Als je als kind verteld wordt dat je iets niet kan of niet mag, dan ga je daarin geloven, toch? Maar is het ook waar? Zo ging dat ook bij mij. Ik was gaan geloven dat ik niet kan zingen. Maar ja, ik wilde dat wel heel graag. Het was een stil verlangen dat bleef knagen, totdat ik zo’n drie jaar geleden eindelijk een aantal zanglessen heb genomen.
Ik had mijn kind-verlangen weggestopt
Als kind is me verteld dat ik niet kon zingen. Mijn oma was operazangeres en mijn moeder kon heel goed zingen en gitaar spelen. En telkens als er kerstliedjes werden gezongen, of tijdens de musicals op school, kreeg ik de boodschap dat ik niet kon zingen. Terwijl ik muziek maken en samen zingen wel ontzettend leuk vond.
Saxofoon spelen
Toen ik een jaar of 20 was ben ik als alternatief voor het zingen saxofoon gaan spelen. Dat was heerlijk. Voor mij was de saxofoon een geweldig alternatief om samen met anderen muziek te maken, om vrij in een bandje te improviseren en te spelen. Ik ben nooit echt een goede saxofoniste geworden, maar wat heb ik veel lol gehad. Totdat mijn bandje uit elkaar viel en de saxofoon terug in de koffer belandde. Door de drukte van alledag – werk, kinderen, huishouden en alle andere ballen die ik in de lucht hield – is de saxofoon tot op de dag van vandaag in haar koffer gebleven.
En toch wil ik zingen
Het opbergen van de saxofoon maakte dat het kind-verlangen om te kunnen zingen weer terugkwam, als een klein vonkje dat kriebelde. Zo’n stil verlangen. Dat verlangen om vrij mijn stem te laten horen, om te zingen, alleen of samen met anderen. Zou ik misschien dan toch zangles nemen? ‘Ach nee, dat kan ik helemaal niet’. Ik had wel 30 redenen in mijn hoofd om het niet te doen.
- Ik heb daar nu écht geen tijd voor.
- Ik ga dáár toch geen geld aan uitgeven.
- Waarom zou ik dat doen? ik ga geen zangeres meer worden of zo, op mijn leeftijd.
- Het is een totaal nutteloze en doelloze activiteit.
- En ik kan helemaal niet zingen.
- Waar moet ik dan oefenen en instuderen? Dat zullen de buren vast niet leuk vinden.
- Ze ziet me al aankomen, die zanglerares: ‘weer zo’n Miep zonder talent die zo nodig wil zingen.’
- …..
Ik had dus wel 30 redenen om het niet te doen
Ik had wel 30 redenen of meer om het niet te doen, maar toch. Die ene reden om het wel te doen. Die bleef knagen. Ik was nieuwsgierig naar wat ik met mijn stem kon doen en of het waar was, dat ik niet kan zingen. Dus eindelijk, zo’n drie jaar geleden was ik het zat. Ik dacht letterlijk: ‘Fuck it! Ik wil dit gewoon gaan doen!’ Ik trok de stoute schoenen aan, boekte tien zanglessen bij een hele leuke zanglerares en met kloppend hart en de zenuwen in mijn buik ging ik ernaartoe.
Wat ik al die tijd had geloofd, bleek niet waar te zijn
En wat was het leuk!!! Ik heb genoten van dat uurtje zangles in de week, waarin ik werd aangemoedigd, begeleid en gestimuleerd, waarin we tweestemmig gingen zingen en zelfs een keertje met een groepje van vier mensen. Doodeng, maar zo ontzettend leuk. En ik heb mezelf verbaasd. Ik kan wel zingen! Alles wat ik al die tijd had geloofd, was gewoon niet waar. Echt niet waar.
Het goud ligt écht buiten je comfortzone
Inmiddels denk ik met zoveel plezier terug aan het feit dat ik mezelf dat gegund heb. En zoals ik al dacht, ik ben niet verder gegaan met zingen, in een koor of een band, en ik ben zelfs niet doorgegaan met zanglessen, omdat ik te veel in Spanje was, ging dat wat lastiger. Maar weet je, de ervaring is het dubbel en dwars waard geweest. Ik heb plezier gehad en een levensveranderende ervaring meegemaakt, omdat ik uit mijn comfortzone heb mogen ervaren dat hetgeen ik zo lang over mezelf heb gedacht en geloofd, gewoon niet waar was. En dat is goud waard.
Steuntje in de rug nodig?
Heb jij ook 30 of meer redenen om te blijven waar je zit, om jezelf tegen te houden om te doen wat je eigenlijk zou willen? Doodzonde. Misschien kun je een steuntje in de rug gebruiken om een klein stukje meer voluit te leven en jezelf te gunnen wat jij écht zou willen. En dat is nou precies waar mijn coachprogramma RichtingJEzelf over gaat.
