Ik kijk nog één keer naar de vrouw, met mijn liefste ogen

Er klinkt zacht gesnurk. Als ik omkijk ligt mijn hond Britt helemaal opgekruld op haar grote kussen, ze slaapt met haar ogen halfopen. Ook Hera is vertrokken naar dromenland. Ik zou wel eens in die koppies willen kijken. Hoe is het voor hen dat pleeghondje Jasper gisteren vertrokken is?

Voor Britt lijkt het niet veel verschil te maken, zij liet Jasper zijn gang gaan en besteedde niet veel aandacht aan hem. Voor Hera was het een ander verhaal, zij lette veel op hem en leek jaloers als Jasper op schoot sprong: ‘hé dat is mijn plekje!’ Jasper is gisteren vertrokken naar zijn nieuwe thuis. En hoewel hij hier maar een maand is geweest, merk ik dat ik hem mis. Afscheid nemen is niet mijn sterkste kant. Ik heb de nieuwe verzorger van Jasper zijn dekentje meegegeven en zijn favoriete speeltje, als een soort van houvast. Zijn mand heb ik maar gauw opgeruimd, met tranen in mijn ogen.

“Ik heb het gevoel dat dit een andere dag is dan anders. De man in dit huis staat heel vroeg op, het is nog donker. Hij maakt een ontbijt en wil dan vertrekken. Voor hij dat doet, neemt hij mij nog even in zijn armen. Hij geeft me een knuffel en zegt: “Dag Jasper, heb het goed!” Wat zou dat betekenen? Dan hoor ik de deur dichtgaan en het is donker en stil. Ik weet niet goed wat ik met de situatie aan moet. De vrouw, is zij er nog wel? Ik ga haar roepen, ik zal mijn wolvenhuil gebruiken. Als ze er is, zal ze zeker naar me komen kijken. Oh gelukkig, daar is ze al. Ze vraagt me wat er is en ze zegt dat ze gewoon thuis is. Maar dat het nog erg vroeg is en dat ik nog even mag slapen. Ze neemt mijn koppie in haar handen en kijkt me lief aan. Dat stelt me gerust. Ik ga nog maar even slapen dan. En trouwens, echt alleen ben ik niet, want Hera en Britt liggen ook in de keuken in hun mand. Als het licht is gaan we lekker naar buiten. Ik krijg een lange lijn aan en mag los op het erf rondlopen, ik heb laten zien dat ik dat kan. Over het hek springen doe ik niet, hier is veel te veel te beleven en ik wil altijd graag dicht in de buurt van mijn mensen zijn. Of naar de eenden en de kippen kijken, de poezen de stuipen op het lijf jagen of de schapen bestuderen. Oh, en de molshopen besnuffelen en een beetje uitgraven.

’s Middags komt er een auto het erf opgereden, er stapt een man uit die naar de voordeur loopt. Ik blaf om zijn komst aan te kondigen. De vrouw doet de deur open en laat de man binnen. Hé, die heb ik al eerder gezien! Ik zeg hem gedag. Hij gaat rustig aan tafel zitten en krijgt koffie. Ik hoor ze praten, maar begrijp niet precies wat ze zeggen. Wel hoor ik het woord ‘asiel’ voorbijkomen en daar krijg ik de bibbers van, ik wil er echt nooit meer naartoe. Ik wil zo graag dicht bij mensen zijn om ze gezelschap te houden. Ik weet dat ik gemaakt ben om op een boerderij te wonen, mijn voorouders leefden in de stallen en waren muizenvangers. Mijn neus is echt heel goed, dus wie weet wat ik in de toekomst nog ga vangen. De man roept me en ik ga naar hem toe, hij heeft een vriendelijke stem. Voorzichtig maakt hij mijn halsbandje los en ik krijg een nieuwe om, een prachtige rode. Hij moet hem nog iets kleiner instellen, want in het asiel ben ik veel afgevallen van de stress. Hier ben ik gelukkig alweer een kilo aangekomen. Als de koffie op is lopen we naar buiten, naar de auto van de man. Omdat ik altijd heel nieuwsgierig ben, spring ik er gelijk in. Ik vind autorijden leuk! De bench ken ik al, dus dat vind ik ook geen probleem, dan zit ik tenminste veilig. Ik geloof dat ik met de man mee mag. Hij woont op een boerderij, dus ik krijg straks veel ruimte. Ik kijk nog één keer naar de vrouw, met mijn liefste ogen. Dan ga ik mijn nieuwe toekomst tegemoet.”

Een hond uit het asiel
Als jij overweegt om een hond in je leven op te nemen, denk dan ook eens aan een hond uit het asiel. Natuurlijk hebben zij al een leven bij een andere verzorger achter de rug, maar de reden waarom zij in het asiel belanden heeft heel vaak meer met de (gezins)situatie te maken dan met de hond zelf. Asielen zijn heel zorgvuldig in hun adoptieprocedure, je krijgt nooit zomaar een hond mee. Daar gaat een kennismakingsperiode aan vooraf. Ook zal het asiel je informeren over de achtergrond van de hond en het gedrag dat hij laat zien. Je kunt hier meer over lezen in mijn blog Ik hoef geen gouden mand, als je me maar begrijpt.

Ik help je graag
Als hondengedragsbegeleider help ik je graag om je goed op de komst van een hond voor te bereiden. En ook de eerste tijd dat de hond bij jou thuis is kan ik je begeleiden met het bouwen aan een vertrouwensband en bij de opvoeding van je hond. Kijk daarvoor op www.susanvanderbeek.nl/hondenogen/.