“En, ken je al wat mensen daar?” vroeg een kennis mij. “Ja en dat gaat best vanzelf!” Vóór onze verhuizing naar Noorwegen maakte ik me er niet druk over dat ik hier in Fyresdal nog maar weinig mensen kende. Ik ging er vanuit dat het vanzelf zou gaan. Toch is dat niet zo vanzelfsprekend, zeker hier met Noren, want een neef en zijn vrouw hebben in Noorwegen gewoond en gewerkt als fysiotherapeut en zijn na drie jaar teruggegaan naar Nederland, onder andere omdat ze niet echt werden opgenomen in de gemeenschap. Maar ik weet van mezelf dat ik makkelijk contact maak en was van plan om me niet afzijdig te houden, maar deel te nemen aan activiteiten hier.
Een fijne basis
We hebben Nederlandse vrienden die ons zijn voorgegaan. Zij zijn behoorlijk geïntegreerd. En er wonen meer Nederlanders die we al kennen, zoals Judith, de eigenaresse van de plaatselijke galerie. Dat voelt als een fijne basis. Het leuke is dat zij en haar man ons huidige huis een aantal jaren geleden bewoonden en helemaal hebben opgeknapt. Dat schept een band. We hebben zelfs een origineel schilderij van Judith in het huis, achter de haard. Maar ik wilde ook graag Noren leren kennen. De Bygdedag in juni was het perfecte moment!
Bygdedag
Er is een Musikkorps in Fyresdal; de zoon van onze vrienden speelt daarin drums en ik had er al wat verhalen over gehoord. Mijn vriendin zei: “het zijn zulke vriendelijke mensen!” Dus we gingen naar de Bygdedag, daar zou het korps ook spelen. De Bygdedag, oftewel de dorpsdag, is een soort braderie waarbij het hele dorp op het grote grasveld met historische schuurtjes te vinden is, met standjes en koffie, taart, oude machines, auto’s en dingen te koop. Ook de politieke partijen hebben er een stand.
Ik trok de stoute schoenen aan
In zo’n dorp nemen mensen rustig de tijd om te luisteren naar het optreden, er is veel aandacht voor elkaar. Tot mijn vreugde speelde het korps geen marsmuziek, maar vlotte nummers van films of artiesten. Ik vond het echt leuk! Dus na het optreden trok ik de stoute schoenen aan en zocht ik met onze vrienden de dirigent op; ik vertelde maar meteen dat ik graag lid wilde worden. “Fijn” zei hij, “dan mag je euphonium gaan spelen!” Sorry, wat? Ik had geen idee wat dat was. Maar het blijkt een mooi klinkende bariton tuba te zijn. Ik vond het echt zo grappig hoe dat meteen beslist werd en ik was reuze benieuwd hoe het zou gaan.
Je woont hier, dus spreek je hun taal
Onze vrienden hebben een goede strategie voor hun integratie. Zij hebben als gewoonte om Noors te praten wanneer er Noren in de buurt zijn, ook met Nederlanders, Duitsers of Belgen die er al een tijdje wonen. Geen Engels, gewoon Noors. Je woont hier, dus spreek je hun taal. Omdat ik daar nog beginner in ben, is dat nog ingewikkeld. Dus ik praat een beetje steenkolen Noors terug, met Engels en Nederlands erdoorheen. Maar dat is prima, want ik leer het graag; ik houd van vreemde talen leren. Er wonen in deze streek dus meer buitenlanders en sommigen spreken na jaren nog geen Noors.
Bokmål en Nynorsk
Wat het wel wat lastig maakt is dat er twee talen zijn in Noorwegen, Bokmål en Nynorsk, en dat we in onze les Bokmål leren, maar dat in deze streek Nynorsk gesproken wordt. En dan spreken sommigen ook nog dialect. Als Noren praten, is dat voor mij net zoals met Spanjaarden en Italianen, het ratelt en afzonderlijke woorden zijn niet echt te onderscheiden. Maar we hebben de tijd!
Hun schapen op ons land
In het dorpje waar we nu wonen, maakten we al snel kennis met de mensen aan het begin van ‘ons’ weggetje. Zij hebben wat schapen en vroegen of die ook op ons land mochten grazen, en of ze een graslandje mochten maaien, om de schapen in de wintermaanden te kunnen voeren. Het bleek een gepensioneerd leraar te zijn, met een leuke echtgenote en kinderen; hij introduceerde mij al snel bij wat mensen in de buurt. En meteen kreeg ik van één van hen een reuze-courgette, die ze had gekweekt in haar kas. Superlief!
Ons verhuisfeestje
Om te vieren dat we in Noorwegen wonen – en ons huis hebben kunnen kopen – hebben we een verhuisfeest gegeven. Daarvoor nodigden we alle mensen uit die we al kenden, zoals de collega’s van mijn lief met hun echtgenotes, de Nederlanders en Belgen die we ontmoet hadden, de buren met hun kinderen en de alleenstaande buurman, die ik niet kan verstaan. Ik ben naar hem toegegaan met wat belangrijke woorden op een papiertje, zoals inflytingsfest (verhuisfeestje) en inviterer. Hij zei: “vi skal se”, hij zou wel zien. Maar… vi skal se betekent soms nee. Dus ik was zeer verheugd dat hij inderdaad kwam. Het was supergezellig. De Noren blijken veel minder stug te zijn dan ik had verwacht, dus ik voel me zeer welkom!
