Niets te verliezen, alleen iets te winnen

Vrijheid. Voor mij is het een bijzonder begrip. Een kernwaarde die ik bij me draag. Door opvoeding en unieke genenmix meegegeven door mijn ouders. Waarbij ik vanuit de kant van mijn vader een tweede generatie kind ben, van na de Tweede Wereldoorlog. Vanuit mijn moederskant is er een gemêleerde familie, een rijke schakering aan kleuren, culturen en afkomsten van over de hele wereld.

Rondwandelend in mijn hoofd
Al vanaf maart 2020 duikt er een jongere versie van mijn vader op in mijn hoofd. Zodra het om beperkingen, maatregelen of vrijheid gaat, popt hij op in mijn gedachten. Hij wandelt daar rond zoals hij ooit op aarde deed. Mijn vader is al 13 jaar geleden overleden. Des te bijzonderder dat hij nu als 15-jarige in mijn hoofd rondwandelt. 

Een puber in een bijzondere tijd
Opgroeiend als puber in een bijzondere tijd, fietsend door de bollenstreek en het halve land doorlopen. Op zoek naar iets eetbaars voor zijn moeder, broers en zussen. Lopend door Amsterdam op bezoek bij familie. De weg door de stad ging door de Jodenbuurt waar een razzia plaatsvond.  De moffen die dachten dat je op kroos kon lopen. De verhalen die ik ken uit die tijd hebben een blijvende invloed gehad op mijn leven.

Nadenken voor je iets weggooit
Nog steeds heb ik een hekel aan het weggooien van eten. Ik maak liever een bakje en bewaar het in de vriezer of koelkast. Thuis was ik niet anders gewend; mijn vader at het liever op dan het weg te gooien. Wat hem niet was aan te zien. Een erfenis vanuit zijn puberjaren. Niet verwonderlijk, want als je een tijd lang alleen maar tulpenbollen eet, omdat er niets anders is, denk je er nog wel eens over voor je wat weggooit. 

Niets te verliezen
Voor de meeste mensen is het nu in coronatijd de eerste keer dat ze worden beperkt, op zo’n manier dat het voelbaar en merkbaar is, dat ze er hinder van ondervinden. De beperkingen, maatregelen, aanpassen van wetten en het aannemen van nieuwe wetten zetten bij mij in gang dat ik me ga afvragen: wat zou hij gedaan hebben? Hoever gaat dit nog? Hoever laten we het komen?  Zou hij meebewegen met de beperkingen en zo maar lijdzaam toezien wat er nu wordt afgepakt? Of iets anders omdat er toch niets meer te verliezen is, maar enkel nog maar wat te winnen? 

De familie van mijn moeder
Wat me dan weer naar de familie van mijn moeder brengt: een vechtersmentaliteit gecombineerd met strijdlust en een hang naar vrijheid. Dat kan ook niet anders als je huis en haard hebt verlaten. Gedwongen of vrijwillig. Met het oog op de toekomst gericht. Er op sturend en vertrouwend dat het dan beter is. Als het niet voor jezelf is, dan wel voor je kinderen of familie. Van over de hele wereld reizend, veelal per boot. Net zoals mijn opa met zijn gezin in 1948 hier vanuit Nederland vertrok. Terug naar zijn vaderland. Mijn toen vierjarige moeder reisde naar haar vaderland en liet haar moederland achter zich. Op weg naar een zonniger klimaat en een warmere temperatuur, zeg maar gerust tropisch. 

De moeder van haar vader
Daar is mijn moeder opgegroeid en leerde de moeder van haar vader kennen. Zij, een weerspiegeling van de flexibiliteit van de mens. Een krachtige vrouw die de striemen van het verleden nog in haar rug had staan. Als kind leerde zij, mijn overgrootmoeder, opkijken naar vrijgemaakten. Ze leefde daar het leven anders dan we hier gewoon zijn. Uiteindelijk was ze rond de honderd jaar oud toen zij overleed.

Terug naar haar moederland
Mijn moeder reisde op haar achttiende met het vliegtuig terug naar haar moederland. Dat ze tot dan alleen kende van foto’s en verhalen. Vol van de studie en opleiding die ze ging volgen en vol van het leven. Terug naar waar ze ooit geboren werd. Op reis door de tijd. Met wat ze allemaal mee had gekregen en genomen. Zonder zich daar bewust van te zijn. Vechtlust, strijdlust en ook vrijheid in haar bagage met zich meenemend. Ergens voor willen gaan omdat er niets te verliezen is, maar alleen iets te winnen. Zo aan een nieuw deel van haar leven beginnend in een land waar ze wel geboren, maar niet getogen is. 

Zo zit het bij mij
Mijn hang naar vrijheid, onrecht niet uit kunnen staan is door mijn geschiedenis gevormd. Ik ben als het ware dubbel belast. Alleen dat geeft geen garantie dat ik er wat mee ga doen. Juist door dat ik uniek ben en dus ook alleen maar unieke keuzes kan maken zorgt dit ervoor dat ik ermee doe wat ik doe. Mijn vechtlust, strijdlust en hang naar vrijheid vergroot. Dat ik kritisch ben, blijf en al jaren vragen stel. Bewust van wat er nu nog te verliezen is voor iedereen. Bewust van waar we waren. Bewust van waar we nu zijn en in welke richting we gaan.

Zolang het nodig is zal ik kritisch zijn. Als het niet voor mij is dan voor de generatie die na mij komt. Tot er niets meer te verliezen is, maar alleen nog iets te winnen. Tot het niet meer nodig is. Met mijn waarheid kleur ik mijn wereld en nog belangrijker, de manier waarop ik tegen de wereld aankijk. Ik ben ervan overtuigd dat de wereld een mooiere plek aan het worden is voor iedereen. 

Heb je behoefte aan een oppepper, zodat het leven weer een stuk rooskleuriger en positiever wordt? Neem dan contact met me op: kailosinzichten@gmail.com

2 thoughts on “Niets te verliezen, alleen iets te winnen”
  1. Wat een reizen hebben je voorouders gemaakt. En dat dit samenbundelt in jou. Je gevormd wordt door ervaringen van hen. Bijzonder dat je vader zo met je meeloopt.
    Mooi geschreven, dank je wel.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

%d bloggers liken dit: