Er wordt voor me gezorgd als ik de juiste keuze durf te maken

Ik heb een nieuwe baan! En wát voor één! Af en toe knijp ik mezelf, is dit echt? Het is de baan waar ik al jaren naar zoek, mijn droombaan. Het cliché dat er eerst een deur gesloten moet worden voordat een ander zich opent, is echt waar. Ik neem je mee in dit proces.

Tweede spoor
Begin dit jaar startte mijn tweede ziektejaar, vanwege handartrose kan ik mijn werk als echoscopiste niet meer uitvoeren. Daarom is het tweede spoor, het solliciteren naar een functie buiten het bedrijf waar ik nu werk, vervroegd en ben ik al langere tijd aan het solliciteren. Met behulp van wat testen is er eerst een richting bepaald, waarna ik aan de slag kon. 

Geen diploma, geen ervaring
Eigenlijk had ik verwacht dat ik snel een andere baan zou hebben, ik heb namelijk best een divers CV. Niets was minder waar. Geen diploma, geen ervaring, dat was het standaard antwoord dat ik ontving na het versturen van mijn sollicitatiebrieven, áls ik al een antwoord kreeg. Ik schreef er eind vorig jaar dit blog over. En het klopte, ik had de ervaring en de diploma’s niet voor de gevraagde functies, maar wel bakken levenservaring en andere passende competenties.

Het gevoel er niet bij te horen
Intussen deed ik vervangend werk op de afdeling. Werk waarin ik niet werd uitgedaagd en waar ik weinig plezier aan beleefde. Het was bovendien confronterend om aanwezig te zijn op de afdeling, ik had het gevoel er niet meer bij te horen en langzaam verdween mijn energie. Ik kón op een gegeven moment niet meer en meldde me ziek. Als die droombaan voorbij zou komen, was ik alles behalve de beste versie van mezelf en dat kon toch niet de bedoeling zijn. Na twee maanden thuis nam ik in overleg met mijn leidinggevende het besluit om afscheid te nemen van de afdeling en we prikten een datum ergens half april.

Een aantal dagen bedenktijd
De dag na deze beslissing kreeg ik twee uitnodigingen voor een sollicitatiegesprek. Twéé! In de hele lange periode hiervoor was ik voor geen enkel gesprek uitgenodigd. Lang verhaal kort: beide functies waren geweldig leuk, voor beide functies ben ik uitgenodigd voor een tweede gesprek en bij beide functies kreeg ik een contract aangeboden. Na lange maanden van frustratie, omdat ik nergens een kans kreeg, kon ik nu kiezen uit twee banen. In overleg met mijn coach vroeg ik een aantal dagen bedenktijd.

Beren op de weg
Hoewel allebei de banen geweldig zijn, stak er één functie met kop en schouders bovenuit. Het bedrijf is echter een flink stuk rijden. In mijn hoofd gebeurde er van alles en ontstonden de beren op de weg: files, lange reistijden, ik had er geen zin meer in. Als ik dan toch kon kiezen waar een nieuwe baan aan diende te voldoen dan zouden files niet meer in het rijtje voorkomen. Ik kon deels thuis werken, maar toch bleef de twijfel. Tijdens de beide ritten naar deze locatie had ik al bedacht dat het te ver was en nam ik het besluit om deze baan niet te accepteren. Maar toen volgden de leuke gesprekken over de invulling van de functie en de vrijheid die ik hierin zou krijgen. Ik was razend enthousiast! Op de terugweg liet ik het gesprek de revue passeren en was ik eruit: toch té ver. Het andere bedrijf was zo’n twintig minuten rijden van mijn huis, bovendien kon ik ook hier de helft van de tijd thuiswerken. Ik zag mezelf hier wel zitten. Het betekende wel weer een nieuw vak leren en me verdiepen in wet- en regelgeving.

Kiezen met mijn hoofd of met mijn hart
Eenmaal thuis besprak ik het met mijn lief en al vertellend viel het kwartje. Ik werd uitgedaagd: zou ik kiezen met mijn hoofd of met mijn hart? Toen mijn lief me aankeek, zag ik de vragende blik in zijn ogen, twijfel je serieus hierover? Op dat moment voelde ik de last van mijn schouders vallen en voelde ik een enorme blijdschap. Alleen met mijn hart zou ik de juiste keuze kunnen maken!

Geen sollicitatiebrief maar een mail
Terugkijkend realiseer ik me dat ik voor mijn huidige baan niet eens een sollicitatiebrief heb geschreven. Ik voldeed niet aan de gevraagde functie-eisen en omdat ik die afwijzingen beu was, had ik geen brief geschreven. Toen mijn coach me een week later dezelfde vacature liet zien, besloot ik toch te schrijven. Geen sollicitatiebrief, maar een mail met de vraag hoe ik wél in aanmerking zou kunnen komen voor deze leuke baan. Voor de zekerheid voegde ik mijn CV toe. Ik werd vervolgens gebeld met de uitnodiging om toch op gesprek te komen. De rest is geschiedenis. Ik realiseer me dat er écht voor me wordt gezorgd als ik maar de juiste keuze durf te maken.

Vooruit met Zorg
Vanaf 1 juli ga ik voor 24 uur aan de slag als ouderbegeleider bij Vooruit met Zorg, deels thuis en deels in Lexmond. Ik ga ouders begeleiden die een kind hebben met een eetstoornis en mag meedenken over de verdere invulling van deze functie, zoals het geven van trainingen en workshops. Ik heb ontzettend veel zin om ouders de nodige tools te geven om deze moeilijke periode in hun leven het hoofd te kunnen bieden.