“Er is altijd werk … voor een vrouw en een paard”

Ohhh nee! Er zijn per ongeluk een paar boeken van mij verstuurd zonder het speciaal verzochte krabbeltje. Ik klim in mijn digitale pen en schrijf hen alsnog een persoonlijke brief, natuurlijk voorzien van een heuse krabbel. Het blijft onwennig om mijn handtekening in een boek te zetten, zelfs op verzoek. Ik heb nou eenmaal geleerd dat alleen gekken en dwazen hun namen schrijven op muren en glazen… en in boeken. 

“Meisjes die fluiten krijgen jongens zonder duiten”
Wat zou mijn oma daarvan vinden? Schiet het door mijn hoofd terwijl ik weer een krabbel zet in een boek. Mijn strenge struise oma in Nederland zei wel meer van die dingen die nu nog in mij kunnen zingen of nagalmen. “Meisjes die fluiten krijgen jongens zonder duiten.” Nou dacht ik sowieso niet aan de prins op het witte paard, maar het belang van die duiten zag ik al wel, dus ik stopte voor de zekerheid toch maar met fluiten. Mijn oma sprak voortdurend in spreekwoorden en gezegdes. 

Het was gewoon hun tijd. Punt.
“Een paardentand en een vrouwenhand mogen nooit stilstaan.” Ik kreeg het vaak te horen, want mijn oma vond dat je als meisje altijd wel iets kon poetsen of opruimen. Er is altijd werk… voor een vrouw én een paard. Heb daar maar eens van terug als 8-jarige. “En zij dan?” vroeg ik wijzend naar mijn broers die op de bank hingen, zoals pubers dat zo goed kunnen. “Hun tijd komt nog wel” was steevast haar antwoord. Tot ik mijn vraag uiteindelijk veranderde in: “Wanneer is het hun tijd dan?” Ik vond het een slimme move. Aangezien ik de jongste was, vond ik het lang genoeg geduurd, het was gewoon hun tijd. Punt.

Mijn verzet groeide stilletjes
Brutale mensen krijgen de halve wereld, maar zoals ik om mijn oren kreeg: “Brutale meisjes zijn niet gewild, ook niet met duiten.” Mijn verzet groeide toch stilletjes en mondde uit in oorverdovend fluiten op vier vingers, weliswaar jaren later, maar toch… mijn gewaagde verzet tegen mijn strenge struise oma. Zo nu en dan fluit ik er nog keihard op los, meestal word ik dan verbaasd aangekeken door omstanders. Een dame die zo keihard kan fluiten, zo plat, dat wordt niet verwacht. Het voelt rebels en giechelig. En dat allemaal dankzij mijn oma.

En die duiten, ach die rollen als de golven van de zee naar je toe en van je vandaan, maar ze komen altijd weer terug. (Overigens lees ik een super gaaf boek ‘De illusie van geld’ geschreven door Elma de Bruijn. Echt een aanrader, maar dat even terzijde)

“Ik kom even om het hoekje kijken”
Nu ik regelmatig mijn boek in opdracht van een ander signeer, hoor ik mijn oma soms nog even streng fluisteren: “Ik kom even om het hoekje kijken, gek en dwaas en weinig duiten door al dat fluiten.” Gelijk rollen er nog talloze gevleugelde uitspraken van haar door mijn hoofd. Zoals de favoriet van vele mannelijke gezinsleden: “Een man in de keuken is geen gezicht.” Het doet mij glimlachen, zeker wanneer ik denk aan mijn zoon, een heuse chef-kok. Er is veel veranderd sinds 1972. 

De Bruna in Zandvoort
Bij de Bruna loop ik langs mijn boeken, je kan ze daar bestellen en ze staan op nummer vier. Wow wat een eer, maar al snel werd de boekwinkel gesloten vanwege corona, waardoor ze nu nog staan te pronken op nummer vier. Je mag alleen voor postzaken bij de Bruna binnenlopen, maar nu ook bestellen en afhalen. Ik haal twee enveloppen en postzegels, zodat de brieven de ongesigneerde boeken na kunnen reizen. 

De Praatjuf
En hoe leuk, ik verras iemand en word vervolgens zelf verrast. Een prachtige e-mail van één van de briefontvangers recht vanuit het hart om mij te bedanken en iets te vragen. Ze heeft mijn brief in het boek geplakt, wat een leuk idee. Ze schrijft over haar werk dat vergelijkbaar is aan het mijne destijds en wat een uitdaging het vak met zich meebrengt. Ze is trots op haar titel die zij van haar leerlingen kreeg: ‘De Praatjuf’. Zo terecht om trots te zijn, want dit vak kun je alleen doen én volhouden met hart en ziel. Ze heeft het interview over mijn boek De juf die geen juf is beluisterd en schrijft dat ik het zo goed heb gedaan. ”Geen verkooppraat, een eerlijk verhaal over dat wat je wel of niet kunt bereiken.” Wat vind ik dat fijn om te horen, maar besef plotseling wel dat ik misschien mijn boek meer had moeten promoten. 

Een hart onder de riem 
De ‘Praatjuf’ heeft twee boeken gekocht, dat gebeurt trouwens vaker, één voor de heb en één voor de geef, mooi is dat. Een keer kocht iemand zelfs zes exemplaren om weg te geven op school, sprakeloos was ik. De ‘Praatjuf’ schrijft over haar collega, een docente en mentor op een speciale onderwijsvoorziening. De collega heeft het druk met het begeleiden van de jongeren. De ‘Praatjuf’ vindt dat haar collega zo goed bezig is met het leren kennen van de jongeren met toch vaak heftig gedrag en pittige achtergronden. Wat mooi hoe zij haar ziet en haar inspanningen waardeert.

Hartenpost
 “Zou je ook voor haar een woordje willen schrijven, waarin je haar als mentor van deze hele pittige categorie leerlingen op het opdc, een hart onder de riem steekt?” Met alle liefde doe ik dat. Ik duik gelijk in mijn pen zodat de brief vandaag nog op de post kan. Hartenpost. Iedereen heeft wel eens behoefte aan een hart onder de riem. En wat een eer dat ik dat mag doen voor mensen ergens in Nederland waarmee ik mij verbonden voel, maar die ik nog nooit heb gezien. 

Steentje in de vijver
Zo zie je maar weer dat je een positieve invloed kan hebben op iemands leven, klein of groot, zichtbaar of onzichtbaar, bewust of onbewust, door wat je zegt en wat je doet. Elke dag gooi je steentjes in iemands vijver, waarmee je rimpelingen veroorzaakt in het leven van een ander. Een fijn gevoel om een positief steentje bij te dragen aan een mooiere wereld voor en met elkaar.

Stichting Het vergeten kind
Vorige week heb ik besloten dat ik een deel van de opbrengsten van mijn boek doneer aan de stichting ‘Het vergeten kind’. Ze namen, na mijn donatie, contact met mij op en ik kreeg een pakketje thuisbezorgd met een setje kaarten: ‘Ik wil je een hart onder de riem steken’. Deze kaart stuur ik natuurlijk ook naar de collega van de ‘Praatjuf’. Mooi wanneer alles zo samenkomt.

Waarom ik ‘Het vergeten kind’ steun met mijn boek? Kijk en luister naar het verhaal van Ferry.

0 thoughts on ““Er is altijd werk … voor een vrouw en een paard””

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

%d bloggers liken dit: