Een uitspraak die we allemaal wel kennen. Of het nu gaat om gezonder te leven, meer te bewegen, eindelijk eens de rommel op te ruimen die al zo lang ligt te wachten om verplaatst te worden naar het afvalstation, en veel andere zaken. Maar er zijn ook dingen die wat lastiger zijn om uit te voeren. Dat merkte ik een aantal maanden geleden.
Mijn huis was niet mijn thuis
Ik wilde eindelijk af van een aantal dingen die nog te maken hadden met een grijs verleden, zoals ik dat wel eens noem. In dit geval ging het om meubels die ik indertijd gekocht had met mijn toenmalige echtgenoot. En dat was lang geleden, heel lang geleden. Toch stonden ze er nog steeds. Ze waren braaf meegegaan met alle verhuizingen. Dan stonden ze daar weer te staan. Meestal dacht ik er niet bij na. Ze hoorden gewoon bij het meubilair. Het waren tijdloze modellen en ze pasten goed bij de dingen die ik daarna aanschafte. Bovendien waren ze van een degelijke kwaliteit, dus wegdoen zat er niet in. Zo ben ik immers opgevoed: als het niet stuk is, hoef je het niet weg te doen. En weer waren ze gevuld met kookboeken, literatuur en fotoalbums.
Maar er begon iets de knagen
Ruim twee jaar geleden begon ik aan mijn persoonlijke ontwikkeling bij Bloei! van Anne-Lies Smal. Een pittig traject waarvoor ik hard werkte. En wat veranderde er veel. Zo blij dat het lukte en ik wilde verder. Heel veel dingen uit mijn verleden hadden nog een plekje in mijn huis. Niet alleen de boekenkasten, maar bijvoorbeeld ook een encyclopedie. Dat was niet echt mijn keuze en stond al jaren ongebruikt in diezelfde kasten. Oh, ik had ze wel eens geraadpleegd, ook mijn kleinkinderen had ik laten zien wat je ermee kon doen. Maar eigenlijk wilde ik er vanaf. Alleen, dat lukte niet echt. In mijn gedachten knaagde het: ik wilde het eigenlijk niet meer. Ik wilde zelf beslissen wat er in mijn huis stond. Uiteindelijk besloot ik ze weg te doen. Ik kon ze aan de straatstenen niet kwijt en dus gingen er telkens een paar in de papiercontainer. Na een paar keer ging het makkelijker. Het waren 25 delen, dus het duurde even. Maar het voelde als een opluchting toen ze allemaal weg waren.
De boekenkasten stonden er nog
Wat kon ik nou doen met die kasten? Geen idee. Alsof mijn denken geblokkeerd was en waarom raakte het me zo? Daar moest ik eerst achter zien te komen voordat ik er iets mee ging doen. Slapeloze nachten heb ik gehad. Het bleef maar malen in mijn hoofd. Ik stelde het telkens uit totdat ik mezelf bij de kladden pakte en dacht: nu is het genoeg. Zo kan ik nog eeuwig doorgaan, maar dat schiet niet op. Morgen begin ik echt….
Ik haalde turquoise verf. De kleur van je eigen weg gaan. Daar stond die pot met nieuwe kwasten te staan. En weer gingen er een aantal dagen overheen. Allerlei smoesjes om niet te beginnen: te warm, te druk, vast de verkeerde kleur en ga zo maar door. Ik begon alvast met alles eruit halen en ze even schoon te maken. Dat was een goede beslissing, want daarna ging het snel. De kleur was schitterend en het zag er fantastisch uit toen het klaar was. Een opluchting. Boeken er weer in, gerangschikt op kleur, wat meteen een rustiger gevoel gaf. Nu was het zoals ik dat wilde.
En de eethoek dan?
De grenenhouten eethoek was natuurlijk niet bepaald modern, maar ook hier was het weer: niet beschadigd of kapot. Dus wegdoen was geen optie. Toch gingen er weer een paar weken overheen voordat ik besloot dat ook dit geschilderd moest worden. Maar welke kleur?
Ik besloot voor wit te kiezen. De kleur van een nieuw begin. Ik kocht grondverf en kwam tot de ontdekking dat ik verf voor buiten gekocht had. Niet slim, want dat stinkt en bovendien moet dan ook de tweede laag verf voor buiten zijn. Nou ja, dan maar een paar weken in de verflucht zitten. Gelukkig was het mooi weer, dus de ramen konden open.
Mijn keuze
Ondanks dat er af en toe een traan vloeide (kwam vast door de verflucht), ben ik trots op mezelf dat ik het uiteindelijk heb gedaan. Het heeft wat hoofdbrekens gekost, maar het resultaat is dat het nu mijn keuze is en niet die van iemand anders.
Het is zo makkelijk om te zeggen: joh, gewoon doen. Maar herinneringen maken dat soms heel erg moeilijk. Het is bovendien een stuk lichter geworden, zowel letterlijk als figuurlijk.
8 reacties
Jeeeeeeh! Wat een goed verhaal past prachtig in je boekenkast. Je eigen wijze weg
Ik ben er ook erg blij mee. En hoe lang het ook duurt voordat ik zo’n stap zet, het resultaat is mijn keuze. En dan maakt het niet uit hoe lang het duurt.
Een ware metamorfose. En tof hoe je dit gedaan hebt, niet over een nacht ijs maar doorvoelend totdat het klopte.
Het waren heel veel nachten ijs. Want die boekenkasten zijn begin jaren 70 gekocht. Nu wordt het huis mijn huis en niet het huis waarin de ander bepaalde wat er kwam te staan.
Mooi verhaal. En zo goed dat je ruimte geeft aan wat er uit mag. Wat geweldig die kleuren en wat knapt het op en voelt het daarna anders en echt van jou. Willy echt geweldig al die stappen zodat je het leven leeft zoals het jou past.
Natasia, het is zeker opgeknapt en ik merk nu ook dat het lichter zijn fijn is in de komende tijd als er minder daglicht is.
Oooh, wat herkenbaar Willy! Ik ben ook bezig met een metamorfose van mijn boekenkast en telkens stagneert het. Ik heb gekozen voor roze, van “Mag het ietsje zachter voor mijzelf?” En op de achterwanden wit behang met tekeningetjes van wijze uilen en slimme vossen. Waarom is het nog steeds niet af?
Weet je , uitstellen is op zich niet zo erg. Maar als er emoties bij komen kijken, werkt het averechts. Dat heb ik in mijn leven wel gemerkt. En ik heb door Bloei zo ontzettend veel geleerd. En nog gaat het niet altijd makkelijk maar uiteindelijk lukt het.