Een rol Maria biscuit als avondmaaltijd

Tijdens de ochtendpauze op school las ik voor – of ik vertelde een zelfverzonnen verhaal – als de kinderen hun meegebrachte fruit opaten en water dronken. Dat fruit en water was er na veel moeite dankzij ons, de leerkrachten, gekomen.

Jarenlang brachten de kinderen van alles mee: brood, zoetige snacks en soms hele maaltijden. De ouders hadden als excuus dat hun kind iets lekkers nodig had of dat ze niet hadden ontbeten. Als je vroeg waarom ze niet ontbeten, was het antwoord bijna standaard: ‘geen tijd’, of ‘ze willen niet eten.’

Het overgewicht was aanzienlijk
Na verloop van tijd, heel veel gesprekken en nieuwsbrieven waarin werd uitgelegd hoe belangrijk gezonde snacks waren, lukte het steeds beter. Natuurlijk waren er altijd ouders die niet meewerkten en uiteindelijk was het kind daar de dupe van. Het overgewicht onder deze leeftijdsgroep was aanzienlijk. Maar ook daarvoor hadden ze een excuus: dat zou in de loop der jaren vanzelf overgaan was hun argument. Daar kon je gewoon niet tegenop praten. Ze bleven bij hun mening.

In de prullenbak
Het viel me op een gegeven moment op dat er regelmatig kinderen waren die hun appel of banaan weggooiden. Ik begreep niet meteen waarom ze dat deden, maar besloot even af te wachten. Zo te zien was er niks mis met het fruit. De kinderen dachten daar kennelijk anders over. Misschien lustten ze het niet of moest de schil van de appel? Of was er iets anders aan de hand. Het waren eigenlijk altijd dezelfden die dat deden. Twee meisjes, dikke vriendinnen. Tijdens de pauze keken ze elkaar aan, wezen naar hun fruit en vervolgens belandde het in de prullenbak.

Er was soms niets
Mijn gedachten gingen terug naar vroeger. We kregen wel elke dag ontbijt. Dat was niet uitgebreid, maar voldoende. Een stuk fruit voor de pauze was er al helemaal niet bij. Bovendien was dat ook niet gebruikelijk. Soms kregen we een karige maaltijd. Een bord witte rijst met een theelepeltje boter en een theelepeltje bruine suiker. Daar moesten we het dan mee doen. Je wist gewoon niet beter. Maar het kwam ook wel eens voor dat er niets was. Ik herinner me een keer dat er voor het avondeten een rol Maria biscuit op tafel lag. Meestal kregen we op zondag een biscuitje, maar nu was het kennelijk bedoeld als avondeten. Die rol moesten we delen met zes kinderen en verder veel water drinken. Ik ben dat nooit vergeten en heb die koekjes ook nooit meer gegeten. Dat was te confronterend.

Dus is het vies
Terug naar de klas. Ik besloot er iets aan te doen en haalde een appel en banaan met schil uit de prullenbak. Commentaar dat dat vies was,  volgde meteen. Ik legde het op een bordje en waste mijn handen. Daarna vroeg ik aan de betreffende kinderen waarom ze dat deden. Het antwoord kwam eigenlijk verrassend snel. Op de appel zaten bruine plekken en de banaan had een bruine schil. Conclusie: dus is het vies. Ik zei dat ik de bruine plek van de appel kon wegsnijden. Bij de banaan vertelde ik dat een bruine schil betekende dat de smaak juist zoeter werd. Ze waren niet overtuigd.

Ze wilden het niet begrijpen
Ik besloot om hen te vertellen over de rol Maria biscuit. Natuurlijk kwamen daar reacties op: het was zielig, je kon toch eten kopen in de winkel. Ze begrepen niet dat er soms geen geld was om eten te kopen of ze wilden het niet begrijpen. Ik vertelde dat ze dankbaar moesten zijn dat ze iets meekregen en dat ik nooit eten weggooi omdat ik dan altijd terugdenk aan die avond.

Het bleef echter een hardnekkig terugkerend probleem en ik hoopte dat zij nooit zoiets zouden hoeven meemaken.

0 thoughts on “Een rol Maria biscuit als avondmaaltijd”

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

%d bloggers liken dit: