Vandaag wandel ik de Trage Tocht Maarn die ik heb gevonden op de Wandelzoekpagina. Een wandeling van 14 km door een herfstachtig bos met veel paddenstoelen en prachtige kleuren en met soms flinke hoogteverschillen. De wandeling begint en eindigt bij station Maarn.
De Zanderij
Vrijwel meteen loop ik de diepe Zanderij in, een zandafgraving die heeft te maken met de aanleg van de Rhijnspoorweg in de jaren ’40. Daarvoor moest wel een stukje Heuvelrug doorgraven worden. Er kwam een enorm rangeerterrein met grote gebouwen en een waterreservoir. Maar het werd nooit rendabel en daarom werd het in 1932 gesloten.
Het Zwerfsteneneiland
Tegenwoordig wordt het terrein beheerd door Utrechts Landschap. Het is een gebied met zeldzame libellen, zoals de kanaaljuffer, en er worden regelmatig ringslangen aangetroffen. In het midden zie ik grote stenen, keien. Het blijkt het Zwerfsteneneiland te zijn. Een groot deel van die stenen zijn hier terechtgekomen door de voorlaatste ijstijd vanuit Scandinavië. Ze waren vastgevroren in ijsschotsen en kwamen via de rivieren bij ons terecht. Het is een indrukwekkend gezicht.
Een erg hoge trap
Ik loop verder langs de oever van de plas en zie dan dat er een enorme trap is. De wandeling gaat daar naartoe, dus ik zal hem moeten beklimmen. Het is uitkijken omdat het glibberig is door de bladeren. Af en toe sta ik even stil om te genieten van het uitzicht. Uiteindelijk sta ik bovenaan en heb ik een prachtig uitzicht over een grote de plas.
Landgoed Hoog Moersbergen
Ik ben nu weer terug op de heuvelrug en steek een glooiende grasvlakte over naar landgoed Hoog Moersbergen. Eerst door een verwilderd acacia- en taxusbosje. Dit is de plek waar tot 1935 het landhuis stond. Het hoorde bij het lager gelegen kasteel Moersbergen. De opeenvolgende eigenaren hielden zich bezig met bosbouw en daardoor staan er nu nog steeds prachtige lariksen en weymouthdennen. Met een beetje geluk vind je hier de groene specht, de ransuil of de raaf. Dat geluk heb ik helaas niet. Maar het is hier zo mooi dat ik volop geniet.
Huis te Maarn
Ik moet eerst de provinciale weg oversteken en wandel dan via een kaarsrecht, stijgend bospad omhoog naar de rand van een eivormige landgoedweide met rechtsboven het monumentale witte landhuis. Het is privéterrein, maar ik wil er een foto van maken en kom dus wat dichterbij. Het lukt en ik loop verder langs de druppelvorm van het park. Het is aangelegd door de Twentse tuinarchitect Pieter Wattez. Hiervoor baseerde hij zich op de nieuwarchitectonische stijl. Aanvankelijk werd er alleen een theekoepel gebouwd. Er was dan een prachtig uitzicht op de lager gelegen weilanden. Aan weerszijden kwam een geometrische tuin met vormbomen en trappen. Maar in 1915 werd het afgebroken en werd het witte landhuis gebouwd. Vooral de halfronde zuilengang aan de voorzijde is indrukwekkend. Het huis is nog steeds in bezit van de familie Blijdenstein.
De Buurtsteeg
Ik ga verder over de prachtige bospaden die hier en daar erg nat zijn. Ook niet verwonderlijk na alle regen van de afgelopen periode. En dan komt er tot mijn verrassing nog een landgoed aan de rand van de bebouwing van de Buurtsteeg. Via deze Buurtsteeg loop ik Maarn weer in en kom uiteindelijk terug op het punt waar ik gestart ben.
Het bijzondere aan dit soort wandelingen is dat je van tevoren niet weet dat je zoveel interessante dingen tegenkomt. Volgende week staat er weer een nieuwe wandeling op mijn programma.
