Je geheugen… Een vloek of een zegen?

Herinneringen vormen het fundament van onze identiteit. Jouw geheugen is je persoonlijke boekenkast. Deze boekenkast bestaat uit vele soorten boeken. Geweldige reisverhalen en verslagen komen erin voor. Vaak versterkt door prachte fotoboeken. Wanneer je deze foto’s ziet, kun je er als het ware zo instappen. Je lichaam reageert op deze herinnering, je herinnert de geur, sfeer en mensen die je ontmoet hebt. Prettige herinneringen geven je een fijn en ontspannen gevoel.

Ons lichaam geeft signalen af
Voor sommige lichamelijke signalen is er meteen een verklaring; je oren teuten van te harde muziek, je ogen branden omdat je bij het vuur zit. Je bent schor, omdat je te hard geschreeuwd hebt. Je maag voelt opgeblazen omdat je te veel gegeten hebt. Zo zijn er vele voorbeelden. Deze signalen gaan weer over. Andere signalen van ongemak of pijn kunnen een diepere oorzaak hebben.

Stressvolle herinneringen
Wanneer je aan een stressvolle herinnering denkt dan gebeurt er ook vaak iets in je lijf. Word je daar eens bewust van. Ga er eens voor zitten en merk het op. Wat merk je in je lijf? Wat gebeurt er met je spieren? Wat voel je in je buik? Verandert je ademhaling? Je merkt het op en vervolgens ben je jezelf er bewust van dat het niet in het nu gebeurt. Kijk maar eens bewust om je heen. Je bent in je eigen ruimte en in het nu is alles oké.

Herinneringen, heb je in vele vormen
Wanneer je indringende (onbewuste) ervaringen hebt, kan dit ook tot uiting komen in je dromen. Dit kan zelfs leiden tot nachtmerries die steeds weer terugkeren. Onrust komt tot uiting in vele vormen. Een geur kan ook een trigger zijn, net zoals geluid of iets anders dat bewust of onbewust geassocieerd wordt met een eerdere ervaring. Het onverwerkte in jezelf wil altijd lading kwijt. Energie zoekt de makkelijkste weg en zal zich dus op verschillende manieren uiten. Je begrijpt dan niet waar deze reactie vandaan komt. Ervaringen die traumatisch zijn, stoppen we heel diep weg. Hier willen we niet aan herinnerd worden. Dit is een normale menselijke reactie om te overleven. Weg bij het voelen, weg bij je lichaamsgevoel.

We zijn een optelsom van het verleden
Ons lichaam slaat de ervaringen op, dit noem je ook wel het cellulaire geheugen. Je cellen slaan de geschiedenis op. Je kunt je voorstellen dat je deze cellulaire herinneringen doorgeeft. Het geheugen van je vader en moeder en je verdere voorouders krijg je mee. Dit is de overdracht van generatie op generatie. We zijn ontstaan vanuit samensmelting, en deze cellen geven je ook een geschiedenis mee. Deze geschiedenis bestaat uit liefde, verlangens én pijn.

Hoe stop je deze overdracht
De overdracht van trauma kun je stoppen door je er bewust van te worden. Alles begint met bewustwording; wanneer je weet waar de oorzaak ligt kun je het helen. Het toelaten van gevoelens – in plaats van ze weg te drukken – geeft ruimte en verlichting. Er zijn vele manieren die tot heling leiden. Je herinneringen kun je ombuigen van een vloek naar een zegen. Loslaten en je opnieuw verbinden met jezelf. We zijn de afvalbak van het verleden. Wanneer je deze leegt, geeft het ruimte voor nieuwe informatie en gevoelens.

Mijn familiegeschiedenis
Bij mijn geboorte mocht niemand weten dat ik er was. Geboren in een tehuis voor ongehuwde moeders en doorgesluisd naar een kindertehuis. Ik had geen bestaansrecht, dit is iets wat vaak teruggekomen is in mijn leven. En in het leven van mijn moeder, ze was een slechte vrouw, een hoer werd ze genoemd in het dorp waar ze vandaan kwam. Mijn oma heeft op haar 56e een eind aan haar leven gemaakt. Ze kon en mocht niet zijn wie ze was. En mijn zus heeft diverse pogingen gedaan om haar leven te beëindigen. Zij had ook geen bestaansrecht. Mijn moeder raakte ongewenst zwanger van haar en mijn zus werd weggestopt in een kindertehuis. Toen ze 51 jaar was, is ze overleden; ze kwam niet meer buiten, had haar eigen wereld gecreëerd na diverse teleurstellingen. Ze heeft uiteindelijk zelf gekozen om te stoppen met leven.

Bevrijding
Ik werd moeder, dit gaf mij een overweldigend gevoel van liefde. Het moment dat ik mijn zoon in mijn armen had, zal ik nooit vergeten. Het kwetsbare en tegelijkertijd de oneindige liefde waren in hem vertegenwoordigt. Gegroeid onder mijn hart, uit samensmelting ontstaan. Een diep besef van bestaansrecht kwam naar boven. ‘Jij mag zijn en worden wie je wilt zijn.’ Dit stond vanaf dat moment hoog in mijn vaandel. Het heeft mij teruggebracht naar mijn eigen herinneringen. Door deze herinneringen te helen en de pijn uit mijn jeugd los te laten, ben ikzelf geworden wie ik wil zijn. Ik ben mij bewust geworden van de lading van mijn verleden en heb gaandeweg mijn lading van me af kunnen werpen. Licht en liefde vullen de ruimte die ontstaan is. Dit heeft meteen effect op mijn kinderen. Zij zijn inmiddels volwassen mannen die geworden zijn wie ze willen zijn.

Ik heb het leven lief
Ik hou van het leven en heb door mijn angsten en nachtmerries de weg gevonden naar wie ik werkelijk ben. Het is een enorme reis geweest, maar ik had het niet willen missen. De pijn van het groeien is de moeite meer dan waard.
Dagelijks ontvang ik mensen in mijn praktijk die ik mag ondersteunen bij hun groei. Het maakt me dankbaar. Achter ieder mens schuilt een verhaal. De geschiedenis kunnen we niet veranderen, wel hoe we ermee omgaan. Het loslaten van angsten en pijnen uit een ver verleden geeft rust en ruimte in het hier en nu.

Je hebt altijd een keuze
Het vergt moed en eerlijkheid om naar jezelf te kijken, het gaat niet vanzelf. Ik help je graag op het pad van bewustwording. Ieder mens is uniek en verdient het om gelukkig te zijn. Dit heeft meteen effect op je omgeving en de verdere generaties. Licht en liefde, samen delen en helen is wat ik je gun. Ik bied je een gratis inzichtgesprek aan van 30 minuten.

6 thoughts on “Je geheugen… Een vloek of een zegen?”
    1. Dank je wel Elma, het was zeker hard werken maar ik ben zo dankbaar voor dat wat nu is.
      En met de waardevolle contacten die we met elkaar hebben.
      Het geeft een warm gevoel dat je er oog voor hebt.

  1. Dank je wel weer Anna voor deze mooie blog en voor wie je bent. Je kunt het zo mooi omschrijven in woorden die raken. Dank je wel!

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

%d bloggers liken dit: