Het moment waarop mijn boek van iemand anders wordt

“Die niet en die niet en die doe ik later wel” mompel ik terwijl ik nog heel even snel door mijn mailbox scrol. Mijn cursor zweeft in rap tempo over de onderwerpregels, totdat haar naam verschijnt. Meteen ben ik wakker. O, leuk. Ze heeft gereageerd.

Vorige week kocht ze mijn boek en ze kon niet wachten om het te ontvangen. En nu is het dus op de mat gevallen. Kleuren van geluk is de titel, maar ik hoop zo dat dat ook is wat er met haar gebeurt. Nieuwsgierig klik ik het bericht open. Welke kleur valt haar op? Waar blijft ze hangen? Wat maakt het los? En waar gaat ze er echt even voor zitten? Want dat is de bedoeling van Kleuren van geluk: er letterlijk en figuurlijk mee gaan zitten.

Eerst koffie, dan kijken
“O, te gek!” roep ik hardop wanneer ik zie dat er foto’s zijn meegestuurd. Weet je wat, ik ga gewoon eerst een koffietje maken en dan op mijn gemak kijken. Ik trek mijn laptop op de bank, mijn benen onder me, de koffie warm in mijn handen. Dit is zó leuk: fanmail van mijn eigen boek ontvangen.

Ik open de foto’s. En terwijl ik kijk, voel ik mijn mondhoeken omhoog krullen. Een glimlach verschijnt vanzelf wanneer ik zie dat de  de eerste collage al in het boek is geplakt. Nu al? Fantastisch.

Het moment waarop een boek loslaat
Misschien begrijp je het pas als je zelf ooit iets hebt gemaakt dat de wereld ingaat. Maandenlang ligt zo’n boek op mijn tafel. Ik schrijf, herschrijf, schrap, schuif, twijfel, lees opnieuw en stuur het uiteindelijk de wereld in. En dan gebeurt er iets wonderlijks. Dan belandt het op een andere tafel. In een ander huis. In andere handen. Ineens kijk ik mee door de ogen van iemand anders. In haar huis, haar gedachten, haar verhaal. Dat blijf ik zo bijzonder vinden. Kleuren van geluk is niet meer alleen van mij, maar ergens anders thuisgekomen.

Wat ik zie tussen haar pagina’s
Ik blijf even naar de foto kijken. Naar de collage en de keuzes die ze heeft gemaakt. Naar het begin van iets wat nog helemaal niet af hoeft te zijn. En terwijl ik kijk, denk ik aan alle boeken die ik in de loop der jaren heb teruggezien. Boeken met ezelsoren. Boeken die vanzelf openvallen op die ene pagina. Boeken waar losse briefjes uitsteken. Boeken die tot leven komen. Die levensverhalen herschrijven.

Wanneer een kleur iets anders vertelt
Vervolgens scroll ik naar haar bericht. “Roze. Ik dacht altijd dat dit mijn lievelingskleur was. Nu word ik er eigenlijk een beetje verdrietig van. Maar ik blijf deze week bij roze.” Ik lees de zin nog een keer. Mijn koffie krijgt even geen aandacht meer. Er zit iets in die woorden dat mijn aandacht nog meer naar haar toetrekt. Misschien omdat ik voel dat er iets in beweging is gekomen. Misschien omdat ik de nieuwsgierigheid herken. Misschien omdat ik weet dat de mooiste vragen zich zelden in één keer laten beantwoorden.

Blijven kijken, ook als het schuurt
Ik blijf hangen bij dat laatste stukje: “Ik blijf deze week bij roze.” Stoer van haar. Omdat ze blijft kijken. Omdat ze voelt dat kleur meer is dan een tint op de muur. Dat er iets geraakt wordt en dat ze dat niet wegduwt, maar onderzoekt. En waarbij ze kleurpsychologie gebruikt als een verfrissende vorm van zelfonderzoek. Dat is wat kleur mij al jaren leert. Sommige inzichten komen knetterend binnen als vuurwerk. Ze springen van de pagina af en eisen onmiddellijk aandacht. Andere komen op kousenvoeten binnen en nestelen zich ergens tussen een gedachte, een herinnering en een gevoel. Ze wandelen een tijdje met je mee voordat ze hun geheim prijsgeven.

Een gesprek dat niet van mij is
Terwijl ik haar mail lees, voelt het alsof ik even bij haar aan tafel zit. Alsof we samen naar dezelfde pagina kijken. Zij met haar boek, ik met mijn koffie. Allebei nieuwsgierig naar die ene kleur die ineens iets anders blijkt te vertellen dan gisteren.

Ik kijk nog een keer naar de foto’s en voel opnieuw mijn mondhoeken krullen. Want daar, tussen een collage, een paar beelden en een korte mail, gebeurt precies waar ik ooit op hoopte toen ik begon met schrijven over kleur. Er ontstaat een gesprek. Niet tussen haar en mij, maar tussen haar en zichzelf. En ergens heb ik het gevoel dat roze nog lang niet is uitgesproken.

Misschien ligt het straks naast jouw koffie
Misschien ligt Kleuren van geluk binnenkort wel naast jouw koffie. Met een schaar, een stapel tijdschriften en een kleur die zachtjes aan je mouw trekt. Voor jezelf of voor op je coachtafel. Je kunt het boek hier bestellen.