“Ben jij vroeger seksueel misbruikt?” vraagt ze

Het is eind mei 2023. Ik ben sinds kort bevriend met paragnost/magnetiseur Tanja en ze is op visite. Als we even samen in de keuken staan, komt ze ineens redelijk dichtbij (in mijn aura) en begint naar mijn buik te wijzen. “Daar is wat mee. Hier zit wat! Wat zit daar?” 

Grensoverschrijdend? 
Ze staat met uitgestrekte hand en voelt. “Ben jij vroeger seksueel misbruikt?” De vraag overvalt me, daar zo in mijn keuken, en ik mompel: “Neuj, dat niet, mijn vader maakte wel eens opmerkingen maar misbruik…” Ik herinner me een paar momenten waarop heel duidelijk sprake was van grensoverschrijdend gedrag, maar heb dat nooit gezien als misbruik.

“Je kan vanavond wat emotioneel worden”
We praten verder over andere dingen en ze raakt een paar keer mijn kruin aan waarop ik me direct enorm kalm en gegrond voel worden. We hebben verder een gezellige avond, genoeg te bespreken. Als ze naar huis gaat, zegt ze: “Je kan vanavond wat emotioneel worden. Als het erg is, bel me dan.” Ik voel me op dat moment nog helemaal zen en verwacht dat dat gewoon zo blijft.

Ik wil het met hem delen
Later die avond zit ik met mijn vriend tv te kijken en mijn gedachten gaan naar dat moment in de keuken. Ik voel een enorme behoefte om dat met hem te delen. Ik uit mijn twijfels: alles wat ze verder zei, klopte. Maar dat misbruik? Waarop hij reageert: “Nou, wat je mij over je vader verteld hebt, dat valt daar wel onder denk ik.” Waarop ik direct naar binnen klap en in mijn verdriet val. Dat is een stuk waar ik nog nooit echt bij stil heb gestaan. 

Slachtoffer
Alsof ik nu pas werkelijk erken dat er situaties waren die niet klopten. Nee, niet alsof. Het dringt daar en dan pas tot me door dat ik slachtoffer ben. Geweest. Maar nog steeds ben, omdat ik het niet eerder heb (h)erkend. Ik heb dat nooit serieus genomen en dus nooit verwerkt. En die erkenning, daar heeft mijn buik ontzettend veel behoefte aan. Al jaren. Als ik goed oplet, voel ik daar een spanning zitten die zo gewoon voor me is omdat ik hem al mijn hele leven bij me draag. Het kost me moeite en vergt bewustzijn om dat op te merken.

Buikpijnen
Ik merk hoe ik, zittend voor de tv, steeds met mijn aandacht en adem naar de pijnplek getrokken word. Herinner me dat ik als kind heel vaak buikpijn had zonder aanwijsbare aanleiding. En hoe ik altijd wilde eten om dat gebied te verdoven. Telkens als ik er naartoe adem, komt er verdriet los. Ik huil totdat het weer rustiger is. En dan komt het weer. Ik adem zo mogelijk diep in door mijn neus en snuit een prullenbak vol. Het golft als weeën door me heen. Dat gaat een uur zo door en daarna voel ik me uitgeput en opgeschoond. Ik kan wat dieper ademen.

Mijn zus vertelt
De volgende dag bel ik mijn zus en vertel haar wat er is gebeurd. Ze luistert met veel compassie en vertelt dan voorzichtig dat er nog wel wat meer dingen zijn voorgevallen. Die ik niet meer weet omdat ik te jong was (2 jaar); mijn zus is ouder en heeft een olifantengeheugen. Terwijl ik me amper iets herinner uit mijn (vroege) jeugd. Ze vertelt dat we allebei slachtoffer waren van papa’s ‘losse handjes’. Iets met masturberen en met papa onder de douche. Terwijl ik haar aanhoor, krijs, huil en vloek ik stampvoetend. Ergens verbaast het me niet en tegelijkertijd ben ik compleet verbijsterd. 

Lees volgende week verder…