Zoals elk jaar ging ik ook dit jaar weer naar de Zwitserse bergen; lekker wandelen en genieten. Het wandelhotel in Waltensburg is inmiddels een vertrouwde plek geworden. Leuke gasten die allemaal voor hetzelfde komen, waardoor je snel contact maakt. En de beheerster van het hotel zorgt met haar personeel voor uitnodigende wandelingen.
De bron van de Rijn
De eerste week – ik was er in juli – was er ook een geoloog. Hij kende de omgeving op zijn duimpje en tijdens de tochten vertelde hij interessante wetenswaardigheden. In die week gingen we onder andere naar de bron van de Rijn. Op die tocht merkten we hoe snel het weer kan omslaan; regen, wind en behoorlijk koud. Maar bij terugkomst zagen we een prachtige regenboog en de zon scheen alweer.
Drie toppen bedwingen
De tweede week waren er weer uitdagende tochten. Vanuit het hotel zie je aan de overkant van het dal drie toppen liggen. Ik was dan ook blij toen werd besloten dat we daarheen gingen, om ze alledrie te gaan ‘bedwingen’. Met het busje reden we in ruim een uur naar de lift van de eerste top. In de stoeltjeslift gingen we met drie personen tegelijk naar boven. Toen iedereen er was, konden we starten. Er zaten een paar pittige stukken tussen en het pad was op sommige plekken best smal. Rechts en links ging de helling naar beneden en hadden we een prachtig uitzicht naar de andere kant.
Gestoken
Na de tweede top, waar we ook hadden geluncht, voelde ik dat ik bij mijn linkeroog door een insect werd gestoken. Ik wreef er een beetje over en ging weer verder. De eerste uren gebeurde er niks bijzonders. We kwamen bij het restaurant op de derde top en genoten van een koel drankje met een stuk taart. Daarna gingen we met de lift naar beneden waar het busje weer op ons wachtte. Wat een mooie tocht. Wel merkte ik dat mijn oog behoorlijk jeukte en pijn deed. Het voelde een beetje dik, maar verder besteedde ik er niet al teveel aandacht aan. “s Avonds op het terras zei iemand dat het toch best dik was en dat ik het in de gaten moest houden.
Ik bleef ’thuis’
De volgende dag zat het oog bijna dicht. Flink veel pijn en jeuk. Lastig om er vanaf te blijven. Ik besloot om niet mee te gaan wandelen. Met zo’n dik oog kon ik niet goed zien en dat is niet echt handig als je in de bergen loopt. Ik bleef bij het hotel en voelde me een beetje ‘zielig’. Zeker toen de anderen terugkwamen vol verhalen. De beheerster keek mij aan en zei dat we toch maar beter even naar de dokter konden gaan. Daarvoor moesten we naar een stadje verderop. Ze belde, maar er werd niet opgenomen. Dan de volgende optie: de Eerste Hulp. Ik twijfelde even, zo erg is het toch niet? Maar uiteindelijk gingen we op weg.
Naar de Eerste Hulp
Bij de Eerste Hulp werd meteen actie ondernomen. Zuurstofklemmetje op de vinger, temperatuur opnemen, bloed afnemen en uitgebreid vragen wat er was gebeurd. De arts dacht aan een horzel. Toen verdween ze weer. Het zou wel even duren omdat we de uitslag van het bloedonderzoek moesten afwachten. Een verpleegkundige kwam vragen of ik iets wilde drinken en ze had een pijnstiller in de vorm van een drankje bij zich.
De uitslag
Na ruim een uur was de uitslag er. Geen ernstige afwijkingen te zien in het bloed. Ik kreeg een recept mee voor medicatie en moest wachten op de brief voor mijn eigen huisarts. De apotheek was helaas al dicht, dus ik kon het pas de volgende dag ophalen. In het hotel was iedereen benieuwd toen we terugkwamen. Ze waren blij dat het niets ernstigs was. En ik? Ik was ook blij, maar baalde wel een beetje dat ik de laatste drie dagen niet mee kon wandelen. Daarom ga ik in september gewoon lekker nog een keer!
