Laaiend op mijn zus, mijn moeder en natuurlijk mijn vader

Na de verklaringen van mijn zus over het gedrag van onze vader in onze vroegste jeugd, zoals je in mijn blog van vorige week kon lezen, zijn de feiten voor mij verschoven: van grensoverschrijdend gedrag naar incest. Van opmerkingen naar handelingen. Ik voel me misselijk en eet het gevoel weg. De dagen erna ben ik huilerig en overgevoelig, vooral voor kritiek. 

Een familiegeheim
Ik lees een boek over seksueel misbruik en dat maakt mijn emoties alleen maar sterker. Ook voel ik boosheid naar mijn zus opkomen, dat ze het mij niet eerder heeft verteld. Tevens begin ik laaiend te worden op mijn moeder, die in 2011 is overleden en haar geheimen voor mij heeft meegenomen haar graf in. In gedachten scheld ik haar verrot. Het doet zeer, een familiegeheim waar ik als enige niets van wist. Mijn zus stuur ik een mail waarin ik zeg dat ik boos ben en tijdelijk het contact verbreek. Het zijn moeilijke weken. 

Ik trek mezelf terug
Ik overweeg therapie, maar ervaar weerstand en ik heb het gevoel dat ik dit zelf moet aangaan. Met mezelf en in mezelf. Ik heb nog amper in de gaten hoe eenzaam ik me eigenlijk voel. Maar de behoefte om mij in mezelf terug te trekken is sterk, ik moet er wel aan toegeven. Mijn stemming wisselt tussen verdoofd, verdrietig, verward, boos, machteloos en gefrustreerd. Ik mis mijn zus om erover te kunnen praten.

De verjaardag van mijn vader
Juni, de verjaardag van mijn vader nadert. Ons contact is al jaren bijzonder minimaal, vrijwel alleen per e-mail. De keren dat ik hem in de afgelopen 20 jaar heb gezien, zijn op 1 hand te tellen. Sinds ik weet dat hij narcist is, heb ik bewust nog meer afstand genomen. Hij woont al heel lang bijna in België, dat scheelt. Ik denk dat hij altijd bang is geweest voor dit moment. Mijn eerste reactie als ik de incestverhalen hoor, is dat ik hem nooit meer hoef te zien.

Het voelt bijna als verraad
Nu moet ik zeggen dat het schaarse contact dat we hadden vaak bijzonder kort was van zijn kant, maar toch meestal wel vriendelijk; soms ook bot, soms echt grappig, soms zelfs hartelijk. Verjaardagen en feestdagen heb ik de afgelopen decennia niet overgeslagen. De laatste paar jaar belt hij zelfs met mijn verjaardag en stuurt hij zowaar bloemen. Hij lijkt zijn best te doen. Dus het valt me niet mee om hem over te slaan, hem negeren voelt bijna als verraad. 

Oude patronen
Ja, ik heb in die periode flink last van schuldgevoel en andere misvattingen: Hij is al 81. Het is al zo lang geleden. Hij heeft me niet verkracht, alleen aangerand. Hij is toch wel aardig. Hij is wel mijn vader. Ik moet hem vergeven (nu meteen, en dat houdt in dat ik het contact niet mag verbreken en niet boos mag zijn…). Ik moet mijn ouders eren (en dat betekent dat ik ze niet verantwoordelijk mag houden voor hun gedrag), et cetera. Misplaatste loyaliteit. Al die oude patronen. 

Ik kies voor mezelf
Maar dat is allemaal (mis)verstand en ik ben godzijdank aan het leren om mijn gevoelens serieus te nemen. Die zijn duidelijk. Ik ben woest. Ik ben gechoqueerd over wat hij me heeft aangedaan en het maakt me verdrietig. Dus zijn verjaardag sla ik over. De week daarna, Vaderdag, sla ik ook over. Er is nog schuldgevoel, maar ik ben vooral ontzettend opgelucht dat ik mezelf dat toesta. Ik voel dat mijn innerlijk kind mij innig dankbaar is dat ik haar gevoelens serieus neem. Dat ik voor mezelf kies.

Rouw over een 53-jaar oud geheim
Ook de boosheid naar mijn zus sta ik mezelf toe. Ik rouw om het feit dat ik eerst 53 jaar heb moeten worden om dit geheim te weten te komen. Tevens begrijp ik dat er geen goed moment bestaat voor slecht nieuws en dat toeval niet bestaat. Dat ik nu pas in staat ben om het te dragen. Had ik het eerder geweten dan had dat misschien meer schade aangericht. Had ik het vroeger al geweten dan had ik helemaal geen vader meer gehad. 

Ik wil dit kindstuk aankijken
Het wil niet zeggen dat ik het zomaar even van me afzet dat de waarheid mij zo lang is onthouden. Maar ik wil mezelf doordríngen van de feiten, met mededogen naar mezelf. Als troostende waarnemer wil ik dit kindstuk aankijken, niet het verleden herbeleven als slachtoffer. Alleen, zo voel ik me nu echt wel! Daar kan ik wel wat hulp bij gebruiken; gelukkig ben ik ook aan het leren daarom te vragen. Ik besluit om Tanja te bellen. Die moet je normaal weken van tevoren boeken, maar ze heeft diezelfde middag gelukkig alle tijd voor mij! 

Lees volgende week verder…