De geboorte van mijn zoon – Allesomvattende liefde

31 Jaar geleden werd hij geboren, op een stralende dag ’s morgens iets voor negenen. Het veranderde mijn leven volledig. Het was 4 oktober, dierendag. Hoe kon het ook anders, met mijn grote liefde voor de dieren, de enorme steun die ik van hen heb gekregen in mijn leven. We zijn onlosmakelijk verbonden.

Een streep door de rekening
Mijn kleine mannetje groeide niet volgens de gebruikelijke norm. Mijn bloeddruk was aan de hoge kant. Ik was net gestopt met werken en genoot van de laatste fase van de zwangerschap. Enorme poets- en ordedrang overviel me. Het huis in orde, zijn kamertje was klaar. Alles perfect onder controle. Er kwam een streep door de rekening toen ik werd opgenomen in het ziekenhuis.

Komt u maar met uw verhaal
Ik kreeg een kamer voor twee, ik was de enige op dat moment. Het werd de zoete inval voor de verpleegsters. Ze kwamen voor de gezelligheid even bij me buurten. Ze kwamen met hun verhaal, dit vond ik heel vanzelfsprekend. Ze vertelden over hun eigen zwangerschappen, of het juist niet zwanger raken, over relaties en perikelen op de afdeling. Het leek alsof ik een sticker op mijn hoofd had: Komt u maar met uw verhaal.

Inleiden of toch niet?
Uiteraard werd ik nauwlettend in de gaten gehouden; zelf had ik geen moment twijfel dat er iets niet goed zou kunnen gaan. Mijn ventje deed het goed. Het was maandag drie oktober en de hartslag van de baby bleek onrustig te zijn. Er kwamen meerdere artsen met ernstige gezichten rondom het CTG-apparaat staan. Ik kreeg de mededeling: “Mevrouw we gaan u morgen inleiden, u krijgt een middel via het infuus om de weeën op te wekken. Morgenochtend om 10.00 uur starten we.” 

Mijn handen op mijn buik
Toen het hele gezelschap weg was, voelde ik me onrustig. Wat gebeurde hier allemaal? Geruststellend legde ik mijn handen op mijn buik en vertelde mijn ventje dat het allemaal wel goed zou komen. Na het avondbezoek van mijn man en schoonouders ging ik meteen slapen. Ik was moe en ook gespannen, ik leek geen grip meer te hebben op de situatie. Ik praatte nog even met mijn kleintje en zei dat we het altijd samen zouden redden. Na de laatste controle ging het licht uit en viel ik in slaap.

We gingen het zelf doen
Om 02:10 uur schrok ik wakker, het leek of ik in mijn bed had geplast. Beschaamd drukte ik op de bel. De verpleegster kwam kijken en zei lachend dat de vliezen waren gebroken. Opgelucht lachte ik mee. Joepie, we gingen het zelf doen. Wat fijn dat dit toch op de natuurlijke weg kon gaan. Mijn man kwam aan het eind van de nacht en om 8:00 uur werd ik naar de verloskamer gereden, de weeën werden steeds heftiger. Ik kon ze goed opvangen, de laatste zwangerschasplessen stonden mij helder voor de geest. Ook had ik veel boeken gelezen over bevallingen. 

Een zoon
Om iets voor negenen werd onze zoon geboren, wat een wonder. Zijn eerste geluidjes klonken als muziek in mijn oren. Wondere tonen kwamen regelrecht in mijn hart. Hij werd op mijn buik gelegd en terwijl mijn man de navelstreng doorknipte, keken twee heldere oogjes mij aan. Een alles omvattende liefde overspoelde mij, zo klein, zo kwetsbaar, zo lief. Wat een wonder was er uit mij geboren. Drie weken eerder dan gepland, maar gezond.

Aanzet voor verandering
Bij mij heeft het krijgen van kinderen veel in gang gezet; ik heb de weg naar mezelf gevonden, de zin van het leven. Ik ben mij gaan verdiepen in het grotere geheel, hoe alles met elkaar verbonden is. De geboorte is een overgangspoort naar de aarde. Het belang dat dit zo goed mogelijk verloopt is groot. Dit is dan ook de aanzet geweest om mijn werk op te pakken om mensen verder te begeleiden op het levenspad.

Periode van onzekerheid
De komst van een kind is overweldigend en brengt voor veel ouders een periode van onzekerheid met zich mee. Het is voor allemaal (ook de baby) zoeken naar een nieuwe balans. Het is ook heel normaal dat je in deze periode extra behoefte hebt aan controle. Juist omdat je het gevoel hebt geen controle over de zaak te hebben. Hoe onzekerder je van binnen bent, hoe meer controle je wilt houden. Hoe onzekerder je bent, hoe minder je op het natuurlijke proces vertrouwt. Angst dat je de baby niet goed verzorgt.

Emotionele achtbaan
De bekende kraamtranen worden veroorzaakt door de enorme hormoonschommelingen na je bevalling. Je kunt het gevoel hebben dat je in een emotionele achtbaan zit en dat er geen eind aan komt. Gelukkig gaat dit weer over in de meeste gevallen. Het kan ook gebeuren dat je na een ingrijpende bevalling geen emoties meer voelt. Eerder een soort leegte, een afwezigheid. Je lichaam kan zo geschrokken zijn, dat het in een bevroren toestand lijkt waardoor je er als een zombie bijloopt. Wanneer je angstige beelden, gedachten en gevoelens wegdrukt, kun je afvlakken. Je hebt dan een beschermende muur om je heen gebouwd. Dit is een beschermingsmechanisme. Het is belangrijk om hier hulp bij te zoeken wanneer dit te lang duurt. Het nog eens doornemen van de bevalling kan al een heel stuk voor ontlading zorgen. Het opschrijven van de gebeurtenis kan je helpen om te relativeren en de muur beetje bij beetje weer af te breken. 

Belang van aanpakken
Wanneer je dit niet aanpakt, kan het zijn dat er een muur tussen jou en je kind blijft bestaan. Dit is niet zichtbaar, maar is in de energie voelbaar, ook voor de baby. Dit kan ervoor zorgen dat je baby extra huilt en moeilijk in slaap komt. Het was voor de baby ook een schokkende ervaring.

Geboorteproces
In mijn praktijk begeleid ik veelvuldig het geboorteproces. Tijdens de zwangerschap om echt contact met je kindje te maken, hierbij is de vader ook erg belangrijk. En wanneer de bevalling heeft plaatsgevonden om er samen nog eens naar te kijken en zo nodig door allerlei oefeningen en methodieken te zorgen dat je weer lekker in je vel komt te zitten. Ouder ben je voor de rest van je leven. De band tussen jou en je kind is van onschatbare waarde. Ik gun iedereen een stralend leven.

Mocht bovenstaande vragen bij je losmaken, voel je dan vrij om contact met me op te nemen. Ik bied je een gratis gesprek aan van 30 minuten. Dit kan net het verschil maken.

6 thoughts on “De geboorte van mijn zoon – Allesomvattende liefde”
    1. Dank je Joke, het is zeker onvoorwaardelijke liefde. Dit gun ik ieder kind,ieder mens. Ik weet uit ervaring wat er met je kan gebeuren wanneer het anders verloopt. Ook dit kan weer goed komen maar het is vaak een lange weg die niet voor iedereen is weggelegd.

  1. Dag Anna, Gefeliciteerd met de verjaardag van je oudste zoon. Ook alweer 31 jaar. Ik ken hem vanuit zijn basischooltijd. Een fijn joch was het toen (nu vast ook nog 😉). Jullie en wij zijn ieder ons eigen pad gegaan, zoals dat vaak zo gaat met mensen die je kent uit een bepaalde periode/bepaalde woonplaats, als verhuist…..
    Heel bijzonder dat ik je weer tegenkwam via Fb.
    Ik wens je alle goeds toe…. en doe de groetjes aan R.
    Alie

  2. Zo fijn, Anna, hoe je jouw proces rondom de geboorte van jullie zoon met ons deelt. Het valt me op dat vrouwen niet altijd even open zijn over hoe ze het ervaren hebben en dat er dan veel onverwerkt blijft. Terwijl het delen, zeker tussen vrouwen, zo helend kan zijn om de cirkel rond te maken. Dus dank…

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

%d bloggers liken dit: