Zo eer ik mijn voorouders tijdens Samhain

Vandaag – 31 oktober – is het Samhain, een oud Keltisch feest waarbij overledenen worden herdacht. Eens per jaar wordt er dan stilgestaan bij de overledenen. We gedenken en herdenken. Stilstaan bij mijn voorouders, is voor mij belangrijk. Diverse keren heb ik me afgevraagd: wat zou er gebeuren als al deze mensen, die gezamenlijk mijn familie vormen, aan tafel samen zouden komen om het leven hier op Aarde te vieren? Gewoon één keer per jaar bijeenkomen om te zien wat hun nakomelingen er momenteel van bakken. Samen aan een met zorg gedekte tafel waar geproost wordt op al het moois dat het leven biedt. Gewoon één avond per jaar. De sluier tussen de wereld van de overledenen en levenden is dan toch een stuk dunner dan normaal. Een droom of toch niet?

Welkom ben je hier zeker. Zonder paspoort, identiteitsbewijs, QR-code of andere herkenningstekens. Er zijn is voldoende. Je aanwezigheid wordt altijd op prijs gesteld. Vanavond juist in het bijzonder. Je bent goed zoals je bent met je eigen en unieke vaardigheden. Na je overlijden ben je nog steeds, energetisch herkenbaar hieraan. Het is tenslotte je blauwdruk en daarin zit alles wat voor jou zo kenmerkend is. Hetgeen wat maakt dat jij jij bent. Zolang je op Aarde bent, heb je daar ook een lichaam bij nodig dat ook uniek is voor jou. Maar als je overlijdt, heb je dat omhulsel niet meer nodig. Bijzonder, want uit je blauwdruk (die af te lezen is uit je geboortehoroscoop) komen vaak ook bepaalde lichamelijke kenmerken naar voren.

Een ontmoeting met mijn voorouders
Geweldig dat ik een groot aantal van mijn voorouders mag ontmoeten. Samen aan tafel zitten, eten, drinken en elkaar echt spreken. Ik vraag me al heel lang af of ik ze versta, begrijp wat ze zeggen en ook of ik iets van mezelf in hen herken wat karaktereigenschappen en uiterlijk betreft. En niet te vergeten: of ik eigenaardigheden deel die ondertussen familie-eigen zijn.

Wie maar wil, schuift aan
Ik ga zitten aan de netjes gedekte tafel. Er is ruimte genoeg voor iedereen, dus neem plaats en doe je tegoed aan wat er wordt neergezet. Er zit vast iets bij naar je smaak. Het geeft niet als je wat later komt, omdat je nu eenmaal last hebt van het Surinaams kwartiertje.

Familie van overal en nergens
Mijn familie komt uit alle windrichtingen en uithoeken van de wereld. Er schuiven gemengde, gekleurde, donkere, lichte, Afrikaanse, Aziatische en Europese mensen aan. Sommige herken ik van een foto of beschrijving. In veel gezichten zie ik herkenbare trekken. Een verrassende diversiteit aan mensen voltrekt zich voor mijn ogen. Een dametje met een rode stip boven haar ogen, een aantal gekleurde mannen met een keppeltje op hun hoofd,. Een vrouw dat duidelijk zichtbaar een kettinkje draagt met een kruisje en dus vermoedelijk het Katholieke geloof aanhangt. De meerderheid draagt kleding, geheel passend bij de tijd waarin zij leefden. Ze hebben allen iets meegenomen om de tafel op te fleuren. Verrassend vaak is dat iets eetbaars. Kleurrijke gerechten die mij bekend voorkomen, maar ook die ik nog nooit eerder heb gezien. De geur ervan laat me het water in de mond lopen. Terwijl er aan tafel wordt gegeten, gedronken, gepraat en gelachen, bedenk ik me dat zoiets toch wel heel bijzonder is.

We hebben allemaal wat met onze familie
Wie krijgt ooit de kans om met zijn voorouders de tafel te delen? Gesprekken te voeren en ervaringen uit te wisselen? Indirect of direct hebben we allemaal wat met onze familie. Of je nu uit een super harmonieus gezin komt, uit een doorsnee-gezin afkomstig bent, een start hebt gemaakt in een ander nest dan waar je opgroeide. Misschien heb je iets meegemaakt waardoor je ervan overtuigd bent geraakt dat vanaf dat moment de wereld stilstond en het nooit meer licht werd. Trauma’s verdriet, hindernissen en belemmeringen die je hebt doorgemaakt. Op een bepaald moment kom je, ergens tijdens je wandeling hier op Aarde jezelf en ook je familie weer tegen.

Een toost op het leven
Wat een gezellige en warme avond is het zo. Iedereen heeft aandacht en oog voor elkaar. Zo veel verschillen en toch ook zo veel overeenkomsten is wat mij hieraan vooral opvalt. Later op de avond brengt mijn overgrootopa, een man met rossig haar en een licht getinte huid, een toost uit. Hij staat op en tikt met een mes tegen zijn glas. “Hierbij een toost op ons, op het leven en op de vrijheid.” Zijn glas steekt hij hoog in de lucht. Van alle kanten wordt er met elkaar geklonken en gedronken. Dat heeft hij toch maar goed verwoord.

Een ieder loopt haar of zijn pad
De tijd wandelt door naar het einde van de avond. Langzamerhand nemen we afscheid van elkaar. Zo wordt het leger en leger aan tafel. Er wordt bedankt voor een fijne avond. Dat dit toch van tijd tot tijd mogelijk is. Zo elkaar ontmoeten blijft voor een ieder heel bijzonder. Zo divers als deze familieleden zijn, is ook hun leven geweest. Ze hebben allemaal hun pad gelopen. Daarbij zijn er flink wat stenen opgepakt, verlegd en opgeruimd, zodat de familie die daarna komt er niet over kan struikelen(zie ook mijn blog Ruim je eigen rommel op). Een ieder heeft gehandeld naar zijn beste kunnen. Vaak gekleurd door de tijd waarin ze leefde.

Samhain
Een mooi maar onrealistisch verhaal? Nee, zo zie en voel ik het niet. Mijn voorouders herdenk en gedenk ik met Samhain. Ik dek de tafel met in ieder geval voor één overleden familielid een bord, bestek en een goed glas wijn. Zo eer ik mijn voorouders. Helaas kan ik niet meer met ze praten en ze van alles vragen. Tenminste, niet zoals we dat hier op Aarde doen. Wel kan ik van tijd tot tijd hun aanwezigheid voelen en ben ik zelf het levende bewijs van hun verblijf hier op Aarde. Net zoals jij van jouw familie het levende bewijs bent dat je voorouders er zijn, waren en hier hebben rondgelopen.

Tot dertien generaties terug draag je je familiegeschiedenis met je mee
Je draagt hun liefde in je die ze hebben gevoeld voor alles om hen heen. Ook draag je hun lusten en lasten met je mee. Verborgen op een veilige plek, diep in je lijf. De cellen in je dragen hun herinnering met zich mee, in het erfelijke DNA. Dit gaat nog veel verder dan er eerst gedacht werd. Tot dertien generaties terug draag je je familiegeschiedenis met je mee. Zo is het makkelijk voor te stellen dat als er ergens in je bloedlijn iemand is geweest die zich heeft aangeleerd om bij nood in de overlevingsstand te schieten, dit is doorgegeven. Van moeder of vader op kind en zo verder. Het zal niet altijd zichtbaar zijn geweest, maar het was in de cellen altijd aanwezig.

Stop met overleven
Wanneer het nodig is, zal deze eigenschap zich weer tonen, zodat er gebruik van kan worden gemaakt en dit omhoog komt borrelen zonder dat dit bewust wordt ingezet. Dat kan een zegen zijn. Dan is het prima. Het dient je en je hebt er profijt van. Een heel ander verhaal wordt het als je door zo’n familie-eigenschap wordt afgeremd waardoor je bepaalde zaken niet meer doet. Thuisblijft om er maar niet mee geconfronteerd te worden. Bang om de volgende stap te zetten. Want… Als… Dan… Je krijgt angst voor de angst, wat ook weer angst geeft. Je bent dan aan het overleven, komt geen stap verder en blijft in hetzelfde cirkeltje ronddraaien. Stop met ermee rond te lopen en gun jezelf om weer te gaan leven in plaats van te overleven.

Zet jij de eerste stap? Neem geheel vrijblijvend contact op: kailosinzichten@gmail.com. Dan lopen we samen verder zodat jij vanuit je eigen kracht gaat leven en ontdekt dat er altijd meer mogelijk is dan je denkt.