Hier in het bos – bij de boom

Het is zo uitnodigend: deze grote boom, stevig geworteld in de grond op een licht glooiende helling. Ik vraag me af hoe oud hij is, wat hij allemaal gezien en meegemaakt heeft. Deze boom heeft en kent historie en daar kan ik stiekem wat jaloers op zijn.

Het is warm vandaag en de boom biedt een verlichtende schaduw, daar aan de basis van de stam. Ik ga zitten, leun er tegenaan. Rustig, niet gehaast; eerst mijn onderrug en vervolgens ontrol ik mijn rug zachtjes tegen de bast. Als laatste mijn schouders, gevolgd door mijn hoofd. Het oppervlak van de stam voelt onregelmatig en her en der blijft mijn shirt plakken aan de ruwe bast. Ook mijn haar raakt er enigszins mee verbonden, alsof het zich een weg naar de kruin wil banen. En zo blijf ik zitten. Mijn benen gestrekt en de enkels gekruist. Mijn handen losjes in mijn schoot. 

Er moest zoveel
Er volgt een diepe adem, of eigenlijk een zucht. In mijn gedachten komt de drukte van de afgelopen weken voorbij, er moest zoveel. Ik ga niet mee in de gedachten die zich aan mij opdringen, en benut het moment om ze rustig mee te laten voeren op het briesje dat langs mijn gezicht strijkt. Ik neem waar, en ik laat los. Onderwijl rustig doorademend. Mijn aandacht verschuift naar de bast tegen mijn rug, het begint wat minder comfortabel te voelen. Maar tegelijkertijd merk ik op dat deze houding mijn adem verdiept. De adem zakt verder, alsmaar verder en ik sta op om nog meer contact te maken. 

Het is stil in mij
Met mijn handen raak ik de stam aan en ik leun met mijn hele lichaam tegen de boom. Met gesloten ogen voel ik dat ik alsmaar dieper adem, totdat het voelt alsof ik vanuit mijn voeten adem haal. Vanuit de aarde en de wortels van de boom onder mijn voeten en weer terug. Het is een bijzondere gewaarwording, mijn benen en voeten worden zwaar en ik leun nog wat meer. Als vanzelf richt ik mijn gezicht op naar de zon die zich tussen de wiegende blaadjes een weg naar mij baant. Achter mijn gesloten oogleden merk ik de flikkering van het licht op en de warmte op mijn huid. Ondertussen doorademend. Gedachten zijn er niet meer. Het is stil in mij.

Mijn denken verstilt
De bast van de stam voelt koel aan onder mijn handen, onregelmatig en hard. Er zit een eerbied in de manier waarop mijn vingers contact maken. Een ‘hallo’ naar de natuur. En een dankbaarheid voor dit moment, waarop mijn denken kan verstillen en ik alleen maar hoef te zijn. Het moeten is ver van mij verwijderd geraakt. Ik glimlach, open mijn ogen en richt mijn blik op de honderden blaadjes die boven mij en om mij heen meedeinen op het zomerse briesje. Het is zo uitnodigend, deze plek. Het is aan mij om hem aan te nemen. Hier in het bos. Bij de boom.

1 thought on “Hier in het bos – bij de boom”
  1. Mooi omschreven Maaike. Een ontmoeting van mens en natuur, ik stap zo in je verhaal. Voel de bast en adem diep door.
    Dank je wel.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *