Jouw kind als toverspiegel

Als moeder van twee pubermeiden is het fijn als je stevig in je schoenen staat. Want de ene uitdaging is nog niet voorbij en de volgende staat alweer klaar. Heel bijzonder dat niemand je daarvoor waarschuwt… Zeker als je zelf niet tot nauwelijks hebt gepuberd kan het een storm zijn die maar niet voorbij lijkt te gaan. Toch is het een prachtig proces, waarin jij als ouder een stevige spiegel krijgt voorgehouden.

Ik had oprecht géén idee wat me te wachten stond. Toen de oudste 13 jaar was, begon mijn besef op de dag dat ze thuiskwam en me geen ‘hallo mam’ meer kwam zeggen als ze uit school kwam en ik op mijn werkkamer zat. Hoorde ik dat nu goed? Liep ze gewoon zonder iets te zeggen de trap op naar haar kamer?

Op haar kamer
Ze bracht heel veel tijd door op haar kamer. Was in zichzelf gekeerd. Nu was ze dat altijd al een beetje geweest, dus echt nieuw was dat niet. Maar ze ging ook dingen stiekem doen, of nét niet zo stiekem dat wij het toch ontdekten. Bijvoorbeeld toen ze 14 jaar was vragen of ze naar Amsterdam mocht. Het antwoord was ‘nee, daar vinden we je nog te jong voor’. Vervolgens ons in de veronderstelling achterlatend dat ze in Utrecht was, zegt mijn man ineens: “Oh, ze zit in Amsterdam, ze heeft net gepind in de Kalverstraat.”

Toch doen
Dat was haar manier van doen. Antwoord nee? Dan toch doen. En dat gebeurde een aantal keren, maar ze deed het stilletjes. De jongste, die erg op ‘veel met het gezin doen’ gericht was, sprak haar regelmatig boos aan, dat ze niet meer gezellig meedeed. 

Precies hetzelfde
Een paar jaar latertoen de jongste zelf 13 was, deed zij precies hetzelfde. Thuiskomen en geen gedag zeggen. Ik realiseerde me dat ze toen ze geboren werden even lang en even zwaar waren, op dezelfde leeftijd konden staan en lopen en zelfs op dezelfde leeftijd ineens de trap opkropen waardoor traphekjes onvermijdelijk werden. Ook nu begon de pubertijd precies met hetzelfde. Voor mij een beetje een pijnlijk fenomeen.

Doodmoe was ik ervan
En de afstand werd groter. De afkeuring over hoe ik de dingen deed, wat ik zei, waarom ik soms ook ‘nee’ verkocht. Oeverloze discussies over waarom iets dan niet mocht. En uiteindelijk bleek ze de enige die wel mocht, maar de rest niet, dus ging het toch niet door. Dag na dag na dag. Doodmoe was ik ervan. Mijn hele wereld van voorheen – met veel gezellige knuffelmomenten leuke dingen doen met het gezin en een vrolijk huppelend grietje om me heen – werd met veel opschudding opgetild en weggehaald. 

De pijn van afwijzing
Als je moeder wordt, denk je dat het pas voor een groot deel voorbij is als je kinderen uit huis gaan. Met zo’n intens losmakingsproces als dit had ik absoluut geen rekening gehouden. Ik merkte hoe ik me aan ze had gehecht. Ineens werd ik afgewezen, was ik irritant, liever zover mogelijk uit de buurt. Ik vond het ontzettend moeilijk. Voelde echt de pijn van afwijzing.

Te veel op de kinderen gericht
Ik had toen alleen nog niet door dat die pijn over mezelf ging, niet over hen. Zij hadden alleen ruimte nodig. Om zichzelf te ontwikkelen als goed gegronde, zelfstandige personen. En ik was nogal een zorgzame, alom aanwezige, regelende moeder. Die, als ik nu terugkijk, veel te weinig voor zichzelf deed om haar levensvreugde uit te halen. Ik was veel te veel op de kinderen gericht. Omdat ik zelf geen verbinding had gevoeld in mijn ouderlijke gezin, had ik die in mijn eigen gezin bovenaan de lijst gezet. Boven mezelf. Ik rende voor ze, speelde taxibedrijf, regelde heel veel. En vaak zonder ‘dankjewel’…. Hoe vaak ik brullend achter het stuur heb gezeten als ze zonder nog te zwaaien of dankjewel te zeggen de auto uitstapten. Veel en veel te vaak. Maar ik deed het zelf.

Inzicht 
Na een paar pittige jaren – waarin ik meerdere lessen van vooral de jongste kreeg over wat er niet deugde aan mijn gedrag en waarin zij heel veel dingen uitprobeerde, afstand nam, knetterharde dingen zei – besloot ik dat het anders moest. Dat ik als ik dit wilde ‘overleven’ haar los moest laten.

Gelukkig met mezelf worden
Ze had ruimte nodig en ineens zag ik het, las er een paar goede artikelen en boeken over en begon te begrijpen dat zij mij een spiegel voorhield waarin ik geconfronteerd werd met alles wat ik ‘voor de kinderen’ had losgelaten. Het dansen, het toneelspelen, zingen, creatief bezig zijn, dingen doen waar ik blij van werd. De dingen die ik deed, deed ik met veel plezier met hen, toen ze klein waren. Maar nu mag ik het zelf weer gaan doen. Om ervoor te zorgen dat ik weer een vreugdevolle moeder word, die ook gelukkig met zichzelf kan zijn zonder dat ze haar kinderen daar voor nodig heeft.

Nu nog bedenken waar ik ga beginnen, maar het kwartje is gevallen. Ik ga vanaf nu in het vertrouwen zitten. Dank jullie wel, dierbare meiden van me.

Bevrijdend Schrijven
Bij het verwerken van gebeurtenissen in je leven kan het letterlijk lucht geven om het van je af te schrijven. Ik merk dat het ruimte schept om over mijn ervaringen en mijn stappen, mijn verleden, inzichten te schrijven. Vind jij het ook fijn om te schrijven en doe je dat zelfs liever dan met iemand te praten? Omdat je bijvoorbeeld meer tijd nodig hebt om over antwoorden na te kunnen denken en op je eigen veilige plek, op jouw moment achter jouw computer van je af wilt schrijven wat jou bezighoudt? 

Mindful Analysis
Als je iemand zoekt om met je mee te lezen om je te helpen antwoorden te vinden op jouw vragen, nodig ik je van harte uit om jezelf al schrijvend te bevrijden. Bevrijdend Schrijven is gebaseerd op de methode Mindful Analysis waarbij je in vier stappen inzicht krijgt in waar je nu staat, hoe je daar gekomen bent, waar je naar toe wilt en hoe je dat wilt gaan bereiken. Ik schrijf dan terug, met verdiepende vragen naar aanleiding van wat jij schrijft, waar jij je eigen antwoorden op kunt vinden. Het resultaat is dat jij weet waar jouw uitdagingen liggen en hoe je daarmee verder kunt, omdat je uiteindelijk zelf je analyse hebt gedaan. 

Meer weten?
Kijk op https://compassiecom.com/bevrijdend-schrijven/. Mail of bel me gerust voor een vrijblijvend kennismakingsgesprek of als je hier meer informatie over wilt.

0 thoughts on “Jouw kind als toverspiegel”

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

%d bloggers liken dit: