Hoe verdriet er mag zijn

Sandra komt bij me in de praktijk. Ze geeft aan dat haar paard Abby heel onrustig is en snel boos. De paarden zijn haar alles en ze is heel lief voor ze, ze begrijpt dan ook niet waar die bokkigheid vandaan komt. We spreken af dat ik bij haar thuis kom om het paard eens te observeren.

Meteen een klik
Ik kom bij het paard en heb meteen een klik, terwijl ik eigenlijk een beetje angstig ben voor grote paarden. In de wei aangekomen met mijn opstapje en biotensor (een testapparaat) lopen er 3 paarden achter me aan. Volbloed Arabieren, die met hun neus tegen mij aanduwen.

Ik loop door en kijk naar Sandra die naast mij loopt. Ze heeft zelf geen kinderen en is dol op haar paarden. Ze wil alles doen om te zorgen dat haar paarden lekker in hun vel zitten.

De geschiedenis van Abby
Ik observeer het paard, het went zich wat van mij af. Ik ga zitten op het opstapje en heb een gesprek met Sandra die ook een krukje heeft meegenomen. Ze vertelt dat Abby nu 4 jaar bij haar is. Ze is een renpaard, maar door haar gedrag heeft de vorige eigenaar haar verkocht. Ik vraag aan Sandra of ze iets weet van de geschiedenis van Abby. Ze begint te vertellen. Toen Abby twee jaar was, heeft ze een veulen gekregen. Dit veulentje is tijdens de geboorte doodgegaan.

Dieren hebben ook verdriet
Terwijl ze dit benoemt, kijk ik naar Abby. Die staat met haar oren gespitst heel stil op een afstandje. Ik heb even intensief contact met haar en voel meteen veel verdriet. Wanneer ik in gedachten aan haar vraag waar ze zo verdrietig over is, zie ik een beeld van een veulen. Abby komt dichterbij. Ik vraag aan Sandra om even in de energie van Abby te gaan staan. Ze begint meteen te huilen en voelt een soort onderdrukte woede. Ik laat haar even bij dit gevoel, zodat ze zich hier helemaal bewust van wordt. Dan vraag ik haar er weer uit te stappen.

Levens-tijdlijn
Ik vraag aan Sandra om een levens-tijdlijn te lopen van Abby. Vanaf nu naar het verleden. In dit geval loopt Sandra achteruit in de tijd. Abby kijkt stil toe, de andere paarden zijn verderop in de wei. Wanneer ze bij de leeftijd van 2 jaar komt, kan Sandra haast niet meer op haar voeten blijven staan. Zo veel verdriet voelt ze. Het wordt duidelijk dat dit met het veulen te maken heeft. Abby gaat liggen op een paar meter afstand, ze begint te snuiven en schopt wat met haar benen terwijl ze ligt.

Opluchting
Wanneer Sandra het verdriet kan toelaten, merk ik dat er bij Abby meer ontspanning komt. De boosheid verzacht. Ze is inmiddels weer opgestaan en maakt een aantal briesende geluiden. Ze komt een paar passen dichterbij, ze lijkt nieuwsgierig naar wat er komen gaat. Energetisch laat ik Abby afscheid nemen van het veulen, er vindt nog een uitwisseling plaats. Energie gaat immers nooit verloren.

Een plek geven
Ze heeft er toen niets van begrepen dat haar veulen dood was en bij haar werd weggehaald. Door dit nu op deze manier aandacht te geven kan dit een plekje krijgen. Dit is helend, ook voor Sandra, die inmiddels weer helemaal in haar eigen energie is teruggekomen. Abby rent een paar keer op en neer in de wei en zoekt dan de andere paarden weer op.

Abby snuffelt er nieuwsgierig aan
Twee weken later heb ik opnieuw een afspraak met Sandra, ik vraag aan haar hoe het gaat. Ze geeft aan dat Abby rustiger is. Ze lijkt meer tevreden en is minder snel boos. We lopen samen naar de wei. Abby spitst haar oren en loopt nieuwsgierig op ons af. De twee andere paarden komen erbij. Ik ga rustig zitten en kijk wat er gebeurt. De kist met Bachbloesems zet ik naast me. Abby snuffelt er nieuwsgierig aan. Ik stem me af op Abby, ik voel onmiddellijk een soort verlangen in me opkomen. Ik zie weer een veulen.

In gedachten vraag ik aan Abby wat ze wil. Ze geeft aan dat ze een veulen wil. Het lijkt erop dat ze een herkansing wil. Ze drentelt heen en weer, maar blijft wel bij ons in de buurt. Ik vraag aan Sandra of ze ook contact wil maken met Abby.

Een herkansing
Wanneer Sandra contact maakt met Abby begint ze te lachen en zegt: ‘Weet je wat ik wil? Een veulen. Ik wil nu ervaren hoe het is om een veulen bij me te houden.’ Ik heb expres nog niets gezegd tegen Sandra. Nu voelt ze zelf het verlangen van Abby. Sandra komt weer in haar eigen energie en begint te lachen. ‘Dit is gek’ zegt ze, ‘Abby wil een herkansing. Praktisch gezien is dit helemaal niet handig, ik heb al 3 paarden en een heleboel andere dieren.’

Er gaan allemaal stemmetjes spreken in haar hoofd. Ik nodig haar uit om rustig te voelen wat belangrijk is voor Abby, maar ook voor haar. Sandra, die zelf geen kinderen heeft spreekt, spreekt uit dat het eigenlijk heel bijzonder is om een veulen geboren te laten worden. Ze herkent het verlangen.

Bachbloesems
Abby loopt weer naar de kist met Bachbloesems. In overleg met Sandra maak ik een remedie voor Abby om de situatie te bekrachtigen en haar nog wat stabieler te maken. Voor Sandra maak ik een remedie om het verdriet van het nooit geboren kindje een plekje te kunnen geven.

Zwanger
Abby is zwanger, de zwangerschap verloopt heel voorspoedig en er wordt een prachtig veulen geboren. De geboorte verloopt heel natuurlijk en zonder problemen. Sandra is bij de geboorte. Dit raakt haar diep, samen met haar partner kijkt ze hoe Abby het veulen schoonlikt en welkom heet. Deze staat op wiebelige benen wanneer ze de uier van haar moeder vindt. 

Kraambezoek
Een aantal dagen later kom ik op kraambezoek. Er staat een prachtig veulen naast Abby. Wat een mooi gezicht. Het ontroert me diep, wat is dit mooi. Abby is vol van trots en liefde. Sandra is heel blij dat het allemaal zo natuurlijk is verlopen. Wel voelt ze haar eigen verdriet nog. Er is een nieuwe laag in haar aangeraakt. Dit vraagt om aandacht. We maken de afspraak dat ze bij me komt wanneer ze daaraan toe is. Dit proces heeft veel in gang gezet. Heling op meerdere niveaus. Met een blij gevoel rijd ik weer naar huis. Wat is het leven toch mooi.

Ben jij ook benieuwd wat jouw huisdier te vertellen heeft? Neem dan contact met me op, ik bied je een gratis inzichtgesprek aan van 30 minuten.

2 thoughts on “Hoe verdriet er mag zijn”
  1. Wat prachtig Anna?? Zo mooi hoe je dat doet en wat het blootlegt. Voor mij was het vorig jaar ook heel inzichtgevend om met jouw begeleiding g de levenslijn van ons voormalig zwerfhondje Hera te lopen. Zo bijzonder hoe ik kon voelen wat ze had meegemaakt.

    1. Dank je Suzan, het blijft altijd bijzonder wat de dieren vertellen. Zo was het ook bijzonder met de klein, dappere Hera. Het geeft zoveel inzicht en zoals in alle ervaringen zitten hier ook veel lagen in van bewustwording. En zo fijn dat verzorgers van dieren hier voor openstaan.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

%d bloggers liken dit: