Hoe kom ik van mijn podiumangst af?

Wat is dat eigenlijk: podiumangst of plankenkoorts? Waar komt het vandaan dat mensen niet graag in de schijnwerpers staan? Tenminste een deel van de mensen. Willen ze niet graag in het centrum van de belangstelling staan of is het wat anders en waar komt dat vandaan? Een beetje spanning is toch niet erg of grijpt het zo diep in dat je er niet gewoon door kunt functioneren? Hoe ging en gaat dat bij mij?

Laat mij maar
Eigenlijk wilde ik van kleins af aan al niet in de belangstelling staan. Dat had veel te maken met het feit dat ik regelmatig gepest werd op school en omdat mij vaak duidelijk werd gemaakt dat ik niks kon, niets goed kon doen. ‘Laat dat maar aan anderen over, die kunnen dat beter dan jij.’ Het gevolg was dat ik onzeker werd en het liefst op de achtergrond bleef. Ik hoefde niet zo nodig in de schijnwerpers te staan. Laat mij maar. Die twijfel en onzekerheid werd met de jaren alleen maar erger: niet op de foto willen, niet een gesprek beginnen, niet teveel van mezelf laten zien. Ik was er gewoon niet.

Een keer per jaar
Een jaar of twintig geleden werd ik echter lid van een operettevereniging. Zingen vond ik leuk en ik zou toch geen grote rollen krijgen. Dat laatste klopte wel. Maar één keer per jaar zou er een grote uitvoering zijn en dat was toch iets om over na te denken. Misschien was ik wel ziek op dat moment, of verkouden zodat ik niet kon zingen.

Ik was iemand anders
Natuurlijk gebeurde dat niet en de datum kwam steeds dichterbij. Er werden kostuums gepast en pruiken aangemeten. Het gekke was dat mijn zenuwen niet erger werden. Natuurlijk was ik gespannen of alles wel goed zou gaan, maar ik ontdekte iets anders. Door het kostuum, de pruik en de make-up was ik iemand anders. Ik was niet mezelf, dus voelde dat veilig. Ik kon voluit gaan zonder het gevoel te hebben dat ik er niet toe deed. 

Ik stond vooraan
Na een paar jaar werd ik lid van het Amsterdams Operakoor en ook daar was een keer per jaar een uitvoering. Zingen in het Concertgebouw was een van de grootste uitdagingen, want ik stond vooraan. Het ging goed omdat de zaal voor ons donker was. Ik zag dus niet de gezichten van de mensen.

Toch bleef de onzekerheid knagen. Ik besteedde er niet al teveel aandacht aan en als men vroeg waarom ik bijvoorbeeld niet op een foto wilde, was mijn antwoord steevast: ‘niet nodig, laat mij maar op de achtergrond blijven. Ik hoef niet zo nodig in het centrum van de belangstelling te staan. Dat laat ik met plezier over aan anderen.’

Mijn gezicht stond er niet op
Langzamerhand is daar verandering ingekomen. Het gaat niet altijd makkelijk, maar het gebeurt wel. Tijdens de vakantie in de zomer van 2020 in Zwitserland vroeg ik aan een medewandelaar of hij een foto wilde maken, maar dan wel vanaf de rugzijde. Ik vroeg het eigenlijk heel spontaan. Dat was natuurlijk geen enkel probleem want mijn gezicht stond er niet op. Een paar dagen later tijdens een wandeling over een gletscherbodem vroeg ik het weer, maar dan wel met gezicht erop. Ik waakte er wel voor dat de afstand lekker groot was. Ik was best trots want ik had mijn angst overwonnen.

Mijn schrijfpodium
Toen ik weer thuis was, begon ik met een cursus Creatief Schrijven van Schrijfzin. Erg leuk om te doen en ik begon met gedichtjes schrijven. Vorig jaar vroeg Marije of ik ook blogs wilde schrijven voor Blogzinnig. Twijfel, onzeker, kan ik dat wel. Ok, ik ga het proberen. Totdat je dan de verzendknop moet indrukken. Nee toch maar niet, of toch maar wel. Uiteindelijk met wat support toch gedaan en nog steeds geen spijt gehad. Ik schrijf nu elke week een blog. Worden ze veel gelezen? Misschien niet echt, maar het is leuk om te doen en daar gaat het om.

Mijn podium op Facebook
Vanaf 1 april post ik elke dag een elfje (een kort gedichtje) met foto op Facebook. Toen de eerste week voorbij was en ik leuke reacties kreeg, besloot ik ermee door te gaan. Als vanzelf komen ze omhoog en foto’s heb ik genoeg. Toen ik een paar dagen niets plaatste, kwam direct de vraag waar ze bleven. Fijn om te horen en vooral de vraag of ze niet gebundeld kunnen worden met de originele foto’s erbij. Daar wordt op dit moment aan gewerkt.

Podiumangst? Het gaat nu een stuk makkelijker en ik ben blij dat het lukt om mijn twijfel opzij te schuiven.

5 thoughts on “Hoe kom ik van mijn podiumangst af?”
  1. Weer een mooi verhaal Willy en voor mij ook herkenbaar vooral dat stuk over het zingen en dan stiekem hopen dat je bij de uitvoering verkouden bent en niet mee kunt zingen. Ook voor mij is dat nu verleden tijd al ben ik wel (leuk) gespannen als we met het koor ootreden. Zing je nog in het Opera koor. Wat lijkt me dat leuk met een mooi decor, schmink en prachtige kleren!

    1. Nee ik zing niet meer in het operakoor. Die kleding en pruik/schmink werden erg goed gedaan. Op de foto ben ik degene in de lichtblauwe jurk. En natuurlijk ben je gespannen vooraf maar dat mag. Het wordt lastiger als je echt niet durft. Ben heel blij dat ik dat overwonnen heb.

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

%d bloggers liken dit: