Langzaam ontstaat er ruimte om dingen tot rust te laten komen. Na het overlijden van mijn lief is er in de afgelopen twee jaar ontzettend veel veranderd. Er is van alles in beweging gekomen. Het voelt als neerdalen en weer op dwarrelen. Ik neem de tijd om te voelen, details te zien en te ontdekken wat nog bij me past. Ik draai dingen rond in mijn hoofd en handen. Zo ontstaat er stap voor stap meer overzicht, naast al het werk dat al is verzet.
In het begin hielden vooral praktische zaken me bezig: spullen, abonnementen, rekeningen en verplichtingen. Inmiddels verschuift mijn aandacht. Het zijn nu vooral gevoelens en gebeurtenissen die me inzicht geven. Ze maken duidelijk dat er keuzes te maken zijn en helpen me ontdekken wat nog bij me past.
Keuzes maken
Na meer dan dertig jaar samen is het best een uitdaging om opnieuw een vorm te vinden. Kijken, zoeken, aftasten en voelen waar ik me senang bij voel. Het is een nieuwe ervaring. Ik zie het als een reis naar een bestemming die bij me past. Onderweg leer ik steeds beter welke stappen ik wil zetten. Daar horen beslissingen bij, conclusies die zich aandienen en keuzes die ik zelf maak. Juist dat laatste is de afgelopen maanden steeds duidelijker geworden: ik maak keuzes voor mezelf. Daarvoor gebeurde er te veel en was ik vooral bezig met de waan van de dag. Verder kijken dan wat er op dat moment speelde, lukte nauwelijks.
Samen-zijn
Meer dan dertig jaar lang waren we samen op pad. Daarbij raakten we weleens uit het oog dat we ieder ook ons eigen pad liepen, naast elkaar. Vanuit liefde zetten we steeds opnieuw stappen naar elkaar toe. Zo groeide er een gezamenlijk ritme. We praatten, wisselden gedachten uit en discussieerden. Heel, heel soms kwam het zelfs tot bekvechten. Daar had mijn harmonieuze lief een grote weerstand tegen. Het gebeurde dan ook niet vaak. Kwam dat doordat onze liefde voor elkaar zo groot was, of doordat ons ego niet zo nodig gelijk hoefde te krijgen? Wie zal het zeggen.
Iedereen oké
Hij wilde graag dat iedereen het naar zijn zin had. Dat mensen zich veilig, tevreden en op hun gemak voelden. Hij deed zijn best om een omgeving te creëren waarin iedereen tot zijn recht kwam en waarin rekening werd gehouden met elkaars belangen. Harmonie en stabiliteit vormden daarbij zijn basis. Zowel privé als op het werk was hij zuinig op de relaties met anderen. Of het nu ging om onze relatie, die met onze zoon, vrienden of familie. Ook in zijn werk vond hij dat belangrijk. Natuurlijk moest je elkaar kunnen bekritiseren en bijsturen. Maar wel met respect voor elkaar, zodat je na een overleg samen door één deur kon.
Belangrijke waarden
Hij wilde weten waarvoor hij iets deed en voor wie. In zijn werk stond de patiënt voor hem voorop; daarna kwam de rest. Dicht bij zichzelf blijven en zichzelf na een beslissing recht in de spiegel kunnen aankijken, vond hij belangrijk. Geen mooi weer spelen, geen mooie praatjes verkopen, maar de mens vooropstellen. Dat was gedurende zijn hele carrière zijn uitgangspunt, want daar draait zorg om. Iedereen in zijn waarde laten hoorde daar vanzelfsprekend bij. Hij had oog voor zijn mensen. Hij nam het voortouw, als leider van zijn team, en gaf richting.
Het warme gevoel
Wanneer ik laatjes in mijn hoofd opentrek, komt er een warm gevoel naar boven. Het begint ergens in mijn buik en verspreidt zich door mijn hele lichaam. Het is een constante geworden die ik met me meedraag. Met een glimlach en soms een grote grijns blader ik door mijn herinneringen.
Die warmte komt voort uit de liefde die er was en nog steeds is. Uit alles wat maakte dat ik hem zo leuk vond. En eigenlijk nog steeds vind. Dat klinkt misschien apart als je het over iemand hebt die is overleden, maar voor mij voelt het heel vanzelfsprekend.
Al die herinneringen zijn er nog
Mijn verhaaltjesmachine draait op volle toeren. Er is zoveel moois om aan terug te denken en opnieuw te voelen. Ik heb er handenvol van, daar ben ik blij mee. Al die herinneringen zijn er nog en ik mag ze meenemen en delen.
Verdriet? Missen? Jazeker. Elke dag. Misschien juist wel meer doordat er zoveel moois is overgebleven van ons samen. Nu de dagen korter worden en de overlijdensdatum dichterbij komt, voel ik dat nog sterker. Het verdriet is meer aanwezig. Het loopt met me mee en hoort bij mijn dagen.
Hij heeft mensen geraakt
Wanneer ik om me heen luister, hoor ik van gezamenlijke vrienden, kennissen en collega’s vergelijkbare verhalen. Ook bij hen heeft hij iets achtergelaten. Hij heeft mensen geraakt, iets in beweging gebracht en voor hen iets betekend. In de organisatie waar ik nu nog werk, kende iedereen hem. Van schoonmaker tot bestuurder.
Het helpt me om dicht bij mezelf te blijven
Ook in mijn hart heeft hij zijn voetstappen achtergelaten. Die draag ik met me mee als een cadeautje. Een warme aanwezigheid die in me zit en om me heen hangt. Het helpt me om dicht bij mezelf te blijven en me open te stellen voor anderen, zonder muren op te bouwen.
Heb je vragen? Mail me: kailosSimera@proton.me

Dit delen:
- Delen op LinkedIn (Wordt in een nieuw venster geopend) LinkedIn
- Share op Facebook (Wordt in een nieuw venster geopend) Facebook
- Delen op X (Wordt in een nieuw venster geopend) X
- E-mail een link naar een vriend (Wordt in een nieuw venster geopend) E-mail
- Afdrukken (Wordt in een nieuw venster geopend) Print






