Tot een jaar geleden had ik nog nooit van haar gehoord: de Franse schrijfster Mélissa Da Costa. En nu verslind ik haar boeken in maximaal een week tijd. Vorig jaar las ik Al het blauw van de hemel en vorige week kon De dagen die komen mij niet loslaten, ik droomde er zelfs over. Wie is zij? En hoe komt het dat we haar tot voor kort nog niet kenden?
Mélissa Da Costa is nog een jonkie, geboren op 7 augustus 1990 in Clermont‑Ferrand, Frankrijk. Ze groeide op in het landelijke departement Ain nabij Mâcon en begon al op zevenjarige leeftijd met schrijven van poëzie en proza. Toch koos ze voor een studie economie en management aan de IAE Lyon. Na haar studie werkte ze als communicatiemedewerker bij een gemeente in de regio Isère, met focus op energie- en klimaatprojecten. Ze volgde opleidingen in onder andere aromatherapie, naturopathie en sophrologie (een ontspanningsmethode).
Ze schreef meerdere romans, waarvan twee in eigen beheer op Amazon, zonder succes. In 2018 plaatste ze een manuscript op een Frans zelfpublicatieplatform monbestseller.com. Zo werd ze opgemerkt door de uitgeverij Carnets Nord, die haar werk uitbracht onder de titel Tout le bleu du ciel, later vertaald als Al het blauw van de hemel.
Vanaf 2021 staan haar romans structureel in de Franse bestseller-top 10. In 2023 eindigde ze als derde bestverkochte Franstalige auteur. In 2024 werd ze volgens Le Figaro de best gelezen auteur van Frankrijk.
Fantastisch toch, hoe het leven kan lopen? En in haar geval dankzij de oplettendheid van een uitgeverij. Ik heb regelmatig klanten die een boek schrijven dat zó ontzettend goed is, waardoor ik een boodschap naar het universum stuur dat ze ontdekt gaan worden. Net zoals onbekende muzikanten worden ontdekt dankzij YouTube.
Al het blauw van de hemel
Ik schreef het al eens eerder, dat ik zoveel tranen heb gelaten tijdens het lezen van dit boek. Deze dikke pil las ik in één week uit. Ik kon het boek niet wegleggen, stond ermee op en ging ermee naar bed. Fantastisch goed verhaal en even zo fantastisch geschreven.
Het gaat over een jongeman, Emile, bij wie jong-alzheimer is gediagnosticeerd. Ondanks het medeleven van zijn ouders, zus en beste vriend – die willen dat hij de medische molen ingaat – besluit hij iets anders. Hij wil een laatste reis maken en daar ontzettend bewust van genieten, op avontuur. Stiekem koopt hij een camper en plaatst een advertentie voor een reisgenoot. Hij ontvangt een antwoord van Joanne, een mysterieuze, vreemde jonge vrouw. Het is de start van een adembenemende mooie roadtrip naar de Franse Pyreneeën en je volgt het schrijnende verloop van zijn ziekte. Dit boek gaat ondanks zijn aftakelende geheugen echt over de liefde, over vriendschap, avontuur en leven!
De dagen die komen
En nu was dit boek aan de beurt: De dagen die komen. Aanzienlijk dunner, dus ik deed er vier dagen over. Niet dat dat een doel is, maar gewoon omdat ik in het verhaal werd gezogen en telkens door wilde lezen.
Het verhaal gaat over Amande, een jonge vrouw die plotsklaps dubbel en dwars in de rouw belandt. Ze gaat kapot van verdriet en vlucht weg uit haar woonplaats Lyon. Ze huurt een oud huisje in de Auvergne, waar ze zich afzondert van alles en iedereen. Ze wil verdwijnen, vergeten worden, niets meer voelen. De gordijnen en luiken blijven maandenlang potdicht. Ze koopt 1x per maand blikvoer, om niet te verhongeren, en gaat aan de slaappillen.
De kalenders van de vorige bewoonster redden Amandes’ kluisenaarbestaan. Met zorg heeft deze vrouw haar dagelijkse werkzaamheden rondom haar moestuin genoteerd: zaaien, snoeien, oogsten. Amande gebruikt de kalenders als reden om haar bed uit te komen. Langzaam maar zeker laat ze letterlijk wat licht toe en stort ze zich uiteindelijk op het project om de moestuin in ere te herstellen, ze voegt zich naar de seizoenen en de kalenders.
Een verstilde, invoelende roman
Wat begint als een overlevingsmechanisme, groeit uit tot een vorm van zelfonderzoek, hoewel dat aanvankelijk niet haar bedoeling was. De dagen die komen is een verstilde, invoelende roman over rouw, ritme en herstel. Mélissa Da Costa biedt geen pasklare antwoorden of opbeurende boodschappen. In plaats daarvan laat ze zien dat heling iets is dat kan groeien in stilte – net als een zaadje dat pas later ontkiemt.
Dit boek bevestigt weer dat iedereen rouwt op zijn eigen wijze. En dat het zó begrijpelijk is om je volledig af te willen zonderen. Dat juist dán de rouw de ruimte en tijd krijgt die nodig is om de zin van het leven opnieuw te kunnen vinden.
Goed nieuws!
Vanaf 19 augustus is Mélissa’s volgende boek te koop in Nederland: Waar de zon de sneeuw raakt. Het verhaal van een nieuw begin, lees ik. “Een kroniek over een hotel waar een groep seizoenswerkers samenleeft, allemaal getekend door het leven. We maken kennis met hun kwetsbaarheid, hun angsten en geheimen.”
Ik ben reuze benieuwd! Ga jij ‘m ook lezen?
10 reacties
Mooi Marije,
Dank voor deze tip. Je begrijpt dat ik voor de Franse versie ga. Hij komt voorlopig op mijn leeslijst. Helaas minder tijd om te lezen dan jij.
Groetjes
Jacky
Echt knap, de Franse versie. Geniet ervan!
Oehhh dank voor de 2 tips, die ga ik zeker lezen. Ik ben ook heel benieuwd naar beide.
Al het blauw van de hemel, ook tranen en in één ruk uitgelezen. PRACHTIG!!!!!
Nog een tip voor jou, Het beladen huis. Van Christien Brinkgreve. Waarschijnlijk al gelezen;)
Nee, nog niet gelezen. Dank voor de tip!
Oh en “de verborgen geschiedenis van bloemen”, ook zo mooi.
De verborgen taal van bloemen bedoel je denk ik? Van Vanessa Diffenbaugh. Die heb ik gelezen, prachtig inderdaad!
Prachtige blogg en zelf ook beide boeken gelezen. Het nieuwe boek ga ik ook kopen en ben heel benieuwd 🤨 Fijn om nog meer inspiratie op te doen met de andere titels….deze noteer ik ook meteen! Momenteel met boeken van Suzanne Vermeer bezig….lezen makkelijk! Ook een aanrader! Veel leesplezier 😉
Suzanne Vermeer is inderdaad heerlijk ontspannen zomers leesvoer. Veel leesplezier!
Dank voor je tips, ik ga een boek van haar bestellen.
Echt een aanrader. Ga jij ook heel mooi vinden.