Als dromen in 1000 glasstukjes uiteenvallen

Ik kijk naar de mooie foto op mijn beeldscherm. Uitzicht op het meer van Geneve, vanuit een Franse haven vol levendigheid. Ik voel de stilte op het meer. Een traan dwarrelt vanuit een ooghoek over mijn wangen. “Het lukt nooit” zeg ik tegen mezelf. Een enorm verdriet stijgt op. Ik voel het en ik weet het. Er is geen overtuiging die me dwars zit. Ik spring op uit mijn stoel en pak mijn oude visionboard erbij. Jemig, het is al 3 jaar oud. Ik kijk naar de linkerkant en dwaal langzaam af in mijn eigen verdriet.

Ik verlang zo intens naar wat eens goed voor me is geweest. Mijn leven in Zwitserland, lang geleden. Het goede ervan wens ik te integreren in mijn leven in Nederland. Sinds het maken van dit visionboard heb ik meebewogen, mezelf ingehouden, gesproken, over frustraties heen gestapt, anders tegen zaken aangekeken, creatief geweest, maar het lukt me niet. De brug is kapot en ik kan het nooit meer repareren. Het samenvoegen van het oude en het nieuwe is onmogelijk voor mij. Ik ga er kapot aan. Nee, dat is geen belemmerende overtuiging. Het is spijtig genoeg de waarheid.

Mistvlagen van tranen
Een volgende traan rolt over mijn wang. Ik realiseer het me tot diep in mijn ziel. Dus het zijn in het buitenland, weg van Nederland en vooral schrijvend de dag doorkomen ga ik nooit bereiken? Ook niet in werkvakanties? De mooie witte droombeelden, waar ik geduldig aandacht aan geef zijn vluchtige mistvlagen? Beelden die me verlichten en ik nu los mag laten? Het is zo pijnlijk. Het lukt me niet om de droom van samenvoegen te vervullen, ook niet met geduld en volharding.

Het zijn mijn hartsverlangens, maar iets dierbaars staat me in de weg. Wat cru als ik het zo zeg, want als iets je dierbaar is, dan kan dat je verlangens toch nooit overstijgen? Ik weet het niet, maar ik weet wel dat ik het laatste half jaar flink aan het worstelen ben met mijn ideaal, met mijn visionboard.

Rouwen
Ik pak het grote vel papier met mooie beelden op. Ik knip daadkrachtig de linkerkant van het vel eraf. De droom van bruggenbouwer, tussen het oude en het nieuwe ligt voor mij. Ik leg het samen met de andere helft bovenop de grijze kast achter mijn bureau. Een daad van loslaten. Ik neem plaats achter mijn beeldscherm en zoek een andere foto op voor de bladachtergrond. Een foto uitkijkend over de rivier de Lek. Dicht bij ons buitenverblijfje. Even rust. Oh, wat doet het me goed: ik zie een brug in de verte. Een brug die verbindt. Geen idee wat het me te zeggen heeft, maar ik kan weer een beetje ademen.

De onrust blijft in mijn lijf zitten en het verdriet droogt op. Mijn ogen voelen zwaar. Ik sta weer op en pak de linkerhelft van mijn doormidden geknipte visionboard. Ik wist het al, maar ik zie opnieuw herkenning in de foto’s. Ik heb mijn diepe verlangens een beetje in de vakanties mogen beleven, maar mijn droom mag ik loslaten. Het is een ander pad dat voor me ligt, waar ik lang geleden voor gekozen heb. Een pad in Nederland waar ik krachtig naar teruggedreven werd toen ik woonde in Zwitserland.

Het maakt mijn wereld kleiner
Ik voel het en dat benauwt me. En toch zeg ik vaarwel tegen wat ik mezelf dolgraag toewens. Ik stop de droom in de papierversnipperaar. Weg ermee, zinloos om naar te blijven kijken. Een poosje geleden dacht ik nog dat ik van mijn koers af was gevlogen door te weinig bijsturing. Ik schreef in een blog over het uitkomen op de verkeerde plek als je 1% afwijkt van je eindbestemming. 

Het gaat zo: ‘Heldere bestemming, maar ik ben op de verkeerde plek uitgekomen. Het voelt voor mij dat ik natte voeten heb en met beide benen in de zee sta, in Frankrijk. In Bretagne aan het uitrusten van het harde werken. Geweldige plek, maar ik wil dolgraag zijn in de Franse bergen om daar te schrijven en te wandelen. Niet een beetje schrijven, maar veel, het liefst hele boeken vol. Met tussendoor een paar bergtoppen bereiken.’

Leven maakbaar?
Ik besef weer dat sommige verlangens zo groots kunnen zijn dat ze alles weg kunnen slaan wat me dierbaar is. Soms is het leven helemaal niet maakbaar. Soms lever je iets waardevols in om er iets veel mooiers voor terug te krijgen: liefde. 

Het achtervolgt me nog steeds; het grote verlangen om weer te wonen, werken en leven op een plek die bijzonder heilzaam voor me is. Af en toe kan ik ernaartoe, als vakantiebestemming. Het uiterste haalbaar en dan nog niet eens altijd wanneer ik wil, blijkt dit jaar. 

Gewoon hier in Nederland
Ik kijk vervolgens naar het overgebleven stuk van het visionboard. Het bevat mooi elementen. Het zijn fragiele droombeelden die iets van me vergen. Vooral heling zoeken in mezelf. Gewoon hier in Nederland. Ik weet het nu zeker: ook dromen mag je met grote zorgvuldigheid uitkiezen. 

Een nieuwe droom
Eén droom past wel uitstekend in mijn Nederlandse leven: mijn boek ‘Geld is goed’ wat ik aan het schrijven ben. Geld is meestal geen belemmerde factor om je dromen na te jagen. Zowel niet voor mijn vervlogen droom als voor mijn droom van een boek schrijven. Het vordert. Nog een paar authentieke verhalen en dan gaat het echte werk beginnen, zoals mijn schrijfcoach recentelijk zei. 

Waar ik ook naar uitkijk is dat ik jou elke 1e van de maand een inkijkje geef welke rol geld speelt in ons leven, een update over mijn boek. Schrijf je in en laat je inspireren, want geld mag nooit je dromen in de weg staan. 

8 thoughts on “Als dromen in 1000 glasstukjes uiteenvallen”
  1. Stil word ik van jouw verhaal. Het raakt mijn wereld, mijn eigen verlangens die in full stop modus staan en heel moeizaam in beweging komen. Dankbaar dat je dit hebt gedeeld. Mijn hart gaat naar jou uit lieve Elma in de overtuiging dat het juiste pad voor je ligt ook al voelt het misschien nog niet zo. 💕

    1. Ach, lieve Joke, wat een bijzondere uitspraak: Verlangens in full stop modus. Soms mag je blijven geloven, je verlangens omzetten in dromen en in kleine stapjes ernaar toe kruipen, ook al wil je rennen. Soms mag je verlangen loslaten om verder te gaan, zoals ik. Beide vergen een keuze. En als je het juiste beslist dan gaat het weer stromen in je leven. En dan denk je: waarom heb ik dat besluit zo laat gemaakt? Het was de tijd nog niet. Bjj mij is het van de week gaan stromen, ook al is de rouw nog in mijn lijf. Het is helder, ik heb iets anders te doen, hier in NL

  2. Wat een mooi verhaal weer Elma. Dapper dat je jouw droom door de versnipperaar hebt geduwd. Zo ver ben ik nog niet, steeds hopend op t vinden van de juiste brug. Een ander land maar hetzelfde diepe verlangen.

  3. Ik stop de droom in de papierversnipperaar. Au!
    Wat fijn dat je ook aan een nieuwe droom werkt. Misschien werkt het met dromen hetzelfde als met boeken: ze kiezen zelf bij wie en hoe ze zich willen manifesteren.

  4. Wat mooi geschreven Elma, een inkijkje in je ziel. Je zielsverlangen kent vele wegen en facetten. Er is moed nodig om zulke stappen te zetten in je leven.
    Je bent een prachtmens. Ik kijk uit naar je boek.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

%d bloggers liken dit: