Hoe ik door Porky weer kon lachen

Ik sta op de stoep bij mijn schoonzus, ze is jarig. Ze opent de deur met haar jaren ’80 getoupeerde haar, roze pantoffels en… Waarom lacht ze niet? Ik wil haar feliciteren, maar voordat ik de kans krijg zegt ze: “Je moet naar het ziekenhuis, je vader…” Ze huilt. Even begrijp ik er niets van en dan valt het kwartje, mijn vader. Zou hij? Ik was er vandaag nog, in het ziekenhuis.

Mijn vader gebaarde dat ik de Panorama moest gaan lezen. Hij kon bijna niet meer praten, zo benauwd had hij het. Dat laatste realiseer ik me nu pas terwijl ik het schrijf. Ik was destijds 15 jaar en zat in mijn examenjaar. Later vertelde mijn tante over het Panorama-moment. “Ik kwam binnen en toen zat je de Panorama te lezen, op zijn kop.”

Heel veel is er in die periode volledig aan mij voorbij gegaan. Ik heb het niet (willen) opslaan. Mijn moeder had me net zo goed kunnen vertellen dat mijn vader geveld was met de griep, in plaats van ‘je vader is ernstig ziek, hij heeft kanker en het is uitgezaaid.’ Wist ik veel. En toen was hij ineens dood. 

Dat is niet mijn vader hoor
Ik kom aan in het ziekenhuis, gebracht door mijn vriend en opgewacht door mijn broer en moeder. Met elkaar gaan we naar de ziekenhuiskamer in het Holy ziekenhuis in Vlaardingen. Wat zit zijn haar gek, en wat een rare band heeft hij om zijn nek. Dit is mijn vader helemaal niet. Ik ga echt niet naar hem toe. Mijn moeder loopt naar hem toe en geeft hem een kus op zijn voorhoofd. Wat doet zij nou? Het is papa helemaal niet meer hoor.

Mijn moeder neemt me weer mee naar de familiekamer die vol zit met familie. Ik wil daar eigenlijk helemaal niet zijn. Mijn vader is dood. Wat betekent dat nou eigenlijk? 

I did it may way
Het volgende moment dat ik me herinner, is de plechtigheid. Mijn oom zit daar, de jongste broer van mijn vader, hij zit daar alleen en huilt. Hij is de laatste in de ruimte. ‘I did it my way’ echoot nog na. Dat lied zorgde ervoor dat ik jarenlang achtereen een ruimte uit liep omdat ik het niet kon horen. Zo intens verdrietig werd ik daarvan.

Nog steeds denk ik steevast aan mijn vader als ik dit lied hoor. In welke vorm dan ook, mijn cadeaukind houdt van de Spaanse versie van de Gipsy Kings en heeft er stiekem voor gezorgd dat ik er ook van heb leren houden.

Wat is er allemaal gebeurd?
Dat de rector van mijn school me vraagt: “Wat is er allemaal gebeurd?” Wat een vreemde vraag. Toen vond ik er natuurlijk van alles van. Maar nu denk ik: arme man, hij had geen idee hoe hij met deze situatie om moest gaan, stelde de verkeerde vraag en realiseerde zich dat waarschijnlijk pas toen ik hem vreemd aankeek. Dit zijn geen ‘normale’ dingen die je als rector en als scholier moet meemaken. 

Ik kon niet eens praten. Ik kon ook niet bij familiefeestjes blijven zitten als mijn vader ter sprake kwam. Nog niet zo heel lang geleden heb ik pas voor het eerst erover geschreven.

Het eerste halfjaar na overlijden
Veel familie en buren kwamen langs, er werd gepraat, koffie en biertjes gedronken. Na een half jaar viel het stil. Mijn moeder kwam wat meer tot leven. Mijn broer en ik zagen haar wat opbloeien en stimuleerden haar om weer eens wat voor zichzelf te doen; kleding te kopen, lekker naar de kapper te gaan. Mijn broer verdween in zijn kamer. Ik was alleen maar buiten. Ik weet eigenlijk niet meer zoveel van die tijd. Thuis was ik in elk geval maar weinig. Ja, om te eten en te slapen en vervolgens weer naar school te gaan om het eindexamenjaar opnieuw te doen.  

Weer een lach op mijn gezicht
In de tussenliggende jaren – tussen de dood van mijn vader en mijn ontwikkeling naar mijn volwassen bestaan – hebben mijn familie (en dan vooral mijn moeder, broer en tante) mij door dik en dun gesteund. Dat is wat onvoorwaardelijke liefde doet. Wie er nog meer in mijn leven zijn geweest die mij onvoorwaardelijke liefde hebben geschonken, zijn dieren. Dat brengt me naar de eerste blije herinnering na het overlijden van mijn vader. Een blije herinnering van een bijzonder diertje die mij hielp om weer een lach op mijn gezicht te toveren, die mij wist te troosten toen ik dat nodig had. Groots in zijn troost, klein van formaat, mijn mooie lieve groene grasparkiet genaamd Porky. Ja inderdaad, vernoemd naar de film die destijds een hit was. 

Porky
Porky kwam drie jaar na het overlijden van mijn vader in mijn leven. Van de jaren ertussen weet ik niet zo veel meer. Maar Porky is de eerste blije herinnering na dit grote verlies. En Porky had er lol in om overal te gaan waar ik ging in huis. Douchen, op mijn hoofd door de douchestraal heen lopen, op de keukengordijnen hele verhalen vertellen terwijl ik aan het koken was. Of vanuit de woonkamer op de hangplant roepen (zeg maar gerust schreeuwen). Hij had dan weer een hele streng van de plant doorgeknaagd, zodat ik hem met een theedoek achterna zou gaan. Zelfs onze huishond was het doelwit van zijn toorn, waar ik natuurlijk boos om werd, maar stiekem ook best om moest lachen. En zijn onvergetelijke kusjes als ik wakker werd en hij naast me op mijn kussen zat te wachten tot ik mijn ogen opendeed.

Verlies en dieren
Ik heb recent mijn man verloren en dat heeft ontzettend veel teweeg gebracht. Schrijven over rouw, verlies en verdriet en hoe de dieren in mijn leven altijd een grote rol hebben gespeeld om me uit het diepe dal te trekken. Dit is het eerste blog in een serie over verlies en dieren.