Deze zin raakt me, omdat het precies verwoordt waar ik sta. Ik heb genoeg van het reizen in de buitenwereld. Van het van hot naar her bewegen om mijn kinderen te bezoeken. Van telkens opnieuw ergens een tijdelijk ‘thuis’ organiseren, terwijl mijn eigen thuis in Rotterdam leeg en stil op me wacht. De plek waar ik me samen met mijn man zo veilig en geborgen voel. Waar niets van me wordt gevraagd, behalve aanwezig zijn.
Reizen wordt een moeizame sleur
Reizen was voor mij ooit vrijheid, beweging, inspiratie, nieuwe perspectieven. Maar de afgelopen tijd is het vooral een logistiek gebeuren geworden: regelen, aanpassen, dragen. Steeds weer afstemmen op anderen, op plekken, op agenda’s. En ondertussen voel ik hoe mijn eigen bedding dunner wordt. Hoe mijn lichaam moe is van koffers, lange autoritten, indrukken. Moe van het opzuigen van vreemde geuren, kleuren, smaken, omgevingen, gevoelens. Reismoe. Moe van de reis.
Welke reisbeweging wacht op mij?
Voor 2026 voel ik daarom iets heel anders. Geen verre bestemmingen, geen nieuwe steden, geen drukke agenda’s. Ik verlang naar avontuur, maar dan naar binnen. Een nieuwe innerlijke reis lijkt zich aan te dienen. Een volgende verdieping die niet vraagt om beweging, maar om blijven. Om thuis zijn. Zonder gereis, zonder gedoe, zonder afleiding. Zonder die constante lichte vermoeidheid die ontstaat wanneer je altijd net ergens anders bent dan waar je lichaam wil zijn.
Vertragen om de beweging te voelen
Deze winter cocoon ik verder. Ik vertraag. Ik hoop dat mijn reisbewegingen zich beperken, zodat er ruimte ontstaat. En in die ruimte: rust. Rust voor dat wat zich vanzelf wil bewegen. Want ik voel het al wel. Onder de stilte borrelt iets. 2026 wil een avontuurlijk jaar worden, maar wel een ander soort avontuur dan ik gewend ben.
Thuiskomen in mijn hemelse paradijs
Een paar dagen later loop ik door Donner, de boekwereld in Rotterdam, mijn hemelse paradijs op aarde. Een plek waar ik altijd thuiskom, zelfs als ik mezelf even kwijt ben. Sinds enkele minuten weet ik via mijn partner dat ze een tweedehands hoek hebben. Na de koffie loop ik ernaartoe, zonder doel, zonder plan. Ik zoek niets. Of misschien juist alles. Alle boeken roepen naar me: lees mij. Elk verhaal doet ertoe. Elk boek draagt een wereld in zich. Mijn partner wijst me nog een keer op de hoek. “Oh, is het daar. Nooit geweten” zeg ik. Mijn hoofd voelt leeg. Leeg op een suffige manier, na onze reis naar Bretagne en de dagen met mijn dochter, haar Bretonse vriend en zijn familie. Vol van de indrukken, leeg van alle vrije dagen, van alles wat mooi was en veel.
Het universum geeft aanwijzingen
Ik blijf even staan. Oriënteer me. Maar waarop eigenlijk? Dan kies ik een pad. Gedecideerd. Ik vertraag mijn pas. Ik houd eigenlijk niet zo van oude boeken. Ze ruiken naar muffigheid. Naar afgeleefde levensverhalen. Dan richt ik langzaam mijn hoofd op. Mijn ogen scannen. Focus. Nietzsche, lees ik. Mijn ogen zakken een paar millimeter. ‘Herwaardering van alle waarden.’ Ik houd mijn adem in. Toeval? Dat geloof ik al een tijd niet meer. Het voelt alsof het universum me zachtjes toespreekt: Het mag nog een tandje dieper, lieverd. Ga door. Dit is jouw pad. Dit is jouw reis. Ik trek het boek uit de rij. Ik besluit het mezelf cadeau te doen. Voor het nieuwe jaar. “Kijk nou waar mijn oog op valt” zeg ik tegen mijn man, die achter me langs loopt. Nog één keer kijk ik naar de sectie. Filosofie, staat erboven. Bingo, denk ik.
Zachte fluisteringen als richtingwijzers
We lopen verder, dieper het pad in. En dan gebeurt het opnieuw. Vanuit alle boeken die me aankijken, springt ineens één titel eruit: ‘Mindfulness.’ Een wijze van leven die me al dagen bezighoudt. In mijn zoektocht naar verdieping. Naar het leven in het hier en nu, als belichaamde ervaring. Vol, wakker, gepassioneerd. Ook dit boek vindt mij. In een zoektocht naar ogenschijnlijk niets. En juist daarin zit alles. Meer is er niet nodig. Geen groot plan. Geen routekaart. Geen bestemming. Alleen signalen. Aanwijzingen. Fluisteringen die zeggen: dit is het avontuur dat zich aandient.
Thuis zijn wordt mijn vertrekpunt
Ik beschouw deze twee boeken als richtingaanwijzers voor 2026. Niet naar buiten, maar naar binnen. Niet verder, maar dieper. Niet sneller, maar trager. Een jaar waarin thuis zijn het vertrekpunt wordt. Waarin ik mezelf toesta om te blijven. Te voelen. Te herwaarderen. Te leven, hier en nu. Om vandaar uit te bewegen. Voor mij even geen reizen meer. Ik wil avontuur. En dit jaar begint het precies waar ik ben.
