Zo met mijn voeten in het mooie lichtgelige zand ontspan ik me. Heerlijk om me nog even te laten verwarmen door de zon. Ronald is bij de juwelier op de hoek van de straat. Nadat ik ben opgedroogd, haal even een handdoek langs me heen om het overtollige zand van me af te wrijven. Vervolgens laat ik mijn groen met witte strandjurkje over mijn hoofd glijden. Nog een paar passen en ook mijn voeten zijn droog. Eenmaal in mijn slippers voel ik hier en daar nog een korreltje zand. Ik pak mijn spullen en loop het strand af. Helaas is het vandaag de dag van onze terugreis.
In gedachten loop ik het kleine stukje terug naar het appartement. Na 21 dagen Turkije met veel zon, zee, lekker eten, fijne uitstapjes en wandelingen komt daar vandaag een einde aan. Het is dag 25 na ons trouwen en vanavond vliegen we naar huis. Zo even lekker lunchen en nog wat relaxen voordat de bus ons naar de luchthaven brengt. Het grootste gedeelte van onze spullen is al gepakt. Vol mooie verhalen over onze nieuwe avonturen keren we weer huis…
Een neergestort vliegtuig
Mijn gedachten worden onderbroken doordat ik bijna ondersteboven wordt gelopen door een medewerker van de juwelier. Druk Turks pratend rent hij de straat op. Duidelijk in een staat van opwinding. Hij spreekt me in het Engels aan: “Airplane crash, airplaine crash” blijft hij roepen. Ik kijk hem enigszins verward aan. “America airplaine crash” herhaalt hij nog eens. Hij stapt naar binnen en geeft aan mee te lopen. Daar tref ik Ronald aan, die me begroet. “Er is iets aan de hand met een vliegtuig in Amerika. Ik begrijp eruit dat er een vliegtuig is neergestort” zegt Ronald. We kijken elkaar aan, halen bijna onze schouders op. Allebei nog helemaal in de bubbel van onze huwelijksreis.
De televisie op CNN
De opwinding in de juwelierszaak blijft. Alleen, waarvoor? Dat wordt ons niet duidelijk. De televisie wordt aangezet op CNN. Op het moment dat het beeld zichtbaar is, begint het ons te dagen dat er meer aan de hand is. Verbijsterd kijken we elkaar aan. We hebben net gezien dat er een tweede vliegtuig de Twin Towers in New York is ingevlogen.
Dit kan niet waar zijn
Het is 11 september 2001. Met open mond zien we wat zich op het televisiescherm afspeelt. Beide hoge torens zakken in elkaar. Wolken papiersnippers vliegen door de lucht. Vuur, vlammen. Kleine stipjes die vanaf het gebouw naar beneden vallen, die vanuit de ramen lijken te komen. Dit kan niet waar zijn. Ik wend mijn blik af en kijk Ronald recht aan, die precies hetzelfde doet. Tot er weer een nieuw bericht wordt verteld. We richten ons weer tot het scherm en horen dat er nog een vliegtuig, vermoedelijk onderweg naar het Pentagon, is neergestort.
Onrust
Totaal verbijsterd verlaten we de juwelier en keren terug naar ons appartement om onze spullen verder te pakken en uit te checken. Dan kan ons appartement al schoongemaakt worden voor nieuwe gasten. Onze bagage stallen we bij de receptie, waar ondertussen grote onrust heerst. Er wordt gespeculeerd over wat er zal gebeuren. Dat het een terroristische aanslag is en dat het luchtruim boven Turkije zal worden afgesloten.
Het luchtruim blijft open
Na een paar uur blijkt dat het luchtruim waarschijnlijk niet wordt afgesloten. De reisorganisatie laat ons weten dat we worden geïnformeerd zodra er meer duidelijk is over onze terugreis. We wachten het gelaten af. De beelden op de televisie gaan maar door, net als alle berichtgeving.
Aan het eind van de middag wordt onze aandacht getrokken doordat er nog een gebouw instort. Gebouw 7 – dit staat in de buurt van de Twin Towers en zakt kaarsrecht in elkaar. Kort daarna wordt duidelijk dat we daadwerkelijk terug kunnen reizen naar Nederland. Vermoedelijk met vertraging, maar we kunnen naar huis. Wat bijzonder dat het luchtruim openblijft, denk ik.
Stress bij de Turkse douane
Veel later dan gepland worden we opgehaald en naar de luchthaven gebracht. Er heerst een gespannen sfeer. Veel militairen met volle bewapening lopen nerveus rond. Bij de Turkse douane wordt het voor ons nog even spannend; in onze koffer zit een lang kebabmes, speciaal gemaakt om vlees van een spies te snijden. Een cadeautje voor een goede vriend die kok is. De douanier kijkt ernaar, voelt eraan en we voelen zijn kritische blik op ons gericht. Ronald zegt met een zo neutraal mogelijke blik: “It is for the chef”, terwijl hij de typische snijdende beweging maakt van vlees van een spies afsnijden. De douanier kijkt hem nog eens kritisch aan. Daarna krijgen we een teken dat zowel wij als onze bagage door mogen.
Kantelpunt
Dit verhaal zal ik me mijn hele leven blijven herinneren. Het is voor mij een kantelpunt geweest. Er zullen altijd kantelpunten zijn in iemands leven. Ze worden gemarkeerd door momenten waarna er van alles op privégebied, en vaak ook maatschappelijk niveau, veranderde in je leven. Zo zal er voor mij altijd een periode voor en na het overlijden van mijn lief zijn. Dit is voor mij een persoonlijk kantelpunt waar ik nog middenin zit. Elke dag zet ik stapjes om een leven op te bouwen zonder mijn lief. Om het de vorm te geven die bij mij past en het de gewenste kleur te geven.
Wil je meer weten, of heb je opmerkingen of vragen? Mail me: kailosinzichten@gmail.com.
