Mijn neefje heeft besloten een band om zijn maag te laten plaatsen. Er zijn allemaal horrorverhalen bekend over deze procedure, dus heel de familie is in rep en roer. Iedereen raadt het hem af. Zijn vader is het er niet mee eens, maar wat kan hij doen. Dat meisje ziet hem niet staan en alle diëten ter wereld zijn al een gepasseerd station. Hij zet door.
De technologie toentertijd was nog niet zo geavanceerd als nu. Nog steeds is het geen onfeilbare procedure, maar destijds was dat echt een sprong in het diepe. Ik vond hem dapper en stoer. Hij koos zijn eigen weg. Een echte Brons (onze achternaam); we laten ons niets vertellen als we een doel voor ogen hebben.
Hij sterft
De operatie verloopt voorspoedig. We krijgen al snel te horen dat het geslaagd is. Hij is bij kennis en hij heeft praatjes voor tien. Dat is een goed teken, denk ik dan nog. Maar voordat ik de kans krijg om hem op te zoeken, gaat het helemaal mis. Zijn lichaam stoot de band af en hij sterft. De familie in shock achterlatend. Zijn ouders, vooral zijn vader, zullen het verlies nooit verwerken in dit leven.
Ook zij gaat dood
Kort hierna wordt mijn oma opgenomen in het ziekenhuis, ze is gevallen. Ze loopt een bacterie op en ook zij gaat korte tijd na mijn neefje dood. Twee familieleden waar ik veel van hield zijn er plots niet meer. Weggerukt uit mijn bestaan. En ik ben op dat moment nog niet zo bedreven in het verwerken van verlies. De dood van mijn vader heb ik dan ook nog niet helemaal verwerkt.
Een zwarte bladzijde
Die periode is opnieuw een zwarte bladzijde uit mijn leven. Niet alleen heb ik te maken met verlies, maar ik struggle ook enorm met mijn leven. Ik heb op dat moment al schulden en schaam me daar enorm voor. Maar zoals het een echte Brons betaamt, pak ik het beet en los ik het op zonder hulp te vragen.
Callie en Puffie
Gelukkig is mijn tante dan weer terug in de buurt met haar twee bouviers, dus ik kan me volledig storten op deze twee prachtige unieke dieren. Met regelmaat laat ik ze uit en ik ga zelfs met ze op training, wat tot erg leuke, ludieke gebeurtenissen leidt. Callie is de man in het huis, met zijn rust en kalmte brengt hij je tot bedaren. En Puffie (ja de naam is ook verhaal op zich) laat je enorm lachen door alle streken die ze uithaalt, zoals het stelen van een hele kip die op de aanrecht lag en waar mijn tante vervolgens een dik kwartier naar liep te zoeken.
Zij voelen en geven
Hun liefde, gekheid en eigen wijsheid maakten mij weer heel. Zij hebben geen tekst, uitleg of ander verbaal woord nodig. Zij voelen en geven. De poot, de lik, het tegen je aanschurken is al voldoende om je hart te openen voor hun onvoorwaardelijke liefde.
Verlies en dieren
Ik heb recent mijn man verloren en dat heeft ontzettend veel teweeg gebracht. Ik schrijf over rouw, verlies en verdriet en hoe de dieren in mijn leven altijd een grote rol hebben gespeeld om me uit het diepe dal te trekken. Dit is het tweede blog in een serie over verlies en dieren.
4 reacties
Heel herkenbaar. Sinds een jaar hebben we een hond(je) uit Spanje: Juana. Zelf zwaar getraumatiseerd, maar ze is er als je haar nodig hebt. Privé gaan we nu ook door wat struggles, maar Juana is er als je even troost nodig hebt. Haar blik, een lik, het uitdagen tot spelen halen je al snel uit je verdriet en zorgen. Ze verdwijnen er niet mee, maar even, voor dat moment zorgt Juana er voor dat je aandacht en liefde op haar gericht is. We houden van haar en zij van ons.
Hallo Patrick,
Fij he zoveel onvoorwaardelijke liefde. Mijn huidige twee honden zij op dat moment mijn allergrootste steun. Dank voor je reactie.
Heftig zeg Joke twee familie leden overleden in een korte periode. Fijn dat je, altijd je hart kan luchten bij een dier. Dat is wel heel waardevol.
Zo te lezen zijn er wat deurtjes geopend en ben je aan het graven ordenen en opruimen. heel goed daar schiet je veel meer mee op dan het weg te stoppen.
Zo kent rouw altijd zijn eigen unieke proces dat elke keer weer anders is en voelt]
Top zoals je het allemaal verwoordt.
Hallo Natasia,
Inderdaad veel aan het ruimen. Valt niet mee en alles gaat traag en tegelijkertijd kom ik niet vooruit. Vreemde gewaarwording.
Gelukkig heb ik veel steun en trekken mijn mooie viervoeters me er steeds liefdevol doorheen.
Dank voor je reactie.