Als dyslecticus vind ik het best een drempel om een nieuwe taal te leren. Op school haalde ik geen geweldige cijfers voor talen en daar hield ik een klein trauma aan over. Vooral als het om Frans gaat. Mijn lerares Frans was namelijk niet bepaald vriendelijk voor kinderen die de taal niet goed begrepen. Gelukkig leerde ik van mijn ouders een belangrijke levensles: “Je hebt een Hollandse mond, twee handen en twee voeten en daarmee kom je een heel eind als je in een land bent waarvan je de taal niet of nauwelijks spreekt.”
Met handen en voeten bij de bakker
Als kind werd ik tijdens vakanties in Frankrijk, Engeland of Duitsland regelmatig naar de bakker gestuurd om brood te halen. Onderweg herhaalde ik de woorden die mijn vader me had verteld. Bij de bakker sprak ik ze vervolgens vol trots uit.
In Frankrijk keken ze me dan vaak vragend aan. Wat ik toen nog niet wist, was dat er allerlei soorten brood zijn. De bakker wilde natuurlijk weten welk brood ik precies bedoelde. Tja, daar stond ik dan, met mijn mond vol tanden.
Soms kwam ik niet uit mijn woorden of was ik zelfs het Franse woord voor brood alweer vergeten. Dan wees ik maar aan wat ik wilde hebben, in de hoop dat ik thuiskwam met het brood dat mijn moeder voor ogen had.
Gelukkig leerde ik hierdoor al jong om mijn schroom opzij te zetten. Ik ontdekte dat ik met een beetje creativiteit een heel eind kwam, ook als ik een woord niet kende of de taal nauwelijks sprak. En dat is toch wel erg fijn als je dyslexie hebt.
Twee ons gehakt bestellen in Spanje: hoe moeilijk kan het zijn?
Jaren geleden was ik met mijn ex-man op vakantie in Spanje. We wilden twee ons gehakt kopen, maar voorverpakt vlees was er niet. Ik moest dus naar de slager in de supermarkt. Mijn man had daar geen zin in. Op sarcastische toon zei hij: ‘Nou, veel plezier!’ Hij had er weinig vertrouwen in dat het me ging lukken.
Terwijl ik op mijn beurt wachtte, lette ik goed op wat de andere klanten bestelden. Ook hield ik de weegschaal van de slager nauwlettend in de gaten. Helaas bestelde iedereen een kilo of meer vlees. Niemand nam twee ons.
Eindelijk ben ik aan de beurt. Ik vroeg de jongen achter de toonbank of hij Engels sprak. Helaas, dat deed hij niet. Toen moest ik toch even creatief nadenken. Ik wist hoe gehakt eruitziet, dus wees ik het aan. Vervolgens haalde ik een muntje van honderd peseta uit mijn portemonnee, wees ernaar en stak twee vingers op. De jongen pakte het gehakt en woog precies twee ons af. Daarna keek hij me vragend aan. Ik knikte enthousiast. Helemaal goed!
We zijn allebei enorm blij dat we elkaar begrepen. Met een grote glimlach en een gevoel van euforie liep ik bij de slager vandaan. Wat was ik trots op mezelf! Zie je wel? Met een beetje creativiteit en handen en voeten kom je een heel eind.
Van vakantieganger naar huiseigenaar in Frankrijk
Voor een vakantie is het natuurlijk prima als je op deze manier communiceert. Maar inmiddels heb ik een eigen huis in Frankrijk en wil ik graag een praatje kunnen maken met mijn Franse buren. Ook moet ik regelmatig dingen regelen met Franse instanties. Daarom ben ik begonnen met Franse communicatielessen. Ik merk dat ik het Frans beter versta dan dat ik het zelf spreek. Ik heb bewust gekozen voor communicatielessen, omdat ik als dyslecticus een taal niet zo gemakkelijk leer uit boeken of door eindeloos woordjes te stampen. Voor mij werkt het veel beter om de taal daadwerkelijk te spreken en zo mijn schroom te overwinnen.
Daarnaast oefen ik inmiddels al anderhalf jaar met Duolingo. Mijn woordenschat groeit hierdoor langzaam maar zeker. Vooral de vele herhalingen helpen me om woorden beter te onthouden.
Toch blijft Frans een uitdaging. Er zijn zoveel woorden die ik moet onthouden. Ik hoop dan ook dat ik de taal steeds beter onder de knie krijg naarmate ik vaker en langer in Frankrijk ben. Gewoon door te luisteren, te praten en het Frans spelenderwijs te leren.
En gelukkig hebben we ook nog Google Translate! Via WhatsApp kan ik daarmee al aardig communiceren met de Fransen. Zo regel ik bijvoorbeeld hout voor mijn huis, zonder dat ik daarvoor vloeiend Frans hoef te spreken.
Blijven proberen, ook als het niet perfect gaat
Ik blijf dus gewoon oefenen. Op mijn eigen creatieve manier, zoals mijn ouders mij dat vroeger hebben geleerd. Met mijn Hollandse mond, mijn handen en voeten en af en toe een beetje hulp van Google Translate.
Natuurlijk gaat het niet altijd goed. Ik zal ongetwijfeld nog heel wat gekke dingen zeggen in het Frans. Maar zolang we elkaar uiteindelijk begrijpen, vind ik dat helemaal niet erg. Sterker nog, misschien levert het nog wel een paar leuke verhalen op!
Mijn Franse droom
Mijn grote wens is dat ik over een tijdje gezellig kan kletsen met mijn Franse buren, zonder voortdurend naar woorden te hoeven zoeken. Dat ik me steeds meer thuis voel, mijn weg vind in het Franse leven en uiteindelijk misschien zelfs vloeiend Frans spreek. En wie weet geef ik op een dag ook mijn creatieve workshops in het Frans. Dat lijkt me ontzettend leuk!
Voorlopig blijf ik oefenen, fouten maken, om mezelf lachen en vooral doorgaan. Want mijn ouders hebben toch wel gelijk: met een Hollandse mond, een paar handen en voeten kom je een heel eind. Zelfs in Frankrijk!
