Een onaangeraakt lichaam is een ongelukkig lichaam

De recensie, geschreven door Wouter van Noort, in het NRC over de wereldwijde bestseller ‘The body keeps the score’ van Bessel van de Kolk raakt mij. Het gaat over de ontvreemding van je lichaam. Dat trauma’s zich manifesteren in je lichaam. Dat daar in onze westerse cultuur weinig, te weinig aandacht voor is in de gezondheidszorg. We zijn te sterk gericht op hoofd en denken en te weinig op het lichaam en voelen. 

In je lijf
Ik word blij van deze tekst, omdat ik het er mee eens ben. Omdat ik het ook zo herken in mijn werk als masseur en opleider. Zelfs in mijn werk bij Vakantie Anders. Ik ontmoet veel mensen die te weinig verbonden zijn met hun lichaam. Emoties, trauma’s, verdriet…, het zit allemaal vast in je lijf. En dat heeft, of je het wilt of niet, te maken met je functioneren.

Cadeautje voor Tessa
Een treffend voorbeeld vind ik het verhaal van Tessa. Ze krijgt een massage bij mij. Het is een cadeau van een vriendin. “Omdat ze dat nu wel goed kan gebruiken in een zware tijd voor haar. Misschien vindt ze troost in een massage, dat gun ik haar zo.” Als Tessa bij mij komt, vertelt ze dat twee voor haar belangrijke mensen in zeer korte tijd zijn overleden en in dezelfde week zijn begraven. Ze mist hen allebei.

Plots rolt er een traan 
Dit cadeau van haar vriendin vindt ze geweldig en ze gaat vol verwachting op mijn massagetafel liggen. Ik voel tijdens de massage dat ze ontspant. Haar ademhaling gaat steeds dieper. Dan kom ik met mijn handen bij haar buik, het lichaam spant even aan en zakt weer dieper in ontspanning. Dan rollen er plots wat tranen over haar wangen. Ik masseer zacht haar buik en houd mijn handen er even stil. Haar adem vindt zijn weg naar haar buik.

Een gat in mijn buik
Na de massage vertelt ze dat het aanraken van haar buik ‘psychisch’ pijn deed. “Alsof er een groot gat zit” zegt Tessa en ze kijkt me doordringend aan. “Je buik is je plaats voor emoties. Daar worden ze opgeslagen en zijn ze bij aanrakingen voelbaar. Je mag jouw verdriet nu zit ook vasthouden. Om het te koesteren. Je handen op je buik leggen, je verdriet toelaten om het te verwerken.” Er verschijnt een glimlach op haar gezicht. Dat gaat ze doen. 

Haar verdriet beetpakken
Bij de volgende massage vertelt ze dat ze het heeft gedaan en dat het heel troostend voelde. Het helpt haar. Elke avond als ze in bed ligt en haar verdriet sterk aanwezig is, legt ze haar handen op haar buik. Soms aarzelend en soms overtuigend. Ze merkt dat dat elke keer verschillend is. Het geeft haar een gevoel van rust en aanvaarding. Het voelt echt alsof ze haar verdriet beetpakt. Het is er en het mag er zijn. Soms met tranen, denkend aan de mensen die ze zo mist. Het vasthouden van haar buik maakte het verdriet tastbaar. Soms raakt ze overdag ook haar buik aan en merkt dat het echt helpt om even stil te staan bij wat er is. Om daarna weer haar focus op iets anders te leggen.

Het is een mooi voorbeeld van het in verbinding met je lichaam zijn. En van daaruit beter in je vel te zitten, goed te functioneren. De recensie in het NRC sluit af met de conclusie: ‘Heel basaal kun je stellen dat een onaangeraakt lichaam, een ongelukkig lichaam is.’ Ook daar sluit ik me bij aan.

0 thoughts on “Een onaangeraakt lichaam is een ongelukkig lichaam”

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

%d bloggers liken dit: