Je leven is niet meer van jou

Ik heb een heel bijzonder muurtje in mijn tuin. Een paar dagen stonden vier, vijf, zes mannen er meerdere keren per dag naar te kijken, erover te praten, ernaar te wijzen. Het is ondertussen geschuurd en geschilderd en ik vraag me nog steeds af wat ermee aan de hand was.

Dat was het begin van een grootscheepse renovatie van de wijk waar ik woon en van mijn huis. De schilders trapten af. Mijn tuin moest leeg. Steigers werden opgebouwd. Dagenlang zijn we gefêteerd op het geluid van de motor van een hoogwerker, dieseldampen, het continue gebrom van schuurmachines, de geur van afbranders, gepraat, geschreeuw, een radio die stond te gillen en meer.

Eerst leeg maken
In alle kamers moest op de gewenste plaatsen minimaal één meter werkruimte worden gecreëerd. Bedden en banken moesten aan de kant, een kast met asbestplaten erin leeg. Alle bedden lagen vol. Voor ik naar bed kon, moest ik het eerst leeg maken en kon ik er via een paadje inkruipen. De kinderen zijn zo lang naar hun vader gevlucht. Slimme actie.

Mannen in mijn huis
Zes dagen lang waren van 07.30 uur tot 16.30 uur tussen de twee en zeven mannen in mijn huis aan de slag met allerlei klussen. Het asbest verwijderen was een bijzondere operatie om mee te maken, voor zover ik thuis mocht zijn. Ik zie nog de kast in mijn slaapkamer staan met doodskoppen erop. Die testte of alle asbestdeeltjes weg waren. Hij stond een paar uur te ronken voor het sein ‘veilig’ werd gegeven.

Een nachtje slapen
Beneden stond een of ander futuristisch apparaat coating in het ventilatiesysteem aan te brengen. Die bleef zelfs een ‘nachtje slapen’. Nou ja, slapen, om de 10 minuten sprong hij aan en maakte dan het geluid van een koelkast die heel hard aanspringt. Ik schrok me rot de eerste keren. 

Gelukkig zijn er fleecedekens
Mijn huis voldoet nu aan de milieueisen. Geen asbest meer. Isolerende bolletjes in mijn kruipkelder, de kieren van ramen en buitendeuren zijn dicht. Mijn binnendeuren zijn ingekort voor een betere luchtcirculatie. De ramen en ventilatiesystemen zijn vervangen. Net als de knoppen van de verwarming. Daarvoor moesten ze wel eerst leeg. Gelukkig was het niet zo koud en zijn er fleecedekens. Daar ben ik gek op.

De planning
Ze werkten in diverse huizen tegelijkertijd. Overal hoorde je boren en gehamer en nog heel veel andere geluiden. Je kunt je vast voorstellen wat een onrust dit geeft. Het hoort erbij, zul je denken. Dat is ook zo. Het is ook te overzien als je weet waar je aan toe bent, maar de ontvangen planning was een lachertje. De ene dag liepen er een heleboel mannen in huis diverse klussen te doen en de andere dag kwam er niemand opdagen ondanks de planning. Heel irritant. Ik werkte wel door, maar zat toch te wachten. 

Helemaal uitgeput
Mijn hoofd tolde na een paar dagen, mijn concentratie was weg. ’s Avonds lag ik voor pampus op de bank, helemaal uitgeput.
Het is net als met het spel van de narcist. De afwisseling tussen aantrekken en afstoten werkt zo verwarrend, onderuithalend. Je bent je altijd maar aan het afvragen wat hij of zij nu weer gaat doen. Of niet. Je leven, je huis dat niet meer van jezelf is. Zo voelde dit ook. Dat is fnuikend, zuigt energie en voelt onmachtig.

Mijn eisen uitgesproken
Tot ik besloot het niet meer lijdzaam over me heen te laten komen. Ik ben naar de onderaannemer gegaan en heb ervoor gezorgd dat er zaken gedaan werden. Ik ben niet gaan klagen, maar ik heb feiten weergegeven, wat het met me deed en mijn wensen, of beter eisen, uitgesproken. Dat hielp, er kwam actie. 

Ik bleef erbij om de werkzaamheden te overzien. Een praatje maken, heel veel koffie schenken. Dat gaf me invloed op het verloop. Gelukkig maar, want anders had de monteur mijn douchekop naar beneden verplaatst en had mijn zoon gebukt moeten douchen. Of had ik alleen met alle kracht van twee armen mijn achterdeur van het slot kunnen halen. Door mijn interventies is het wel goed verlopen. Superfijn. 

Hulp vragen
Ik heb ook hulp gevraagd bij de buren. Ze letten op mijn huis als ik toch even weg moest. De buurman hielp mijn slaapkamerdeur op te hangen die per ongeluk was blijven staan. Daarnaast was het ook fijn om met elkaar te praten, te lachen. En zo nu en dan even te klagen, eerlijk is eerlijk. Gedeelde smart is halve smart.  

In eigen hand
Het was gaaf om te ontdekken wat je kunt doen als je voor jezelf opstaat. Als je je kwetsbaar opstelt. Dit kan alleen als je de verantwoordelijkheid voor je leven in eigen hand neemt. Dat geldt zeker als je een of meer narcisten in je leven hebt. Zij veranderen niet, alleen jij kunt ervoor zorgen dat je leven loopt zoals jij dat wilt. Vraag jij je af hoe je dat doet? Ik spar er graag met je over. Plan een focussessie bij me in, dan spreken we elkaar binnenkort.  

2 thoughts on “Je leven is niet meer van jou”

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *