Het indrukwekkende effect van een stiltewandeling

Ik wil graag een verhaal met je delen. Een verhaal van Marjo, een verhaal over stilte dat een van de thema’s is van het 12-weekse vervolgtraject van mindfulness, The Journey Continues….. Binnen het thema stilte nodig ik mensen uit om weer eens de stilte op te zoeken, zonder afleiding van een vriend(in), hond of beide. Marjo was al eerder een keer bij een stiltewandeling van mij geweest, anderhalf jaar terug. Nu ging zij alleen op stap met de audioversie van de wandeling als gids. En afgelopen week ontving ik van haar een verslag. 

Vroeg op pad met een plan
‘Afgelopen donderdag heb ik gewandeld in de ochtend, om 06:30 uur vertrokken. Bij ons in de buurt, in de natuur. Ik had het gepland en me goed voorbereid zoals je ook als tip vooraf had meegegeven. Mijn oortjes van mijn telefoon mee, voor het eerst uit de verpakking gehaald. Ik zat dus (achteraf bezien) vol gespannen verwachtingen van een prettige rustige wandeling in de natuur. Ik ben de afgelopen tijd bezig geweest met de kernwaarden en de hoop was dat ik gedurende deze wandeling de inzichten zou krijgen hierover.’

Onverwachte ontlading en tranen
‘Nou, het liep geheel anders dan ik vooraf had gedacht. Ik kan er nu, trouwens al vrij snel na de wandeling, hard om lachen. En ik heb er stiekem wel veel van opgestoken. Dus lees vooral verder, de lessen komen aan het einde wel.

Op het moment van aanvang van de wandeling, na je instructies en meditatie, barstte ik meteen in tranen uit. Het was een reactie op de opgebouwde spanningen, het soort van nieuw bewust iets voor mezelf doen. En eindelijk mocht ik dan gaan lopen, helemaal alleen, voor mezelf zorgen, in het mooie ochtendgloren van de natuur bij ons om de hoek (heerlijk, dacht ik).’ 

Hoe ga je om met stilte als ook anderen op pad zijn?
‘Heldere kleuren, geuren en een winterkoninkje met veel te veel ballast in zijn bekje om zijn nest te bouwen. Daar heb ik ook zeker wel van genoten. Maar tijdens de wandeling werd het steeds drukker (niet echt, maar voor mijn gevoel wel). En met de uitnodiging in mijn hoofd om geen oogcontact te maken met anderen en niets te zeggen, werd het in mij steeds onrustiger. Ik was niet meer bezig met de natuur en genieten, maar meer met: hoe kan ik die mensen het beste ontwijken/vermijden zonder dat ik ze een slecht gevoel geef (omdat ik ze niet groet en zij dat wel van mijn verwachten…)?

Toen ik werd begroet met ‘goedemorgen’ en ik niet beantwoordde, kreeg ik een opmerking fluisterend terug: “nou dan niet hoor.” Die opmerking raakte me diep, ik wilde de lieve vrede bewaren, had toch niks raars gedaan, alleen gezwegen, ik bedoelde het niet kwaad… Ik merkte dat ik steeds onrustiger werd.’ 

Onrust, teleurstelling en boosheid
‘Op het einde, ook met de eindmeditatie, was er de uitnodiging om te blijven staan. Ik stond midden in het park op een bult in het zicht van iedereen. Waarom deed ik dat, precies daar? Het voelde niet goed, ik pushte mezelf tot een grens waar ik eigenlijk niet over wilde gaan en ik deed het toch. Het gevoel dat ik had tijdens de eindmeditatie was een gevoel van onrust, teleurstelling, verdriet en boosheid. Heel anders dan de vorige keer, weet ik nog.’

Afstand nemen helpt – om patronen te ontdekken
‘Toen ik thuis mijn ervaringen deelde en het allemaal een beetje gezakt was, werd het helderder. Ik kon mijn patronen herkennen en zag dat er tijdens deze wandeling verschillende inzichten mijn pad gekruist hadden, letterlijk:

  • Hebben van hoge verwachtingspatronen en bewust ervaren wat voor een spanning/emotie dit met zich mee kan brengen;
  • Denken voor andere mensen;
  • Ik wil altijd de goede vrede bewaren, vaak ten koste van mezelf;
  • Ik duw mezelf over mijn grenzen;
  • Ik ben al bezig met het einde voordat de reis goed en wel begonnen is. 

Wat ik ervan mag leren voor de volgende keer:

  • Heerlijk zo’n wandeling inplannen voor helemaal mezelf alleen;
  • De volgende keer wel ergens waar het minder druk is;
  • En zonder verwachtingen op stap gaan, alleen genieten van het moment zonder verplichtingen.’

Altijd een onverwacht cadeau
Vandaag heb ik met Marjo tijdens onze wandelcoach-afspraak haar ervaring nog eens besproken. Een onverwachte les die niet over stilte ging, maar over wat stilte ons soms kan leren als we ervoor openstaan. En ik ben blij dat Marjo dit heeft gedaan, want anders had zij deze ‘lessen’ en inzichten niet gehad. En – nu komt het – het smaakt naar meer. 

Sinds 2019 organiseer ik stiltewandelingen, omdat ik weet hoe waardevol ze zijn, hoe de ervaring ook is. Er ligt altijd een verborgen, onverwacht cadeau voor jou als je de stilte durft te omarmen en de tijd neemt om jezelf de ruimte te gunnen zonder hoge verwachtingen. En zelfs dan: om te zien wat er is en wat er niet is. 

Zin in Stilte
Een stiltewandeling is een ongeschreven blad. Je weet nooit wat er is, wat er ontstaat, hoe het loopt. Iedere keer is het een unieke ervaring. Ben je nieuwsgierig? Download hier je eigen Zin in Stilte-wandeling en ga op pad. Waar, wanneer en voor hoe lang je maar wilt. Ik vind het wel tof als je mij, net als Marjo, laat weten hoe je ervaring is geweest. Durf jij de stilte aan? Of sterker: heb je er zin in? Ik wens je een waardevolle ervaring.

0 thoughts on “Het indrukwekkende effect van een stiltewandeling”

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

%d bloggers liken dit: