2019 is mijn tussenjaar, of zoiets…

Stel je nou toch eens voor, ineens weet ik het: 2019 is mijn tussenjaar! Het jaar waarin ik mezelf toestemming geef om meer te reizen, te freewheelen en om het even niet te weten. Zo heet dat toch tegenwoordig? Een tussenjaar? Een jaar waarin ik mezelf toestemming geef om te doen wat mijn hart me ingeeft, waar mijn energie naartoe wil gaan en waar ik blij van word. Hoe bijzonder is dat eigenlijk?

De overgang van angst naar vertrouwen
Ik voel me gezegend en dankbaar dat ik dit mag doen. Na twee voor mij bijzonder heftige ‘overgangsjaren’ neem ik nu een tussenjaar. Ik ben de afgelopen twee jaren veranderd van een verantwoordelijke, drukke ondernemer in een vrije freelancer, ik ben gegaan van het najagen van controle en perfectionisme naar overgave en vertrouwen, van schaarste naar overvloed en van angst naar vertrouwen. 

Ooit zei mijn mentor, mijn vriend tegen mij: “Waar liefde is, is geen angst. En waar angst is, is geen liefde” Zo is dat volgens mij ook met vertrouwen.

Nu mag ik dus vertrouwen op de dat wat ik tijdens mijn tussenjaar ga meemaken en vinden.

Het roer om
Ik heb wel vaker het roer omgegooid. De koers van mijn leven een andere wending gegeven. Een prachtige uitdrukking vind ik dat trouwens: het roer omgooien. Dan stel ik me een enorm groot zeilschip voor, zo’n schip dat je alleen in piratenfilms ziet, met wel acht wapperende zeilen en een grote, strenge kapitein staat aan het roer. Zijn ogen turend over de zee en zijn gezicht getekend door weer en wind. Met een bulderende en zware stem geeft hij zijn manschappen korte bevelen om vervolgens een ferme en grote zwieperd te geven aan het roer, waardoor het schip van koers verandert. Het hoeft nog niet eens een totale koerswijziging van 90 graden of meer om te zijn. Want zelfs met een koerswijziging van 1 of 2 graden bereikt het schip na dagen, weken en maanden varen op de oceaan een totaal andere bestemming.  

Wat ga je dan doen?
Eén van de dingen die ik tijdens mijn tussenjaar ga doen is vijf weken lang wonen in het oude centrum van Malaga. Ik weet dat veel mensen hier een mening over hebben. Ik heb het allemaal gehoord: “Laat je je kinderen alleen achter? Je zoon is 17, hoe moet dat dan? Is het hier niet goed genoeg? Hoe verdien je je geld dan? En hoe moet dat met je huisdieren? Waarom ga je eigenlijk naar Spanje? Wat ga je daar doen? Wat is je doel?” 
En telkens weer is mijn antwoord: “Ik weet het eigenlijk niet. Ik wil gewoon daar zijn, de energie voelen, de vrijheid nemen, nieuwe steden en plekken ontdekken en andere mensen ontmoeten. Ik weet dat ik daar wil zijn.” 

Net zoals ik op mijn 17e mijn koffers pakte en in Frankrijk ging wonen, het avontuur en het andere leven tegemoet. Zo ga ik nu een aantal weken naar Spanje. Ik laat even de boel de boel en ga op ontdekkingsreis. En, oh ja, natuurlijk ga ik ook mijn Spaans verbeteren door Spaanse lessen te nemen. Misschien meer omdat ik dan nieuwe mensen en plekken ontmoet dan om het Spaans zelf. Dan zou ik namelijk beter een Spaanse cursus bij de LOI kunnen boeken, toch?

Toestemming om te doen wat mijn hart me ingeeft
Van wie heb ik eigenlijk toestemming nodig? Het is verbazingwekkend om te merken dat ik me daar soms nog druk om maak en dat ik er zelf ook een mening over heb. Een mening over het feit dat ik even niet weet wat ik als ondernemer te brengen heb, wat nou precies mijn specialisme als trainer is, dat ik niet weet waar ik kan beginnen en dat ik geen concreet, helder en uitgewerkt plan heb. En toch is het gewoon even zo en dat is prima. Sterker nog, het is heerlijk. Een tussenjaar. 

Een jaar waarin in aandacht mag geven aan datgene dat om aandacht vraagt. Een jaar waarin ik de vrijheid mag nemen om mee te bewegen met datgene dat mijn hart me ingeeft en kan doen waar ik blij van word. Natuurlijk binnen de grenzen van wat voor mij en mijn gezinsleden acceptabel is. Die grens houd ik vanaf nu zelf wel in de gaten, dat hoeven anderen niet meer voor mij te doen. 

… en wat nu als het geen tussenjaar is?
Ineens stel ik me voor dat dit niet een tussenjaar is, maar simpelweg een nieuw perspectief om mijn leven vorm te geven. Hoe mooi is dat? Door mezelf toestemming te geven nog meer uit te gaan van vertrouwen, te gaan voor datgene waar ik blij van word en controle en verantwoordelijkheid loslaat.

Ik ben nieuwsgierig wat dit nieuwe perspectief zal brengen. Ik houd je op de hoogte.

5 thoughts on “2019 is mijn tussenjaar, of zoiets…”
  1. Hoi lieve ingrid wat gaaf dat je jezelf dit gunt. Een mooie reis en een prachtige ontdekking een cadeau voir jezelf wzuw wat cool dat he het doet wens je vertrouwen plezier liefde en wRmte op deze bijzondere reis. Ben benieuwd naar je ontdekkinfen en ervaringen liefs birgit

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *