Vandaag heb ik afgesproken met mijn oudste dochter die in Utrecht woont. Ik heb haar al een tijdje niet gezien, dus verheug mij er enorm op. We gaan eerst naar haar verzorgpaard en wandelen met haar. Ik geniet van de aanblik van mijn dochter en ‘haar’ paard, even geen zorgen voor haar, maar genieten van het moment.
Ze vraagt me om advies
Eenmaal terug in haar kamer drinken we een kop thee met speculaas. Zij heeft van die zalige dikke brokken gekocht, mmmmm! We kletsen over van alles en nog wat en de tijd vliegt voorbij. Vlak voordat ik richting huis wil vertrekken, vraagt ze mij om advies. Een tijdje geleden zijn we bij haar voormalige autisme-coach op bezoek geweest. Er waren wat zaken waar zij tegenaan liep en waar ze alleen niet uitkwam.
Acceptance and commitment therapy
Haar coach was ontroerd door de enorme groei die mijn dochter had doorgemaakt het afgelopen jaar en adviseert haar een training te volgen, genaamd ACT. ACT staat voor acceptance and commitment therapy, gedragstherapie waarin je leert flexibel om te gaan met obstakels in je leven om te voorkomen dat die obstakels je leven gaan beheersen. Ze laat een filmpje zien en vraagt of dit iets voor haar kan zijn. Het filmpje gaat over angst, de gedachten die je daarover kan krijgen, de zelf-afwijzing die daarop volgt waardoor somberheid ontstaat. Een negatieve spiraal waarin zij zich in mijn ogen met regelmaat bevindt.
Overzichtelijkheid is heel fijn als je autisme hebt
Op mijn misschien iets te enthousiaste ‘ja’ volgen haar tranen waarna er een mooi en kwetsbaar gesprek ontstaat. Ik krijg een inkijkje in haar leven, waarin ik ook de bevestiging krijg van wat ik al vermoedde. Het uitstellen van haar afstuderen heeft aan de ene kant te maken met haar begeleider in Australië, die maar niets van zich laat horen. Als zij een poging heeft gedaan om contact te krijgen met hem, laat ze het er ook bij, want haar leven is op dit moment overzichtelijk en dat is heel fijn als je autisme hebt. Afstuderen betekent niet alleen een baan zoeken en andere woonruimte vinden, het brengt óók angsten mee, zoals: lukt het me wel om fulltime te werken? En als dat niet lukt, hoe kan ik dan alles betalen?
Ze voelt zich opnieuw alleen
Haar tranen gaan over in snikken en diep verdriet. Mijn moederhart huilt met haar mee. Dit zijn namelijk niet haar enige zorgen. Recent is haar vertrouwen in een vriendschap behoorlijk beschadigd. Zij dacht een fijne vriend te hebben, iemand waar ze haar zorgen mee kon delen, iemand die aan haar zag als het niet zo lekker ging met haar. “Net zoals jij dat kan, mam.” De vriendschap bleek geen stand te kunnen houden, waardoor ze zich opnieuw alleen voelt. Ze vertelt me hoe moeilijk ze het vindt om te weten wanneer je nou wel en niet dingen deelt met huisgenoten. Want wat als ze haar met haar ‘problemen’ lastig vinden en geen contact willen?
Ze durfde het niet aan
Ze zegt van diepgaande gesprekken te houden en recent was er zo’n gesprek met haar huisgenoten. Eén van haar huisgenoten vertelde waar ze mee worstelde en er volgde een fijn gesprek. Ik vertel haar dat dit hét moment was om te delen waar zij mee worstelt. Ze durfde het niet aan. We nemen afscheid nadat ik haar uitgebreid geknuffeld en getroost heb. We spreken af dat ze dit even laat bezinken en eind van de week contact hebben over de eventueel te nemen stappen.
Ik voel frustratie
Onderweg naar huis laat ik deze dag de revue passeren. Ik voel frustratie die ik al lange tijd niet meer heb gevoeld. Frustratie over het contrast in zorg als je fysiek iets mankeert of mentaal. Mentaal leed is vaak niet zichtbaar, maar daarom niet minder groot. Ze wil die training best doen, maar kan hem niet betalen. Hoe ‘bewijs’ je dat je dit echt nodig hebt om het leven verder aan te kunnen? Want zo zwaar is het wel degelijk! We gaan samen een plan maken. Ik heb jaren gestreden om de beste zorg voor haar te krijgen en ga dat weer doen. Die training gaat er komen!
Herken je dit? Neem gerust contact met me op: corine@hetvitaliteit-atelier.nl
