Nu je dood bent, ken ik je naam

Thomas Schröder. Terwijl ik nu je volledige naam schrijf in Spanje, word jij begraven in Zandvoort. De troubadour van Zandvoort is niet meer. Het bericht bereikt mij via Facebook, jouw dood raakt mijn hart. Jij, Thomas, die ons zo’n warm welkom gaf in Zandvoort, zal ons niet meer verwelkomen. Nu je dood bent, ken ik je hele naam; hoe raar is dat?  

Zandvoort kende ik alleen van de zee
Stel op sprong kwamen wij terug vanuit Thailand vanwege corona. Geen baan en geen huis, gelukkig konden we terecht in een vakantie-appartementje in Zandvoort. Zandvoort… dat ik alleen maar kende van het treinstation naar de zee en weer terug. Een zeer drukke toeristenplaats waar ik alleen de zee normaal gesproken zocht en het dorp geen blik waardig gunde.

Je gaf ons een mooi welkom in Zandvoort
Nog maar net ingetrokken in ons huisje in Zandvoort gingen wij in het dorp boodschappen doen, want de Albert Heijn was nog wel open tijdens de strenge lockdown. Daar zat jij, met je zwarte en grijze rasta haren en brede glimlach, gitaar in je armen, één en al zachtheid straalde je uit. En wat een welkom gaf je ons, je speelde ‘Take me home, country roads’ van John Denver. In de 3,5 jaar dat Roy en ik elkaar kennen, hebben wij veel gereisd. En of we nou in Thailand of op Bali waren, we werden binnen no time in tentjes of op straat begroet met – hoe toepasselijk wanneer je zonder huis bent – het nummer ‘Take me home, country roads’. Het was ontroerend om door jou Thomas, zo in Zandvoort ontvangen te worden.

Jij bleef spelen en zingen, de hele dag
We maakten een praatje, brachten zo nu en dan wat drinken of eten of gaven wat geld, net als veel Zandvoorters dat ook deden. In 2020 was het een bloedje heet voorjaar en zomer. De winkels en restaurants gingen weer even open. Jij bleef spelen en zingen, de hele dag. Soms bij de AH en soms zat je naast het beeld op het plein. Onlosmakelijk verbonden met het Zandvoort dat ik ken.   

De serveerster was erg verbaasd dat we het drinken aan jou gaven
Zo ook op een dag dat wij bij de pizzeria op een terrasje luisterden en keken naar jou. We nodigden je uit om ook een hapje te eten, maar dat was je eerder al aangeboden. Je had liever een ijskoud drankje, dus dat bestelden wij voor jou. De jonge serveerster bracht het naar onze tafel en was erg verbaasd dat we het vervolgens aan jou gaven. Ze was zichtbaar ontroerd en tegelijkertijd ontstond er een verontwaardiging.

‘Vanaf nu ga ik bewuster zijn en erop letten, dank jullie wel’
Duidelijk boos op zichzelf zei ze: ‘Het is zo erg, hij speelt hier zo vaak naast het terras en het is zo warm deze dagen. Dat ik daar niet aan gedacht heb, al is het gewoon een glas water zo nu en dan even brengen. Gewoon een beetje letten op elkaar. Hij hoort er zo bij dat hij mij niet meer opvalt, zo erg. Vanaf nu ga ik bewuster zijn en erop letten, dank jullie wel’, ratelt ze verder. Hartverwarmend zo’n jong meisje, gewoon in Zandvoort.  

De Social Impact Tour is een prachtig initiatief van Edward Molkenboer
Ik heb Zandvoort een beetje leren kennen, het dorp, de mensen, de natuur. De mensen die er werken en wonen zijn zo betrokken en bevlogen, met oog voor elkaar. Hoe mooi om daar bijna anderhalf jaar te mogen zijn, Zandvoort te omarmen en jou Thomas, ontmoet te hebben. Vorig jaar mei speelde je in DeLaMar theater, een soort benefit concert om geld in te zamelen zodat je een stabielere plek zou krijgen voor de toekomst. De Social Impact Tour is een prachtig initiatief van Edward Molkenboer;
kijk hier een fragment van Edward en Thomas.

Deze dame van 98 had al tien jaar geen bezoek gehad
Edward ken ik zijdelings vanwege een eerder initiatief voor een dame in een verzorgingshuis, deze dame had al tien jaar geen bezoek ontvangen. Eenzaam en alleen. Op social media deed hij een oproep en maakte een digitale agenda aan, ik schreef mij in en bezocht de dame in kwestie. Oh wat was dat bijzonder en wat hebben we mooie gesprekken gevoerd. ‘Je komt toch wel terug hè?’ vroeg ze nadat we twee uur hadden gekletst over het leven. Ik kwam nog een keertje, haar leven was een stuk drukker geworden, dankzij de oproep van Edward Molkenboer.

Rust zacht on the country roads van Zandvoort
Thomas Schröder, je bent onlosmakelijk verbonden met Zandvoort en nu wordt het ook jouw laatste rustplaats. Fijn dat je gezien bent en dat je zo veel mensen hebt mogen raken door er te zijn, gewoon daar in Zandvoort. Dank je wel Thomas en rust zacht on the country roads van Zandvoort. Laten we elkaar blijven inspireren om de wereld mooier te kleuren.

Foto: Straatmuzikant Thomas Schröder – NH Nieuws / Geja Sikma