Ik wandel op de dijk en kijk uit over de Maas. Wat wonen we hier toch mooi! De schaapjes lopen in de uiterwaarden, de lucht is blauw en de warmte van de zon is al goed te voelen. En tóch is er dat gevoel, een gevoel dat ik niet zo goed thuis kan brengen. Al wandelend passeren de afgelopen jaren in mijn gedachten de revue.
Een gezamenlijke droom
Het begon een jaar of vijf geleden, met de liefde die mijn pad opnieuw kruiste. We genoten samen aan zee en al gauw bleken we een gezamenlijke droom te hebben: ‘buiten wonen’ en ons eigen eten verbouwen. We gingen op zoek en na een onstuimige reis vonden we onze droomplek. We trouwden en een paar dagen na ons huwelijk betrokken we ons eigen paradijs.
Het leven was fantastisch
Er was heel wat te doen in huis en tuin. De eerste twee jaren vlogen voorbij. We boften met het prachtige weer en waren elke vrije minuut in de tuin te vinden. We genoten van de rust en de stilte, die alleen werd onderbroken door het gekwetter van de vele vogeltjes. We smulden van onze eigen oogst en maakten zelfs onze eigen port. Het leven was fantastisch!
Slechter weer
Het derde jaar kwamen we in slechter weer, letterlijk en figuurlijk. Door de regen konden we nauwelijks iets doen in de tuin. Onze mooie tuin veranderde in een modderpoel met gras tot aan onze knieën en verwilderde planten. Daarnaast had ik te horen gekregen dat de voortdurende pijn in mijn handen geen overgangsklachten waren, maar artrose. In eerste instantie was ik blij een verklaring te hebben voor die ellendige pijn. Pas toen ik in de ziektewet kwam en mijn werk niet meer kon uitvoeren, drong de impact tot me door. Ik deed thuis nog wat dappere pogingen om het onkruid te wieden, maar dat moest ik bekopen met nog meer pijn en opgezette handen. Het jaar erna deed ik nauwelijks nog iets in de tuin.
Geluk maakte plaats voor onvrede
Tijd om stil te staan was er niet. Ik deed vervangend werk en na een lange zoektocht vond ik uiteindelijk een nieuwe baan. Een baan die veel beter bij me past en waar ik passie voor voel. Het geluk voelde ik thuis steeds minder. Ons honderd jaar oude huis heeft zijn charme, maar is in de winter koud. Inmiddels had ik ontdekt dat ik in een warme omgeving beter functioneer dan in ons natte en koele klimaat. Het geluk van de eerste jaren maakte plaats voor onvrede.
We moeten er vanaf
Zo had ik het niet bedacht. We zouden ons huis opknappen, de tuin mooi maken en alleen maar genieten. Nu is het een dagelijkse confrontatie met wat ik wel wil, maar niet meer kan. Er is in mijn hoofd maar één mogelijkheid: we moeten er vanaf en het liefst gisteren. En hier vinden mijn lief en ik elkaar niet. Hij ziet de potentie, ik zie alleen de bergen werk voor de komende jaren. Ik kan daar niet aan bijdragen en dat is confronterend, elke dag opnieuw.
Verlies van onze droom
Al wandelend realiseer ik me misschien wel voor het eerst écht de impact van de afgelopen tijd. Ik heb nauwelijks de ruimte gehad om te voelen wat het met me doet. Voor het eerst voel ik de tranen prikken. Inmiddels heb ik vrede met het verlies van mijn baan en dat stukje gezondheid. Maar het verlies van de droom, onze droom, is een ander verhaal. Ik wil het liefst door, in beweging blijven zoals ik dat altijd heb gedaan. Dan hoef ik niet te voelen. Doordat mijn lief niet weg wil, word ik gedwongen om stil te staan en te voelen. En dat doet pijn.
Hoe nu verder?
Durf ik me over te geven aan het leven? Of mis ik een belangrijke aanwijzing nu mijn lief ook ziek is? Als het met hem niet beter gaat, wat doen we dan nog hier? Of zijn we hier met een reden beland en mag er een nieuwe droom ontstaan? Al die vragen in mijn hoofd brengen me de oplossing niet. Bedenken hoe het leven eruit hoort te zien ook niet, weet ik inmiddels uit eigen ervaring. Voelen, vertrouwen en ervaren wat het leven brengt dan wel? In ieder geval is het een andere tactiek dan ik tot nu toe heb gevolgd. Op dit moment lijkt het de enige logische weg te zijn. Ik ben benieuwd wat het me mag brengen!
