Hoe zit dat met die mantel der liefde?

De mantel der liefde dekt alles toe. Het is een uitspraak die je regelmatig hoort en waar je van tijd tot tijd de diepe sporen van ziet. Hoe vaak is het niet misbruikt in het verleden? Bewust of onbewust. Geheimen die er in verschillende families zijn. Misbruik op vele manieren. We kennen er allemaal wel voorbeelden van. Of de mantel der liefde nu gedragen werd door Jan met de Pet of meneer pastoor, er is heel veel bedekt. De beroemde doofpot is hier ook een voorbeeld van.

Liefde is waarheid
Liefde is waarheid, zodra deze ophoudt waar te wezen, heeft zij meteen opgehouden lief te zijn. Het gaat er niet om de mens te veroordelen, maar je kunt nu eenmaal niet alles bedekken en goedpraten. Als ik terugga naar mijn beleving als klein meisje en hoe ik de wereld inkeek, had ik een groot vertrouwen. Ik kende angsten en onveiligheid, maar iets in mij was ervan overtuigd dat ik alles kon oplossen, ook als iemand zorgen had of pijn.

Een troostplek
Naarmate ik opgroeide kwam ik ook mijn beperkingen tegen. Als twaalf jarig meisje had ik mijn eigen dierenziekenhuis gemaakt in een oude volière in de tuin van het grote huis waar ik toen woonde met mijn moeder. Er waren vogeltjes die ik daar opving en eten gaf wanneer ze door de kat gepakt waren. Urenlang kon ik met een diertje in mijn handen zitten. Het resultaat was er niet altijd zoals ik wilde, met de dood als gevolg. Verdrietig was ik dan en zocht een mooi plekje onder de oude rode beuk die al honderden jaren stille getuige was van mens en dier. Een mooie laatste rustplaats. En voor mij een troostplek in moeilijke omstandigheden waarin ik geen bal snapte van de mensen en hun tegenstrijdige gedrag.

De woonkamer was geen warme plek
Ook de televisiebeelden die de woonkamer in kwamen raakte me. Hongersnood in Biafra, kindertjes die ik niet kon helpen met grote vragende ogen en bolle buikjes. Ik kon er niets aan doen. De woonkamer bij mij thuis was geen warme plek waar ik kon ontspannen. Maar honger had ik niet. Ik voelde dat mijn moeder ook een vat vol verdriet was en niet meer de verbinding met haar hart had. Ze reageerde dan ook vaak heel bot op mij wanneer ik verdriet had als ik een diertje niet had kunnen redden. Ik had extra antennes ontwikkeld om mijn omgeving te voelen. Verschillende stemmingen en gemoedstoestanden kwamen bij mij binnen, als een razende kon het door me heengaan.

Ik wilde niemand tot last zijn
Ik maakte me vaak ‘onzichtbaar’, dan hadden ze geen last van me. Ik leerde om stil te worden, niet meer aangeven wat ik fijn vond of wat ik graag wilde. Opvallen en aandacht vragen deed ik niet meer. Ik wilde niemand tot last zijn en ook niet lastig gevallen worden. Ik trok mezelf steeds meer terug in mijn eigen wereld met mijn boeken, de dieren en de natuur. Ik praatte met onzichtbare vrienden

Weggeefstand
Dit patroon heb ik als volwassene moeten doorbreken, ik stond steeds in de weggeefstand. Zowel praktisch als emotioneel. De ander kon van alles bij mij neerleggen ik bedekte het wel met de mantel der liefde. Wanneer de ander het moeilijk had, begreep ik dat, dan gaf ik alle ruimte. Zelfs als dit ten koste ging van mijzelf. Dit maakte het moeilijk om positief te blijven en gelukkig te zijn. Als een spons kwam de ellende naar me toe. Ik liet het, omdat ik dacht dat de ander het nodig had. Doodmoe werd ik ervan. Ik gaf meer weg dan dat ik had en vond dit de normaalste zaak van de wereld.

 Mijn liefde voor de ander werd een valkuil voor mijzelf
Ik zette mijzelf op de tweede plaats en dit in het meest gunstige geval.  Uiteindelijk heeft het mij aangezet om mijzelf eens flink onder de loep te nemen. Vele sessies bij een goede therapeut en vele healings en inwijdingen heb ik gekregen van verschillende sjamanen. Ik volgde heel veel opleidingen om te leren om op een professionele wijze mensen te ondersteunen. 

Geen spons meer
Het leven zelf is mijn grootste leerschool. Dit maakte allemaal onderdeel uit van mijn reis. Mijn liefde voor de ander is er niet minder om geworden. Wel ben ik mij bewust geworden van mijn eigen behoeftes en om mijzelf te begrenzen. Niet meer automatisch te absorberen, ik hoef die spons niet te zijn.

Voor mij een zinvol bestaan
Het zit in me om te helpen en eventueel oplossingen te bieden. Dit doe ik niet omdat ik me schuldig voel en verantwoordelijk voor de ander. Dit is wat mij een zinvol bestaan geeft. Het begeleiden van mensen zit me in het bloed. Om bewustzijnsprocessen op gang te brengen en de liefde weer te laten voelen.

Er is niets gebeurd totdat het is beschreven
Het schrijven van een ervaring of belevenis kan veel losmaken in de omgeving. Achter ieder mens zit een verhaal. Ik kies ervoor om met mijn verhaal naar buiten te treden. Het onbespreekbare bespreekbaar maken. Het kan zijn dat het bij mensen als zout in hun wonden voelt die in het verleden zijn ontstaan. Toch kan en wil ik mijn verhaal niet bedekken met die mantel der liefde.

Jouw verhaal
Liefde is waarheid, mijn waarheid. Zo heeft eenieder van ons een eigen verhaal. Laat de verhalen naar buiten komen, we hoeven ze niet te bedekken met de mantel der liefde. Het verleden kunnen we niet herschrijven. Het gaat erom hoe we er in het hier en nu mee omgaan. Ik ben de andere jij.

Wanneer het bovenstaande vragen bij je oproept of herkenning, nodig ik je uit om contact met me op te nemen. Ik hoor graag jouw verhaal. Dit kan via Skype of telefonisch, mailen kan natuurlijk ook. 

2 thoughts on “Hoe zit dat met die mantel der liefde?”

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *