelijk afwezig
Mijn moeder was lichamelijk aanwezig, maar geestelijk afwezig. Druk met werk en huishouden, de boel draaiende houden, zodat mijn vader tevreden bleef in dat opzicht. Vooral uit mijn peuter-, kleuter- en lagere schooltijd herinner ik me dat ik haar niet kon bereiken en geen beroep op haar aandacht durfde te doen. Ik wilde haar niet belasten. En daar is vanzelf de overtuiging gegroeid dat ik het niet waard was om aandacht te vragen voor wat ik nodig had.

Echt puberen heb ik niet gedurfd
Toen mijn broers uit huis waren, ontdekte ik dat mijn vader steeds meer druk ging leggen op mij om groot te worden. Ik moest de krant lezen, mocht geen foutromans lezen of romantische plaatjes draaien. Hij kon daar woedend om worden. Hij kwam vaak mijn kamer binnenstormen en greep in op wat ik aan het doen was. Echt puberen heb ik niet gedurfd. Ik voelde de afkeuring te sterk. Dus besloot ik te voldoen aan wat hij vroeg.

Weinig liefde tussen hen
Ik realiseer me nu dat hij in mij zocht wat hij in mijn moeder niet kon vinden. Hij keek neer op haar en dat voelde ze elke dag. Het bevestigde haar gevoel van niets waard zijn. Wat ik inmiddels al had overgenomen. Ik weet nu dat mijn beide ouders heel eenzaam waren, omdat ze elkaar nooit echt hebben kunnen vinden. Ik heb er als kind, zelfs toen ik uit huis was, veel verdriet om gehad. Om de eeuwige ergernissen, de blik van mijn vader naar mijn moeder. Ik zag en voelde weinig liefde tussen hen. Ze gedoogden elkaar. Maar konden ook weer niet zonder elkaar, denk ik.

Ons gezin is los zand
Het is duidelijk dat mijn broers en ik niet geleerd hebben om op te groeien in een gezin waar je mag zijn wie je bent en zeggen wat je te zeggen hebt. Nu mijn vader er niet meer is, merk ik dat mijn moeder zich ondanks het gemis ontspannen voelt. Maar ons gezin is los zand. Heel jammer.

Alle ouders doen hun best binnen hun kunnen
Toen ik dit allemaal in de gaten had, ben ik een tijd lang boos geweest. Op hun onvermogen, maar vooral omdat niets benoemd mocht worden. Dan was je brutaal. Nu ben ik al een tijdje zo ver dat ik snap dat er geen schuldvraag is. Want alle ouders doen hun best binnen hun kunnen. Met alle trauma’s en bagage die zij in hun rugzak hebben.

Je krijgt er geen boekje bij
Nu ik zelf een gezin heb met twee dochters van 15 en 17, ervaar ik maar al te goed hoe ingewikkeld het kan zijn. Zeker pubers zijn de grootste spiegels die je kunt hebben. En soms knetterhard en confronterend. Ik weet wel zeker dat zij ook krassen oplopen door de op elkaar lijkende opvoeding van mijn man en mij en ons besluit het compleet anders te doen. Want dan zijn er juist te weinig grenzen en gaan kinderen boven hun ouders staan. Maar goed. Je krijgt er geen boekje bij en doet het met de kennis die je zelf hebt.

Verwacht geen dankjewel
Ik denk dat we veel doen en gedaan hebben om onze eigen lagen af te pellen. En ik hoop dat we daar een heel eind mee voorkomen dat onze kinderen alle belastende bagage weer doorgeven aan hun eigen kinderen. Belangrijk hierbij is jezelf niet de schuld te geven van wat er is gebeurd, maar juist te kijken naar wat je wel is gelukt. Ook mijn ouders is veel gelukt, wat ze zelf in hun eigen jeugd absoluut niet hebben mogen ervaren. Dus ik kijk hoe dan ook in dankbaarheid terug naar wat ik geleerd en gekregen heb en weet dat ik, en ook mijn man ,ons uiterste best doen om onze kinderen mee te geven wat we kunnen. Verwacht geen dankjewel, zeker niet zolang ze puber zijn. Het hoeft ook niet, kinderen hoeven hun ouders niet te bedanken. Het is fijn als je ze uiteindelijk als ‘goed’ functionerende volwassenen mag zien denk ik. Jij hebt gedaan wat binnen jouw vermogen lag. Vanuit liefde. En daar gaat het om.

Bevrijdend Schrijven
Bij het verwerken van gebeurtenissen in je leven kan het letterlijk lucht geven om het van je af te schrijven. Ik merk dat het ruimte schept om over mijn pad en mijn stappen, mijn verleden, inzichten te schrijven. Vind jij het ook fijn om te schrijven en doe je dat zelfs liever dan met iemand te praten? Omdat je bijvoorbeeld meer tijd nodig hebt om over antwoorden na te kunnen denken en op je eigen veilige plek, op jouw moment achter jouw computer van je af wilt schrijven wat jou bezighoudt? 

Mindful Analyses
Als je iemand zoekt om met je mee te lezen om je te helpen antwoorden te vinden op jouw vragen, nodig ik je van harte uit om jezelf al schrijvend te bevrijden. Bevrijdend Schrijven is gebaseerd op de methode Mindful Analysis waarbij je in vier stappen inzicht krijgt in waar je nu staat, hoe je daar gekomen bent, waar je naar toe wilt en hoe je dat wilt gaan bereiken. Ik schrijf dan terug, met verdiepende vragen naar aanleiding van wat jij schrijft, waar jij je eigen antwoorden op kunt vinden. Het resultaat is dat jij weet waar jouw uitdagingen liggen en hoe je daarmee verder kunt, omdat je uiteindelijk zelf je analyse hebt gedaan. Meer weten? Kijk op https://compassiecom.com/bevrijdend-schrijven/. Mail of bel me gerust voor een vrijblijvend kennismakingsgesprek of als je hier meer informatie over wilt

2 thoughts on “Wat als je ontdekt dat je een KOPP bent”
  1. Mooi geschreven, en heel herkenbaar voor velen.

    Je doet datgene wat je het beste lijkt vanuit liefde.

    Het KOPP kind krijgt een enorme lading mee. Fijn dat je zo bezig bent met de verstrengelende oude energie los te laten.

    Bevrijdend schrijven is een grote kwaliteit van je.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

%d bloggers liken dit: