Als rasechte boekenwurm en bibliofiel werd ik natuurlijk direct getrokken door de titel van dit boek: De bibliotheek vol herinneringen van Kate Storey. Om de zwaardere literatuur die ik veelal lees eens lekker af te wisselen, kies ik er bewust voor om af en toe een feelgoodroman op te pakken. Soms heb ik gewoon behoefte aan een makkelijk verhaal waarbij ik niet hoef na te denken. Wat ik ervan vond? Een heerlijk ontspannend boek, al moet je de kritische knop wel een beetje uitzetten.
Waar gaat het over?
Het uitgangspunt van het boek is prachtig gevonden. Ruim veertig jaar lang bouwt moeder Sally aan een heel bijzondere bibliotheek. Ieder jaar, stipt om middernacht op de verjaardag van haar dochter Ella, voegt ze een nieuw boek toe aan de planken. Voorin schrijft ze telkens een persoonlijke, liefdevolle boodschap.
Het tragische is dat Ella eenentwintig jaar geleden na een heftige ruzie halsoverkop is gevlucht en nooit meer achterom heeft gekeken. Sally’s hoop dat haar dochter ooit nog door de pagina’s zal bladeren, begint langzaam te vervagen. Maar dan slaat het noodlot toe. Door een ongeluk (een flinke val van Sally) wordt Ella gedwongen terug te keren naar haar oude nest. Wat volgt is een emotionele ontdekkingsreis waarbij moeder en dochter de bladzijden van hun verleden opnieuw moeten leren omslaan.
De relatie tussen moeder en dochter is best treffend neergezet. Als tiener kijk je heel anders naar je ouders dan wanneer je zelf volwassen bent. Ella ontdekt dat ze haar moeder eigenlijk helemaal niet zo goed kende als ze dacht, wat zorgt voor een karaktergroei.
Psychologisch onrealistisch, maar wel vermakelijk
Die karaktergroei van dochter Ella is overigens wel erg ongeloofwaardig. Ze wordt geïntroduceerd als een norse, afstandelijke workaholic (een advocate in Sydney) die zelfs haar eigen man en dochter nauwelijks aandacht geeft. Maar na haar terugkeer in Londen transformeert ze in een tijdsbestek van krap vier weken in een hartelijke, zachtaardige en liefdevolle vrouw. Een zeer onrealistische transformatie.
Verder is het verhaal erg voorspelbaar, er zijn geen verrassende wendingen. Zelfs het gedrag van de kat, met de naam Kopstaartbotsing, kun je voorzien. Maar ik moet toegeven: ik vind de rol van de kat in dit boek wel erg geestig. En er worden waardevolle thema’s aangesneden zoals spijt, eenzaamheid, onuitgesproken verdriet, hoop en tweede kansen.
Een feest van herkenning voor boekenliefhebbers
Waar het boek wél helemaal in slaagt, is het overbrengen van de liefde voor boeken en de diepgang en ontspanning die lezen met zich meebrengt. Daarin kon ik mij natuurlijk helemaal vinden. Ik heb tijdens het lezen zelfs een aantal goede ideeën opgedaan voor boektitels die ik zelf nog niet kende. Wat dat betreft is het echt een ode aan het lezen zelf. Ook het idee van een jaarlijks boek met een handgeschreven boodschap raakte mij recht in het hart.
Toch vind ik het gewaagd van de auteur om een boek te schrijven over boeken, waarin ook hoogwaardige literaire werken aan bod komen en waaruit wordt geciteerd, en dan te blijven hangen op het feelgood-niveau. De bibliotheek vol herinneringen is namelijk beslist geen literair hoogstandje.
En ze leefden nog lang en gelukkig
Als je het boek uiteindelijk dichtslaat, ben je voldaan, er zijn geen open eindjes. Het doet dus precies wat een boek in dit genre moet doen: een happy end, en dan met name in de herstelde moeder-dochter-relatie, geeft toch wel erg veel voldoening. Een fijn, pretentieloos boek waarbij ik aan het einde stiekem zelfs een paar traantjes moest laten.
Kortom, heerlijk ‘makkelijk’ leesvoer voor tussendoor!
