Gewoon doen

Maar hoe doe je dat dan, gewoon doen? Wanneer ga je doen? Hoe kies je wat je gaat doen? Vragen die ik regelmatig krijg over mijn ‘one-eighties’. Ja meervoud, want ik gooide tot twee keer toe het roer om. Eind 2014 en eind 2018.  

De aanleiding van de eerste ommezwaai was dat mijn werk als communicatieadviseur, waarin ik 15+ jaar mijn ziel en zaligheid stak, zijn houdbaarheid had bereikt. Niet het vakgebied zelf, maar het uitoefenen van de functie gaf geen voldoening meer. Sterker nog, het vrat alleen maar energie. Vooral omdat ik in een reorganisatie terecht was gekomen die op vrijwel alle fronten volledig inging op waar ik voor sta en in geloof. Als mens en als communicatieadviseur. Ook was ik al langere tijd he-le-maal klaar met het uitblijven van concreet en zichtbaar resultaat in mijn werk. Ik zal je de details besparen, maar achteraf bezien ben ik zó te lang in deze situatie blijven hangen. Tot het overspannen aan toe. 

‘Ik wil dit niet meer’ zei mijn lijf
Het moment dat ik besloot in beweging te komen weet ik nog precies. Ik zie me nog zitten in dat teamoverleg naast mijn leidinggevende. Hij was aan het woord en midden in zijn betoog zei mijn hele lijf ineens ‘ik wil dit niet meer’. Kort daarop zegde mijn baan op. ‘Dapper’, ‘stoer’, ‘zou ik ook wel willen’ en iets met oude en nieuwe schoenen waren reacties van anderen op mijn besluit. Een beslissing die de nodige voeten in de aarde had en een heel naar staartje kreeg. Toch – of juist daarom? – kon ik niets anders dan luisteren naar mijn gevoel.  

Een eigen lunchroom?
Nu heb ik het geluk dat ik drie passies heb: communicatie, moderne vreemde talen en koken & bakken. En ik liep al langere tijd rond met de droom om een eigen lunchroom à la Scallywag (Den Haag), Lof der Zoetheid (Rotterdam), Greenwoods (Amsterdam) en Salon de Thé Claude (Antwerpen) te beginnen. Maar ja, wat wist ik nu van de horeca, behalve waar je de beste scones, lekkerste taarten en meest smakelijke lunch kunt krijgen. Gewapend met deze contouren, startte ik een outplacementtraject met een fijne coach die mij hielp een plan te maken met concrete, haalbare stappen. Sleutelwoord: haalbaar. Ik legde de lat aanvankelijk zo hoog en ver dat ik mijn pad niet meer overzag. Geloof mij, dan is het lastig in beweging komen en blijven.

Mijn horeca-avontuur
Het plan? Een exploitatiebegroting maken voor mijn lunchroom Ludwig & Louise, de eenjarige koksopleiding aan De Rooi Pannen in Tilburg volgen, een stageplek vinden en in deeltijd freelance communicatieklussen doen om een basisinkomen te genereren. Zo gezegd, zo gedaan? Nou nee. ‘Gewoon doen’ had wel wat voeten in de aarde. Neem alleen al de financiële gevolgen van de overstap naar de horeca en de impact op je relatie en sociale leven. Maar ook twijfels over de ingeslagen weg en onzekerheid vanwege de onbekende uitkomst. Het doel van mijn horeca-avontuur werd dan ook onderzoeken óf de horeca wat voor mijn was en zo ja, of ik met een koksdiploma op zak nog steeds een lunchroom wilde openen. Ik gaf mezelf die ruimte. Letterlijk en figuurlijk. Daarmee waren alle uitkomsten dus oké en kon ik open en ontvankelijk uitproberen, ervaren en doen.

Het voordeel van een uniform dragen
Het was een enorm verrijkende periode, zowel inhoudelijk als persoonlijk. De opleiding was iedere maandag een feestje en ik leerde ontzettend veel op uiteenlopende werkplekken: van brasserie, banqueting en bedrijfsrestauratie tot lunchroom, pop up catering en speciaalrestaurant. In eerste instantie alleen als kok, later ook achter de bar en in de bediening. Het heeft echt z’n voordeel om een uniform te dragen (je kan niet anders dan naar de persoon kijken in plaats van naar zijn of haar manier van kleden), om met bijna alleen mannen te werken (zo’n andere interactie en sfeer dan in de communicatie), om repeterende taken te doen (verstand op nul en snijden maar) en samen te werken met collega’s met een totaal andere opleidingsachtergrond. Wel vind ik dat horecamedewerkers zwaar ondergewaardeerd worden en stel ik voor dat iedereen verplicht drie maanden in de bediening gaat werken (je komt wat types tegen zeg maar…).

Echt loslaten
Het is ook een periode waarin ik steeds beter naar mijn gevoel ging luisteren. Ik kwam erachter dat mijn salaris als communicatieadviseur mij in een rare houdgreep had gehouden. Alsof een hoge schaal legitimeert dat je veel meer incasseert dan gezond voor je is. Kennelijk was het nodig om 10 euro bruto per uur te verdienen, om mijn intuïtie te gaan volgen. Die bevrijding gold trouwens niet op alle vlakken… De grootste uitdaging is geweest om het communicatievak los te laten. Verbazingwekkend hoe ik mijn hoofd hierin de leiding liet houden. En hoe hardnekkig en dwingend de overtuigingen waren die mij in de weg stonden: ‘Stel je niet aan, het is je vak, je doet het met twee vingers in je neus, het is een leuke opdracht, tijdelijk en deeltijd, kun je weer even sparen’. Ik solliciteerde dan toch weer en ik ging toch weer op gesprek, terwijl mijn hele lijf schreeuwde het niet te doen. Er zijn vele stoten aan dezelfde steen, omwegen en mislukte pogingen, menig discussie met mijn lief en twee mini-sabbaticals voor nodig geweest om mijn oude vak – zeer recent – echt los te laten.

Plan, do, check, act
Terug naar mijn ‘one-eighty’ in de horeca. Het is een ervaring die ik voor geen goud had willen missen. Ook al is de uitkomst dat de ROI van een lunchroom voor mij onvoldoende is om er zelf een te starten. Bovendien weet ik nu dat ik het meest blij word van koken wat ik wil, wanneer ik wil en voor wie ik wil. Plan, do, check, act en dóór!

In een volgend blog lees je het vervolg van mijn ‘one-eighties’.

📷 Karlijn van den Elshout

4 thoughts on “Gewoon doen”
  1. Dat doen past echt bij jou! En wat ben je een rijk mens en een voorbeeld voor velen. Je leeft maar één keer dus waarom niet alles eruit halen, terwijl je luistert naar lijf & hart. Kijk nu al uit naar de volgende blog.

    1. Wat een mooie reactie. Lief! Inderdaad leven alsof er morgen noch gister is, Soms wel lastig hoeveel kruim het kostte om hier te komen…

  2. Wat mooi dat je deelt over ‘gewoon doen’ met alle ups en downs. Dit helpt mensen die nog niet de moed hebben en toch het gevoel hebben iets te willen veranderen, het te doen. Ben al benieuwd naar je volgende blog.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *