Zoek haar eens op; ze zit daar nog steeds

Ooit heb je van je zelf gehouden en vertrouwde je op je eigen kunde en intuïtie. Hoelang dat geleden is weet je niet. Je kan het je niet herinneren. Al zo lang draai je op een overlevingsprogramma in plaats van ‘leef alsof het je laatste dag is’. Wantrouwend naar de mensen om je heen. Niet in staat om te doen wat jij ‘echt’ wilt. Zo gewoon als het zorgen voor je kinderen is, is ook het aanpassen naar wat sociaal en vooral maatschappelijk wenselijk is. Doen wat je hart je ingeeft durf je niet. Kan je niet meer. Langzaam komt er weer tijd om te ontdekken wie jij ook alweer bent. Uit het overleven naar leven toe…

Als kind op je vingers getikt, in figuurlijke zin, door je ouders. Waarna er een deurtje in je hart dichtgaat en je nog wel in hetzelfde lichaam woont als eerst, maar je daarin niet langer thuisvoelt. Je voelde je vervreemd van je ouders en zus. Steeds verder in elkaar kruipend. Steeds minder durven delen en je laten zien. Om maar gehoor te blijven geven aan de roep van je moeder en de eisen van je vader. Waar je eindeloos veel van houdt, maar die eigenlijk geen oog en oor hebben voor jou.

Gericht op de stemmen om je heen
Vooral het blijven doen zoals verwacht wordt en niet luisteren naar de stem in je. Gericht op de stemmen om je heen en zo steeds verder uit verbinding met jezelf drijven. Totdat het zelfs niet eens meer zichtbaar is aan de horizon. Je leeg achterlatend. Op zoek naar houvast naar een geweldig leven waarin je niet perfect hoeft te zijn en je geliefkoosd wordt om wie je bent.

Wat voel je eigenlijk nog?
Met geweldige cijfers en een slim verstand wacht de wereld op je. Een goede baan, carrière. Getrouwd en kinderen. Aan de buitenkant een pracht van een leven. Mooie reizen en uitstapjes. Geregeld naar de kapper en schoonheidsspecialist. Van binnen… ja, wat voel je eigenlijk nog?

Je voelt het niet
Als je zelf niet weet wie je bent en voelt wat je wilt, hoe moet een ander dat dan weten, invullen, voor jou? Een onthecht gevoel neemt af en toe plaats in je. Dan is het net of je naar een film kijkt. Net of het niet over jou gaat. Dus ook het slaan en schreeuwen van je man… voel je niet. Je weet niet anders, beter. Je probeert je kinderen te beschermen tegen je man.

In de spiegel kijken
Uiteindelijk ben je gescheiden en woon je in een huis dat het net niet is. De kinderen worden groot en langzaam, stap voor stap, gaan ze hun eigen pad. Jij – gewend aan het schikken en meebuigen tot je bijna breekt – overleeft nog steeds. Dag na dag niet in staat om in de spiegel te kijken en te zeggen: ‘Ik hou van jou.’ Je kijkt ook nooit in je eigen ogen. Meer tuur je er wat langs. Zit je haar goed en kleurt je sjaal goed bij je shirt?

Weer verbinden met jezelf
Een poging doen om jezelf aan te kijken en weer te verbinden met jezelf. Achtergelaten op je kinderkamer in een hoekje zit ze daar. Het kleine vierjarige meisje van ooit. Het meisje dat er graag bij wil horen en zich daarom keer op keer schikt naar de wereld om zich heen. Zichzelf vergetend in haar donkerblauwe jurkje met een kapotte knie. Die middag heeft ze die kapot gevallen tijdens het buitenspelen. Uit de boom gevallen. En daarom nu op haar kamertje. Ze huilt zachtjes en voelt zich nog kleiner dan ze eigenlijk is.

Zoek haar eens op; ze zit daar nog steeds. Neem haar in je armen en knuffel haar eens stevig. Er mag weer een begin worden gemaakt met verbinden. Het voelen wat er gevoeld mag worden. Zodat je gezien wordt. Er mag zijn zoals je bent. Omdat goed perfect genoeg is.

1 thought on “Zoek haar eens op; ze zit daar nog steeds”

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

%d bloggers liken dit: